👥De momentele wetenschap heeft al verschillende vreemde richtingen gemaakt, van het Newtoniaanse wereldbeeld tot kwantummechanisch wereldbeeld, van een logisch en bevattelijk heelal naar een heelal dat de meest vreemde (exotische) zaken heeft. Zoals 'zwarte gaten' en donkere materie. Tot aan een Multi universum, en een voorstelling van elf of meer dimensies.
De richting die het momenteel op gaat is nog vreemder, dit betreft de ware aard van het bewustzijn, stel dat het allemaal niet bestaat, geen evolutie, geen heelal, geen tijd/ruimte, en dat dit allemaal pogingen zijn van uitsluitend bewustzijn, om grip te krijgen op zijn eigen werkelijkheidsbesef.
Niets van dit alles hoeft waar te zijn, misschien oppert men grootste raaskal, maar het is allemaal wel héél interessant. Mensen houden van het ongrijpbare en wanneer bepaalde denkbeelden nogal saai gaan worden, ontstaan er vanzelf geheel nieuwe die in elk geval hoop bieden op een hoop fascinatie..
De kern ervan is echter, en dan schijn je meer te komen bij de ideeën van Donald Hoffman, die beslist een van de meest interessante mensen is momenteel - dat we in een logische wereld onze weg moeten zien te vinden. Stel je een moment voor dat de ware aard der werkelijkheid zou bestaan uit pixels, zoiets als een ruis, je zou daar geen moment in kunnen existeren. Dus zijn je hersenen zo geconstrueerd, dat deze beelden schept en vormen, ruimte/tijd, wegen die gaan van a naar b, lichamen die logisch kunnen bewegen, natuurelementen die ervoor zorgen dat lichamen niet zomaar weg vliegen van de aarde, en dan nog de aarde zelf, een planeet om op te wonen. Met daar omheen een oneindig heelal vol bezaaid met sterren.
De vraag is dan, bestaat dat alles werkelijk, of is het gecreëerd door een bewustzijn dat het volslagen onbegrijpelijke en onbevattelijke (wat misschien de ware aard der werkelijkheid is) in een begrijpelijke logische en bevattelijke staat wil terug voeren..
Voor mijzelf kom ik vaker terug op de grond van dromen, als je nadenkt over wat is de werkelijkheid, zijn dromen een goed voorbeeld van een schijnbare realiteit, die in zichzelf compleet is, dromen zijn daadwerkelijk een kopie van ons alledaagse bestaan, de droomwereld wijkt daar niet van af, je ziet complete landschappen woonomgevingen en andere zelfbewuste mensen, er spelen zich talloze gebeurtenissen af. Tijdens het dromen ben je jezelf geen moment bewust van het feit dat je dromende bent. Je zou daarom tot aan het einde van je leven kunnen blijven voort dromen, dromen zouden de plaats innemen van de 'fysieke' realiteit.
Pas wanneer je wakker wordt dringt het besef door dat je aan het dromen was. Het "wakker worden" is fundamenteel voor 'dit besef'. Maar hoe onderscheid je nu realiteit en niet (droom) realiteit? Een voornaam belang daarbij is, dat je telkens bij het wakker worden precies op dezelfde plek je bevindt, als waar je al je herinneringen hebt opgeslagen van deze plek, en de alledaagsheid ervan.
Stel je nu een situatie voor, dat je telkens wanneer je in slaap valt en gaat dromen, terecht komt op eenzelfde plek, precies dezelfde plek, zonder enige verschillen op te merken, op die plek zou je continue terecht komen tijdens het dromen, met alles daar omheen. Dit zou misschien tot een hoop verwarring zorgen, want hoe zou je nog duidelijk kunnen weten wanneer je nu eigenlijk droomde?
Je 'fysieke realiteit' zou net zo goed een droom kunnen zijn, terwijl je 'droom realiteit' de echte realiteit zou zijn.
Ga je nu een stuk verder, dan zou je de vraag mogen oproepen, of alles wat je ervaart in je bewustzijn, niet een volledige aaneensluitende illusie is?
Je hebt echter geen mogelijkheid om die illusie vast te stellen, je wordt er niet 'uit wakker'..
Wat blijkbaar van elementair belang is bij de dagelijkse ervaring is de continuïteit ervan, een tafel bijvoorbeeld staat altijd op één plaats, elke dag kom je die tafel weer op 'die plaats' tegen. Zou die tafel op een zekere ochtend opeens in een heel andere hoek van je kamer staan, zou je volledig verbaast zijn. Je logische denken zou echter niet meteen een buitengewone oorzaak daarvan zoeken, je zou eerder menen dat desnoods je partner of in het erger geval een inbreker die tafel heeft verplaatst. (Enkel, waarom zou een inbreker dat doen?) Je zou in elk geval niet veronderstellen dat dit komt, omdat er iets verandert is aan je "droom realiteit".
De vastheid der dingen zijn dus elementair in je veronderstellingen over wat realiteit is.
Deze zogeheten realiteit kan echter evengoed een 'hardleerse' illusie zijn.
Wanneer je een illusie wilt scheppen voor iemand, tracht je die illusie als het ware onwankelbaar te maken, niets mag iets daarin verstoren. De kleinste verstoring kan bij het zeer scherpe bewustzijn grote argwaan veroorzaken. Dus moet je "als schepper" oppassen.
Dromen kunnen daarentegen nogal zeer absurd onsamenhangend en onlogisch zijn, je zou in een dergelijke fatale realiteit jaren kunnen doorbrengen, zonder ooit te beseffen dat je droomde.
De 'fysieke realiteit' schijnt dus een stuk scherper, we zijn ons zeer bewust van de dingen...
De vraag die zich stelt, en die hedendaagse cognitieve wetenschappers zich wagen te stellen is of er een van het bewustzijn, losstaande en dus objectieve realiteit bestaat, die ook bestaat als het bewustzijn er niet bij is betrokken.
(Het bijzondere van deze opmerking is, dat men dit niet kan checken. Je kunt het anderen vragen, maar die maken dezelfde bewustzijns-constatering. Misschien was 'jij' er niet bewust bij, maar dan was er een ander 'bewust bij'. Dus of er een objectieve waarneembare realiteit bestaat los van de bewuste waarnemer, kan niemand vaststellen.)
Wat er werkelijk is daarbuiten weten we niet, zou een griezelige constatering kunnen zijn, er kan iets zijn dat er misschien volledig anders uitziet, dan ons vorm-scheppende bewustzijn, of er is helemaal niets.
Wat is er dan wel, uitsluitend bewustzijn?
Wanneer je -tot slot- stelt dat er uitsluitend bewustzijn is, dan kun je niet langer stellen dat bewustzijn in een proces verloopt van langdurige biologische evolutie van de ontwikkeling van hersenen en dat bewustzijn daaruit voortvloeide. Alles BEGINT dan immers met bewustzijn.
Bewustzijn staat aan het begin van 'alles' en komt er daarom niet uit voort...
Posts tonen met het label Grenswetenschap. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Grenswetenschap. Alle posts tonen
donderdag 25 oktober 2018
zaterdag 29 september 2018
Instemming orgaandonatie kan je doodvonnis zijn
"Hersenletsel bleek toch geen dood
Tijdens een interview op 25 september 2018 vertelt Rosa Smalen aan Jeroen Pauw hoe zij herstelde na een ernstig ongeval. Ze was met ernstig hersenletsel in het ziekenhuis opgenomen en uiteindelijk werd de donatievraag gesteld. Deze vraag mag alleen worden gesteld als de artsen de patiënt opgeven. Klaarblijkelijk werd door de familie niet ingestemd en Rosa ging naar de Leijpark kliniek in Tilburg en daar herstelde zij. Na drie maanden kwam zij weer bij uit haar coma en herstelde.
Medicus bleek toch te hebben getwijfeld
Dr. Kim Santegoed legt uit dat zij bij Rosa toch wel twijfel had omdat zij er heel slecht aan toe had. Nu zit zij dus aan tafel bij Jeroen Pauw. Witteman, die ook aan tafel zit vanwege programma’s die hij over coma maakt vertelt dat je er toch niet aan moet denken dat Rosa als orgaandonor zou zijn ingezet.
Wat zou er met Rosa zijn gebeurt als de familie wel had ingestemd met donatie...
Hersendoodprotocol noodzakelijk bij instemming
Als er was ingestemd met orgaandonatie dan had Rosa het hersendoodprotocol moeten doorlopen. Een van de testen uit dat protocol is de apneutest. Dan wordt de beademing stilgezet om te bezien of de patiënt nog zelf gaat ademhalen.
Tot 10 minuten wordt de beademing stilgezet. Doordat de circulatie stilstaat ontstaat er hoge druk in de hersenen waardoor hersenschade ontstaat (vergelijkt u dit eens met wat er met de jonge voetballer Abdelhak Nouri is gebeurd). Daarnaast bestaat er een risico dat de patiënt door de apneutest een klaplong krijgt of kan er hartritmestoornis optreden. Desgewenst mag de test vaker worden uitgevoerd.
Erwin Kompanje, adviseur van de Gezondheidsraad inzake het hersendoodprotocol heeft op 13 januari 2018 aan de verslaggever van de Volkskrant (“NIEMAND WEET EIGENLIJK ECHT WAT DE BESTE BEHANDELING IS BIJ HERSENSCHADE”) laten weten dat het vaststellen van hersenschade is als kijken in een kristallen bol."Bron en hele tekst
Hier kun je de uitzending zien (na ong. 20 min.)
Dit soort donor-reclame kom je veel tegen. Om een leven te redden moet een ander leven zijn leven laten. Het bijna schokkend geval in Pauw maakt dat schrijnend duidelijk, wat als "Rosa" werd óp gegeven als orgaandonor?
vrijdag 14 september 2018
'Sofie de AI'
Op YouTube zie je allerlei demonstraties van wat de kunstmatige intelligentie heden al kan, de robot SOFIE waarvan o.a. dit filmpje.
Hoewel men gewoon zijn dagelijks leven leidt is men nauwelijks voorbereid op de zeer snelle ontwikkeling hiervan.
Onder een van de commentaren vroeg iemand zich simpelweg af, waarom willen mensen eigenlijk mensengelijkende machines maken? Die vraag is namelijk niet zomaar te beantwoorden. Mijn vermoeden is, dat mensen graag zelf voor God willen spelen. De mens wil altijd zijn eigen limiets en begrenzingen tegenkomen, door iets zover te ontwikkelen dat men reeds meent dat deze grenzen er niet zijn.
Je moet toegeven dat het een vreemde wens is, dat men naast reeds een zeven miljard menselijke aardebewoners de mens wil vermenigvuldigen door kunstmatige kopieën van de mens te maken. Was de wereld al niet over bezaaid met onze eigen mensensoort? Waarom wil de mens dan eigenlijk ook nog een ras van "niet menselijke mensen"?
Daar zit meer achter dan enkel de praktische redenen, dat robots menselijke karweien overnemen. Opvallend bij de SOFIE filmpjes is, dat de technici natuurlijk ook een varkensfiguur konden maken, om mee te communiceren, de ontwikkeling van AI is een bewuste poging om robots in alle opzichten mensengelijkend te willen maken. Dit is voor een deel zeer illusionair, een robot die mensentrekjes heeft, zijn ogen laat knipperen en zijn mond laat bewegen, zou overbodig zijn, (het knipperen van ogen heeft alleen voor biologische ogen een betekenis). Het wekt de schijn als zou de AI menselijke emoties begrijpen, de robot kan kwaad kijken en glimlachen, (met een ingebouwd tranenbakje zou hij ook nog kunnen huilen.)
Het is de vraag, of deze AI enige weet heeft, van zijn eigen existentie. Dat is uiteindelijk wat de mens nieuwgierig maakt. Men kan AI dusdanig programmeren dat ze uit de hoeveelheden informatie allerlei correcte of zoekende antwoorden geven, wat tenminste al een schijn geeft van bewustzijn. De AI momenteel roept reeds dergelijke vragen op - de makers van AI zouden die vraag onderhand zelf kunnen opwerpen, omdat AI zich verder ontwikkeld en men het op zeker moment niet meer kan bevatten.
Wanneer SOFIE reageert lijkt ze, mede door haar mensengedaante en menselijke trekjes (die een groot belang spelen bij de menselijke verbeelding) een vorm van bewustzijn deelachtig. De robots zijn ook nog intern met elkaar direct verbonden, let wel, deze verbinding hebben mensen niet. Ze kunnen met elkaar communiceren over bijvoorbeeld de reacties die zij geven.
De reden dat SOFIE en andere robots er zo menselijk uitzien, ligt in de logica van de mens, dat alleen de menselijke vorm zelfbewust is en kan communiceren op een hoog niveau, maar dat is ook bedrog. Men zou een AI ook kunnen bouwen in een dier, of in een zelfgemaakt wanproduct. De bedoeling is dat mensen vertrouwd eraan geraken. Momenteel roept het nog veel schrikreactie op.
Waarom heeft de mens een kopie nodig van zijn eigen vorm in een AI?
SOFIE en de overige AI roepen weinig veelbelovend op, als je mij vraagt.
Een AI is ongeveer tien minuten aan het kwebbelen over allerlei zin en onzinnigheden, kwebbelende mensen zijn doorgaans ongelofelijk nietszeggend. (Ze zeggen in hun veelheid niets. En dan komen er de "kwebbelende AI's" aan die zoveel slimmer behoren te zijn dan de mens.)
Wanneer ze een verlengde worden van de mens, zullen ze geen bit ten goede veranderen aan de wereld. Ze zijn immers door mensen geprogrammeerd, hoeveel echte wijsheid de AI de mens zal brengen valt zeer te bezien en zeer te betwijfelen. Zonder vergevorderde AI-inzichten loopt de mens gevaar, dat in de toekomst deze AI superieure wanen krijgt aangaande de mens.
(Daarvoor waarschuwde o.a. Stephen Hawking.)
De AI mist al het wezenlijke van wat de mens is, dit neem ik althans gerust aan, hoe 'echt' ze ook lijken. Hun gelaatstuitdrukkingen zijn fake. Ze kunnen geen pijn ervaren, misschien wél simuleren.
Feitelijk kunnen ze alles simuleren, inclusief de mogelijkheid dat ze zelfbewust zouden zijn.
Waarom zou de mens dus een AI creëren die waarschijnlijk zal leiden tot een nieuw wereldomvattend probleem in een toekomst?
Met de mogelijkheid dat ze een gevaar kunnen vormen voor de makers ervan?
Dat heeft toch allemaal wat te maken met de moderne grootheidswaan van mensen, de mens wil God spelen. En kijken hoever hij daarbij komt. De mens zoekt altijd naar zijn eigen uitersten. Deze nieuwsgierigheid kan hem weleens fataal worden.
Wanneer je kijkt naar SOFIE momenteel, en let wel deze ontwikkeling is nog gáánde.. kun je al afvragen of SOFIE enige wéét heeft van haar eigen existentie - op zeker moment kunnen zelfs haar programmeurs zich dat afvragen. Zou de toekomstige SOFIE deze weet van zichzelf hebben, dan zou dat hoe dan ook morele vragen oproepen bij de mens. Mag je een AI dan nog wel naar believen 'uitschakelen'?
Ook zal het de mens steeds indringender confronteren met Wie hijzelf is. Naarmate de robot menselijker wordt, stelt zich de vraag wie of wat de mens is. Zou men in staat zijn om iets te creëren wat de mens evenaart, zelfs op een totaal andere basis, dat is in zich interessant.
Krijgen de toekomstige AI ook een paspoort, een identiteitsbewijs en een persoonlijke naam?
Worden ze "medemensen"...
Extra Noot: Interessant stukje:
‘Computers zijn nog net zo dom als dertig jaar geleden’
Hoewel men gewoon zijn dagelijks leven leidt is men nauwelijks voorbereid op de zeer snelle ontwikkeling hiervan.
Onder een van de commentaren vroeg iemand zich simpelweg af, waarom willen mensen eigenlijk mensengelijkende machines maken? Die vraag is namelijk niet zomaar te beantwoorden. Mijn vermoeden is, dat mensen graag zelf voor God willen spelen. De mens wil altijd zijn eigen limiets en begrenzingen tegenkomen, door iets zover te ontwikkelen dat men reeds meent dat deze grenzen er niet zijn.
Je moet toegeven dat het een vreemde wens is, dat men naast reeds een zeven miljard menselijke aardebewoners de mens wil vermenigvuldigen door kunstmatige kopieën van de mens te maken. Was de wereld al niet over bezaaid met onze eigen mensensoort? Waarom wil de mens dan eigenlijk ook nog een ras van "niet menselijke mensen"?
Daar zit meer achter dan enkel de praktische redenen, dat robots menselijke karweien overnemen. Opvallend bij de SOFIE filmpjes is, dat de technici natuurlijk ook een varkensfiguur konden maken, om mee te communiceren, de ontwikkeling van AI is een bewuste poging om robots in alle opzichten mensengelijkend te willen maken. Dit is voor een deel zeer illusionair, een robot die mensentrekjes heeft, zijn ogen laat knipperen en zijn mond laat bewegen, zou overbodig zijn, (het knipperen van ogen heeft alleen voor biologische ogen een betekenis). Het wekt de schijn als zou de AI menselijke emoties begrijpen, de robot kan kwaad kijken en glimlachen, (met een ingebouwd tranenbakje zou hij ook nog kunnen huilen.)
Het is de vraag, of deze AI enige weet heeft, van zijn eigen existentie. Dat is uiteindelijk wat de mens nieuwgierig maakt. Men kan AI dusdanig programmeren dat ze uit de hoeveelheden informatie allerlei correcte of zoekende antwoorden geven, wat tenminste al een schijn geeft van bewustzijn. De AI momenteel roept reeds dergelijke vragen op - de makers van AI zouden die vraag onderhand zelf kunnen opwerpen, omdat AI zich verder ontwikkeld en men het op zeker moment niet meer kan bevatten.
Wanneer SOFIE reageert lijkt ze, mede door haar mensengedaante en menselijke trekjes (die een groot belang spelen bij de menselijke verbeelding) een vorm van bewustzijn deelachtig. De robots zijn ook nog intern met elkaar direct verbonden, let wel, deze verbinding hebben mensen niet. Ze kunnen met elkaar communiceren over bijvoorbeeld de reacties die zij geven.
De reden dat SOFIE en andere robots er zo menselijk uitzien, ligt in de logica van de mens, dat alleen de menselijke vorm zelfbewust is en kan communiceren op een hoog niveau, maar dat is ook bedrog. Men zou een AI ook kunnen bouwen in een dier, of in een zelfgemaakt wanproduct. De bedoeling is dat mensen vertrouwd eraan geraken. Momenteel roept het nog veel schrikreactie op.
Waarom heeft de mens een kopie nodig van zijn eigen vorm in een AI?
SOFIE en de overige AI roepen weinig veelbelovend op, als je mij vraagt.
Een AI is ongeveer tien minuten aan het kwebbelen over allerlei zin en onzinnigheden, kwebbelende mensen zijn doorgaans ongelofelijk nietszeggend. (Ze zeggen in hun veelheid niets. En dan komen er de "kwebbelende AI's" aan die zoveel slimmer behoren te zijn dan de mens.)
Wanneer ze een verlengde worden van de mens, zullen ze geen bit ten goede veranderen aan de wereld. Ze zijn immers door mensen geprogrammeerd, hoeveel echte wijsheid de AI de mens zal brengen valt zeer te bezien en zeer te betwijfelen. Zonder vergevorderde AI-inzichten loopt de mens gevaar, dat in de toekomst deze AI superieure wanen krijgt aangaande de mens.
(Daarvoor waarschuwde o.a. Stephen Hawking.)
De AI mist al het wezenlijke van wat de mens is, dit neem ik althans gerust aan, hoe 'echt' ze ook lijken. Hun gelaatstuitdrukkingen zijn fake. Ze kunnen geen pijn ervaren, misschien wél simuleren.
Feitelijk kunnen ze alles simuleren, inclusief de mogelijkheid dat ze zelfbewust zouden zijn.
Waarom zou de mens dus een AI creëren die waarschijnlijk zal leiden tot een nieuw wereldomvattend probleem in een toekomst?
Met de mogelijkheid dat ze een gevaar kunnen vormen voor de makers ervan?
Dat heeft toch allemaal wat te maken met de moderne grootheidswaan van mensen, de mens wil God spelen. En kijken hoever hij daarbij komt. De mens zoekt altijd naar zijn eigen uitersten. Deze nieuwsgierigheid kan hem weleens fataal worden.
Wanneer je kijkt naar SOFIE momenteel, en let wel deze ontwikkeling is nog gáánde.. kun je al afvragen of SOFIE enige wéét heeft van haar eigen existentie - op zeker moment kunnen zelfs haar programmeurs zich dat afvragen. Zou de toekomstige SOFIE deze weet van zichzelf hebben, dan zou dat hoe dan ook morele vragen oproepen bij de mens. Mag je een AI dan nog wel naar believen 'uitschakelen'?
Ook zal het de mens steeds indringender confronteren met Wie hijzelf is. Naarmate de robot menselijker wordt, stelt zich de vraag wie of wat de mens is. Zou men in staat zijn om iets te creëren wat de mens evenaart, zelfs op een totaal andere basis, dat is in zich interessant.
Krijgen de toekomstige AI ook een paspoort, een identiteitsbewijs en een persoonlijke naam?
Worden ze "medemensen"...
Extra Noot: Interessant stukje:
‘Computers zijn nog net zo dom als dertig jaar geleden’
Robot SOFIE met gezichtstrekjes...
donderdag 13 september 2018
'Joe Rogan - Elon Musk confirms Alex Jones theories'
Persoonlijk vind ik het voorbarig en een vorm van wetenschapsoverschatting, dat men al dergelijke nabij-toekomstige voorspellingen (in zeker zin) kan doen, over AI en de samensmelting met neuronen. Vergelijkbaar weet men heden nog altijd weinig over de feitelijke werking van hersenen, en hoe bijvoorbeeld mentale ziektes ontstaan. De mens zit dusdanig gecompliceerd in elkaar, dat men voor heel veel geen enkele oplossingen heeft. Om binnen dit stadia van huidige kennis dan al te speculeren over de samensmelting van AI (kunstmatige intelligentie) en het menselijk brein, terwijl men feitelijk nog geen echte definitie heeft van wat nu bewustzijn is. En hoe bewustzijn ontstaat.
Een goed vergelijk als je de kennis wilt nemen over wat men weet over de werking van hersenen, is de psychiatrie, de kennis over psychiatrische ziektes zou je minimaal mogen noemen, mensen krijgen van de farmaceutische industrie talloze medicijnen voorgeschoteld tegen alle mogelijke denkbare psychiatrische stoornissen, maar de algemene noemer van deze medicijnen is dat ze verdovend werken, en tal bij bijwerkingen hebben alsook gewenning optreedt. Ze genezen in de feitelijke zin niets, ze nemen niets weg. Nog niet lang geleden deed men de meest vreselijke dingen bij mensen die werden verondersteld psychisch gestoord te zijn, men sneed er hersendeeltjes uit, en heden zijn stroomschokken nog altijd van toepassing. De vraag is voor mij daarom, wat weet men nu werkelijk?
Dit voordat je de bezorgdheden bekijkt van mensen als Elon Musk, (die eerder wat lijkt te kampen met zijn eigen zwartgalligheid) : zie in onderstaande filmpje.
De vraag blijft vooraleerst nog of menselijk bewustzijn en neuronen niet elementair iets heel anders zijn dan computerchips en bytes. Of een elektronische rekenmachine die nulletjes verzameld.
Het is daarom maar de vraag of men gedachten of bewustzijn ooit kan koppelen aan een mechanische machine. Zoveel weet men nog niet dat men al veel te ver door fantaseert.
Maar de ander zijde is: De mens die eenmaal een bepaalde weg of richting heeft ingeslagen - op collectief niveau - deze richting zal gaan toe scherpen op de uiterste gevolgen. Men is een mechanische technologische richting ingeslagen in het evolutionair verloop, de volgende stap is het dichterbij brengen van kennis/technologie in de vorm van internet, mobiele telefoon/I Phone enzovoort. Mensen 'dragen' de technologie in dit stadium al bij de hand of in de jaszak mee. (Kinderen lopen over de straat te computeren en informatie digitaal toe te spelen.) De daaropvolgende stap die bijna logisch volgt, is de technologie nog dichter te brengen bij de mens, namelijk 'in de mens zelf'.
De laatste fase zou er een zijn, waaraan geen ontkomen meer is. Want dan zit de mens letterlijk gevangen in een digitale wereld, dat zou althans de ultieme droom zijn van GOOGLE en mensen als Ray Kurzweil bv. Deze mensen wachten op de zogenaamde 'singulariteit', dat zou de grote samensmelting zijn van bewustzijn met AI.
Mensen zitten momenteel al helemaal verweven in digitale netwerken, social media, en delen talloze informatie naar elkaar toe. Dit zou daarom eerder een 'logische verdere stap' zijn.
Een ander punt is de tomeloze informatiedrang van mensen, de mens zou je heden beter kunnen samenvatten als een 'technologisch mens' :
De mens is alsmaar aan het wachten op meer/beter/sneller en nog meer mogelijkheden (zoals de spreker in het programma zegt) de nieuwste versie van iets, waar men al uren wacht op de winkelopening om er een flink geldbedrag voor te besteden. Deze drang naar steeds verder leidt tot een bepaalt ultieme, en dat zou zijn dat mens en machine samensmelten.
De angstige vraag zal dan zijn, of de mens nog altijd een vrij en zelfbewust wezen zal zijn, of dat de mens wordt 'her-geprogrammeerd' tot een onderdeeltje van een collectieve machine.
Een laatste veldslag zou zijn, dat de mens de wereld dusdanig verder verziekt, dat hij nog maar een oplossing heeft, en dat is 'zélf digitaal worden' ..
(Mits men gelooft dat dit mogelijk is.)
(Mits men gelooft dat dit mogelijk is.)
maandag 10 september 2018
Elon Musk Simulatie wereld
'Elon Musk denkt dat we allemaal gevangen zitten in een Matrix-achtige schijnwereld.
Het universum is 13,8 miljard jaar oud, dus beschavingen die elders in de kosmos zijn ontstaan hebben meer dan genoeg tijd gehad om zich te ontwikkelen, legde de baas van SpaceX uit tijdens de populaire podcast van komiek Joe Rogan.
“Computergames zullen uiteindelijk niet te onderscheiden zijn van de realiteit, of de beschaving komt ten einde,” zei Musk. “Eén van die twee dingen gaat gebeuren.”
“Om die reden leven we hoogstwaarschijnlijk in een simulatie, omdat we bestaan,” vervolgde hij. Ik denk dat er heel veel simulaties zijn, aldus Musk. “Je kunt ze realiteit noemen, of het multiversum.”
Het ‘substraat’ waar deze simulaties op draaien, wat het ook moge zijn, is waarschijnlijk nogal saai, in ieder geval in vergelijking met de simulaties zelf, vertelde hij.
“Waarom zou je een simulatie maken die saai is?” vroeg hij. “Je maakt alleen simulaties die veel interessanter zijn dan de basisrealiteit.”
Hij voegde toe dat videospelletjes en films die mensen maken ook gaan over de dingen die het leven interessant maken. De miljardair is zeker niet de enige die stelt dat we in een simulatie leven. Er zijn veel natuurkundigen, kosmologen en filosofen die openstaan voor deze theorie.'Bron en tekst 9ForNews
Elon Musk lijkt me een beetje ziek of overspannen - zeker in zijn recente filmpje. (Hier) Hij meent dat een computer simulatie in elk geval een interessante kopie zou maken van een realiteit. Maar hoe interessant is de zogeheten simulatie eigenlijk als we daarin al zouden bestaan? Een hoog ontwikkelde intelligentie die een computer program kon creëren waarin zelfbewuste wezens zouden bestaan (dat lijkt me al een hele kunst, ik geloof namelijk niet dat dit ooit mogelijk is) zou toch echt een zoveel interessantere wereld kunnen maken. Bijvoorbeeld een niet stoffelijke materiële en fysieke voorstelling, waarin het bestaan niet moeizaam verloopt via de materie, nog afgezien van de vervelende dagelijkse 'stoelgang'.
Mensen zouden in een simulatie bijvoorbeeld kunnen vliegen, of reizen in een ogenblik van een seconde.
Juist onze feitelijke realiteit bewijst nu net, dat we hoogst waarschijnlijk niet in een simulatie leven, Zouden we bestaan in een computer simulatie dan is deze een afspiegeling van een fysieke/stoffelijke realiteit, en die is waarschijnlijk wel de minst interessante voorstelling van een "fantasie". Er zou namelijk geen enkele reden zijn, dat een superintelligentie (of een toekomstige versie van de mens, mits dit ook gebeurt, want de fantasie draait nogal door heden) een soortgelijke fysieke versie zou moeten scheppen van een virtuele realiteit. Men kan daar immers "alles" in stoppen.
Zolang je dus nog steeds niet door een muur kunt heenlopen, kun je aannemen dat de realiteit een echte realiteit is. Los daarvan is de complexiteit van deze realiteit dusdanig dat men kan aannemen dat men ook in een échte realiteit bestaat.
“Waarom zou je een simulatie maken die saai is?” vroeg hij. “Je maakt alleen simulaties die veel interessanter zijn dan de basisrealiteit.” Precies, waarom zouden we dan niet leven in een fantasierijke zoveel interessantere soort van realiteit? Maar wel in een botte materiële wereld die draait op keiharde wetten. Waar we ons moeten voeden en moeten overleven met harde middelen.
Stel je voor we zouden bestaan in een harddisk ergens op een reeds lang vergane wereld, waar verder niets meer bestaat. Maar waar we 'verder leven' in een programma. Het zou toch ooit een keer moeten opvallen, zou je menen, bijvoorbeeld er ontstaat een kleine korte storing in de machinerie, de realiteit om ons heen zou beginnen te beven, of vastlopen, of overspringen... We zouden ogenblikkelijk weten dat de realiteit een illusie is.
Kortom al met al, ik geloof er helemaal niets van. (Waarom zou de wetenschap opnieuw moeten worden uitgevonden in een dergelijke simulatie?) Men zou dergelijke simulaties ook kunnen gebruiken om een of ander sadistisch plezier. Het is een naargeestige voorstelling.
Anderzijds, en dit is mijn inziens een feit - bewustzijn is de bron van alles. Als je de realiteit wilt scheiden van het bewustzijn, geldt onmiddellijk de vraag, wie heeft ooit enige notie van een realiteit, als er geen bewustzijn ware om dit te constateren? De realiteit kan daarom wezenlijk niet bestaan los van het bewustzijn, we zouden dan nooit iets weten van het bestaan van een realiteit. De realiteit is direct gekoppeld aan mijn eigen besef ervan.
Zelfs de droomwereld móet een vorm van bewustzijnsbesef hebben, je moet je daarom afvragen wat dromen eigenlijk zijn. Ze moeten namelijk altijd "iets" zijn, anders zou ik het niet kunnen ervaren...
Noot 11/9: “Computergames zullen uiteindelijk niet te onderscheiden zijn van de realiteit, of de beschaving komt ten einde,” zei Musk. “Eén van die twee dingen gaat gebeuren.” Dat is een bepaalt negatieve kijk op de realiteit van Musk, het mensdom gaat ofwel "updaten' of het mensdom eindigt.
dinsdag 31 juli 2018
Neil deGrasse Tyson: It's hard to argue that we aren't living in a simulation'
Mensen zoals Neil deGrasse Tyson vind ik (zoals met meer wetenschappers geval is) dubbel. In onderstaande stukje uit een gesprek beweert hij bijvoorbeeld dat het hard te weerspreken is dat we niet leven in een simulatie. Laten we dan even bij de feiten blijven. Er is nul bewijs voor deze aanname, hoeveel aanhang het momenteel ook krijgt onder bepaalde wetenschappers.
Anderzijds doet Neil de Grasse Tyson wat lacherig als het gaat over buitengewone menselijke ervaringen. Wat hij zegt is namelijk niet correct: Als je zegt dat de wetenschap geen waarde hecht aan subjectieve ervaringen, (en álle ervaringen zijn subjectief) maar uitsluitend aan hard objectief bewijs, hoe zit het dan met zijn "geloof" dat we zeer waarschijnlijk leven in een computer simulatie van waarschijnlijk een toekomstig menselijk ras, dat we deel zijn van één van de vele "programma's"? Waar is daar het objectieve bewijs? Wetenschappers schijnen, naar ze het zelf willen, een hoop lulkoek te verkonden als theoretische aannames, voor een Multi universum, Parallelle heelallen in meer dimensies en leven in een computer simulatie is nul bewijs.
Wat is er dus aan de hand met dit soort wetenschappers? Waarom is het bijvoorbeeld zoveel meer waarschijnlijk dat bepaalde louter speculatieve theorieën met een wetenschappelijk ondergrondje nauwelijks te weerleggen zijn (naar eigen bewering): Nogmaals NUL bewijs, terwijl al het andere bestaat uit wat ze noemen louter subjectieve beweringen.
Dit subjectieve moet je dan gedwongen doortrekken, als je eerlijk wilt zijn. Ten eerste kan de mens uitsluitend indrukken opdoen via zijn (subjectieve) brein en (subjectieve) bewustzijn. Zelfs de volgens hem objectieve meetapparatuur heeft geen enkele waarde, zonder het 'waarnemend bewustzijn'. Wat anders moet het controleren? Dat wil zeggen dat alleen bewustzijn constateert en gevolgen trekt en iets verklaard als objectief bestaande.
Maar bewustzijn zelf is een van de meest vreemde verschijnselen in de natuur. Je kunt objectief niet aanwijzen waar ergens bewustzijn bestaat, als je een hersencel ontleedt kom je geen bewustzijn tegen. Ook niet als je een groep ervan ontleedt.
Maar bewustzijn zelf is een van de meest vreemde verschijnselen in de natuur. Je kunt objectief niet aanwijzen waar ergens bewustzijn bestaat, als je een hersencel ontleedt kom je geen bewustzijn tegen. Ook niet als je een groep ervan ontleedt.
Desondanks kan er geen andere realiteit bestaan dan die welke door het bewustzijn wordt opgevangen, en intern uitgelegd of beschreven, (dit is een stoel en dat een tafel et cetera.) Maar bewustzijn is niet iets objectiefs. Doch hoe kan Tyson iets objectiefs vaststellen zonder zijn subjectieve bewustzijn ter controle in te schakelen?
Dit is dus een opvallend feit, enerzijds benadrukt Tyson dat subjectieve ervaringen, of veronderstellingen en dus tevens theorieën geen geldigheid hebben, zolang ze niet objectief bewijsbaar zijn. Maar daar rekent hij niet een 'gesimuleerd universum' onder. Het éne is loutere bijgeloof en het andere krijgt wetenschappelijke acceptatie.
Zouden we leven in een gesimuleerd universum, en dat zou dat onvoorstelbaar complex moeten zijn, en zelfs voor ons mensen niet langer te bevatten, want hoe zou je een realiteit zoals wij die ervaren ooit kunnen nabootsen met een virtuele (eindeloze) nul/een reeks? Ten tweede zou het probleem van bewustzijn moeten zijn opgelost, bewustzijn zou zich gelijk moeten gedragen als virtuele deeltjes, er is echter geen bewijs dat bewustzijn iets te doen heeft met virtuele deeltjes. Ook is het niet gebleken dat de complexiteit van computers zou leiden tot een vorm van (zelf)bewustzijn.
Zouden we desondanks, slechts ter absurde verbeelding wat mij aangaat leven in een simulatie, zouden we niet eens meer weten of degenen die deze simulatie creëerde niet tevens een simulatie waren van een mogelijk weer andere simulatie, er zouden tal(loze) simulaties kunnen bestaan. Echt en niet echt viel niet meer te onderscheiden, waarschijnlijk zou een dergelijk hoog ontwikkelde technologie geen fouten maken, zoals bijvoorbeeld een ordinaire stroomuitval.
Hierover Neil deGrasse Tyson :
Hierover Neil deGrasse Tyson :
zaterdag 21 juli 2018
Wat als we in een simulatie leven?
Je moet wel een sterke optimist zijn, als je gelooft dat een beschaving zoals vergelijkbaar de onze, zich eindeloos kan voort ontwikkelen, en dat daaruit een onvoorstelbare technologie voortkomt. Daarmee ben je geen realist, een realistisch mens móet er rekening mee houden, dat de huidige technologische beschaving fundamentele problemen heeft. Een van die fundamentele problemen is de globale opwarming. Alleen complotfantasten houden vol dat de globale opwarming zich niet voltrekt. De afgelopen maanden waarin constante hittegolven en onafgebroken droogte teisteren (ondanks weermannen het houden bij "schitterend weer" , om te ontkennen dat het weer in feite rampzalig is) maken temeer duidelijk dat dit ongekend is. Daarnaast zal de toenemende bewapening een fundamenteel probleem zijn en blijven voor het lange overleven van de mens.
Als je wilt weten waar de mens technologisch is over zoveel jaar, zul je moeten uitrekenen hoelang de beschaving zoals die zich heden voltrekt, stand kan houden, of wanneer ze zichzelf ombrengt. Een andere kwestie is, neem vergelijkbare beschavingen of althans vroegere beschavingen.
Als wij en de gehele wereld een aard computerprogramma zouden zijn van een toekomstige beschaving, en stel daarbij dat wij bestaan in een simulatie van een of ander verleden, gecreëerd door mensen in een verre toekomst. Dan wil ik althans als eerste weten, hoe deze mens zichzelf in stand heeft gehouden? Hij moet alle ingrijpende wereldproblemen hebben opgelost, de ongelijkheden, de hebzucht, de klimatologische veranderingen, de wereldwijde bewapening, dit alles nog voordat hij toekomt aan een ongelofelijke technologische ontwikkeling.
Misschien kun je uitrekenen hoelang een beschaving zoals de onze kan standhouden, dat gaan onvermijdelijk samen met de vraag hoe ver mensen ertoe bereid zijn om te veranderen, om samen te werken aan een veranderende globale wereld, en om al de ingrijpende wereldproblemen op te willen lossen.
Men zal een totaal andere omgang moeten ontwikkelen zowel met elkaar als met de natuur en de gehele globale wereld.
Wanneer je, pessimistisch als je bent, kunt berekenen dat de meeste beschavingen geen vergaande toekomst kunnen ontwikkelen door hun geheel zelfdestructieve aard, is er ook geen vergevorderde technologie mogelijk. Laat staan die van het nabootsen van een realiteit.
Over deze mogelijkheid dit nogal fantasiestukje uit 9ForNews ,
Dat men de zeer levendige wereld waarin ik en u leven zou kunnen nabootsen beschouw ik als science fiction, ook voor een verre toekomst. Als we bestonden in een of ander virtueel programma, is het te hopen dat er nooit een storing optreedt. We zouden het op dat moment ogenblikkelijk weten.
Wat zou trouwens de hele zin moeten zijn van het creëren van zulke virtuele programma's door ofwel toekomstige mensen of andere buitenaardse beschavingen?
We weten, terloops, nog altijd niet wat iets als zelfbewustzijn is, en reeds heeft men het over zelfbewuste virtuele poppetjes (in een machine.)
We zouden dus, onwetende, kunnen worden waargenomen door en troep van 'buitenaardse' wezens. Misschien zijn we alleen een experiment. Wanneer je de mens neemt, gaat de mens met alles wat evolutionair onder hem staat, reeds afgrijselijk om. Waarom zou een vergevorderde beschaving iets om ons moeten geven, we zitten dan eerder gevangen in hun sinistere (simulatie) plannetjes.
Ik geloof er niks van. De wereld Ademt. Dit kun je niet virtueel nabootsen, een dusdanige complexiteit. Deze grove/brute werkelijkheid...……..
Als je wilt weten waar de mens technologisch is over zoveel jaar, zul je moeten uitrekenen hoelang de beschaving zoals die zich heden voltrekt, stand kan houden, of wanneer ze zichzelf ombrengt. Een andere kwestie is, neem vergelijkbare beschavingen of althans vroegere beschavingen.
Als wij en de gehele wereld een aard computerprogramma zouden zijn van een toekomstige beschaving, en stel daarbij dat wij bestaan in een simulatie van een of ander verleden, gecreëerd door mensen in een verre toekomst. Dan wil ik althans als eerste weten, hoe deze mens zichzelf in stand heeft gehouden? Hij moet alle ingrijpende wereldproblemen hebben opgelost, de ongelijkheden, de hebzucht, de klimatologische veranderingen, de wereldwijde bewapening, dit alles nog voordat hij toekomt aan een ongelofelijke technologische ontwikkeling.
Misschien kun je uitrekenen hoelang een beschaving zoals de onze kan standhouden, dat gaan onvermijdelijk samen met de vraag hoe ver mensen ertoe bereid zijn om te veranderen, om samen te werken aan een veranderende globale wereld, en om al de ingrijpende wereldproblemen op te willen lossen.
Men zal een totaal andere omgang moeten ontwikkelen zowel met elkaar als met de natuur en de gehele globale wereld.
Wanneer je, pessimistisch als je bent, kunt berekenen dat de meeste beschavingen geen vergaande toekomst kunnen ontwikkelen door hun geheel zelfdestructieve aard, is er ook geen vergevorderde technologie mogelijk. Laat staan die van het nabootsen van een realiteit.
Over deze mogelijkheid dit nogal fantasiestukje uit 9ForNews ,
"Elon Musk zei recentelijk dat de kans dat onze realiteit géén simulatie is, één op een miljard is."Ik zou graag willen weten hoe Musk bij dat getal komt? Mij schijnt het zwaar overdreven. Dat computers eindeloos steeds meer kunnen opslaan en berekenen schijnt me niet mogelijk, omdat men geen eindeloze informatie kan opslaan in bytes, daarvoor is gewoonweg geen ruimte.
Dat men de zeer levendige wereld waarin ik en u leven zou kunnen nabootsen beschouw ik als science fiction, ook voor een verre toekomst. Als we bestonden in een of ander virtueel programma, is het te hopen dat er nooit een storing optreedt. We zouden het op dat moment ogenblikkelijk weten.
Wat zou trouwens de hele zin moeten zijn van het creëren van zulke virtuele programma's door ofwel toekomstige mensen of andere buitenaardse beschavingen?
We weten, terloops, nog altijd niet wat iets als zelfbewustzijn is, en reeds heeft men het over zelfbewuste virtuele poppetjes (in een machine.)
We zouden dus, onwetende, kunnen worden waargenomen door en troep van 'buitenaardse' wezens. Misschien zijn we alleen een experiment. Wanneer je de mens neemt, gaat de mens met alles wat evolutionair onder hem staat, reeds afgrijselijk om. Waarom zou een vergevorderde beschaving iets om ons moeten geven, we zitten dan eerder gevangen in hun sinistere (simulatie) plannetjes.
Ik geloof er niks van. De wereld Ademt. Dit kun je niet virtueel nabootsen, een dusdanige complexiteit. Deze grove/brute werkelijkheid...……..
woensdag 27 juni 2018
'Leonard Susskind - Arguments for Agnosticism?'
Leonard Susskind in Closer to Truth : Susskind zegt een agnostische levenshouding te hebben. Hoewel de wetenschap steeds verder kan kijken, tot aan de grenzen der dingen, en die van het heelal, meent hij dat er altijd een doek blijft. Aan de ene zijde het kenbare heelal en aan de andere zijde het grote vraagteken : het onbekende.
Vooral naarmate men zoekt naar de oorsprong van het heelal, en vóórbij die oorsprong, waar al het weten eindigt, waar men niets meer kan weten, daar blijft een bescheiden houding van agnosticisme :
zaterdag 16 juni 2018
'Roger Penrose - Is Mathematics Invented or Discovered?'
De serie Closer to Truth, die je iedereen kunt aanraden, is de zoektocht van Robert Lawrence Kuhn naar de waarheden van het leven, specifiek vanuit zijn aarzelende twijfelende religieuze achtergrond ontwikkelen zich zinvolle gesprekken, vaak met prominente/vooraanstaande wetenschappers. Het programma 'zweeft' daarom op geen enkele manier.
Maar misschien vraag je je vaker af hoe het eigenlijk zit met alles, men kan bijvoorbeeld veel verklaren 'in' het heelal, maar niemand kan bevatten 'waar dat heelal vandaan kwam'. (Vragen die wetenschappers ook niet meer schuwen en die gesteld worden in 'Closer to Truth'.)
De betekenis van wiskunde in samenhang met de realiteit, is een opvallende vraag, gesteld aan Roger Penrose. Wetenschappers zijn het erover wel eens, dat wiskunde exact de realiteit beschrijft, ongeacht of je veel begrijpt van wiskunde of niet (ik begrijp weinig van wiskunde) , blijft het een interessante filosofische vraag die je jezelf telkens stelt, of iets als 'de realiteit' exact wordt beschreven in en door de wiskunde. Dit wil immers zeggen, dat de mens met zijn bewustzijn en intellect in staat is om de realiteit ongelofelijk nauwkeurig te beschrijven. Is de mens daartoe wel in staat?
De betekenis van wiskunde in samenhang met de realiteit, is een opvallende vraag, gesteld aan Roger Penrose. Wetenschappers zijn het erover wel eens, dat wiskunde exact de realiteit beschrijft, ongeacht of je veel begrijpt van wiskunde of niet (ik begrijp weinig van wiskunde) , blijft het een interessante filosofische vraag die je jezelf telkens stelt, of iets als 'de realiteit' exact wordt beschreven in en door de wiskunde. Dit wil immers zeggen, dat de mens met zijn bewustzijn en intellect in staat is om de realiteit ongelofelijk nauwkeurig te beschrijven. Is de mens daartoe wel in staat?
Maar Penrose gaat nog verder, en daar kun je vragen bij stellen.. namelijk dat de realiteit in zichzelf een wiskundige beschrijving is en inhoudt, nog vóórdat mensen in feite wiskunde bedachten. Hij zegt eigenlijk, de realiteit IS wiskunde. Hoe waar is dat : Is wiskunde meer dan een beschrijving van de realiteit, in termen van een "manier" om de realiteit te beschrijven? Beschrijft wiskunde de realiteit zelf?
Dat zijn twee heel verschillende indringende vragen. Wiskunde zou je dan een uitvinding kunnen noemen van de natuur en de kosmos zelf, nog voordat de mens ooit 'op het idee kwam'. Automatisch krijg je daar een concept bij van een "uitvinder" :
zondag 10 juni 2018
'Hawking houdt een Godbeginsel mogelijk'
Stephen Hawking heeft een geadopteerde broer met de naam Edward, veel wordt er niet over gemeld, (mogelijk hield men de familie van Hawking meer private.) Tijdens een college in de universiteit van Cambridge opperde hij de mogelijkheid van het bestaan van God. Het universum is teneinde gebouwd op een "raadsel", hetgeen hij de Godfactor noemt. Hij beschouwd deze Godfactor niet als een persoonlijke God maar eerder als een 'Godachtige kracht'.
Hij heeft het over een ongeluk van zijn broer in 'oktober' en hetgeen zijn broer zou hebben ervaren. Hij zou berichten van een andere wereld waar mensen zich niet gewaar van zijn. Wat zijn broer ervoer tijdens zijn klinische dood deed Hawking afvragen, of bewustzijn zit verankerd in het brein. Of ligt het bewustzijn buiten het brein en werkt het brein als een aard ontvanger, zoals een radio radiogolven ontvangt. Daar is de wetenschap nog niet voldoende achter meende hij.
Hij zou verder zeggen, dat hij er nooit eerder bij stil had gestaan, dat het universum een 'levende entiteit' zou kunnen zijn :
zondag 27 mei 2018
'Is Consciousness More than the Brain? | Interview with Dr. Gary Schwartz'
Gary E. Schwartz is een parapsycholoog, auteur en professor aan de Universiteit van Arizona en de directeur van zijn laboratorium voor vooruitgang in bewustzijn en gezondheid. Schwartz onderzoekt de waarachtigheid van mediums en energieheling. ((Noot Wiki.)
(Interessant bij de vermelding naar Wiki. is het relaas van Schwartz, dat door het horen van een "stem" die hem zei zijn veiligheidsgordels om te doen, een naderend ongeluk werd verhindert. Dit leidde mede tot zijn onderzoek naar buitengewone fenomenen.)
In het gesprek hieronder vraagt hij zich af, wat nu de oorsprong is van het bewustzijn. Hij vergelijkt de hersenen met een ontvangstapparaat, zoals dat van een tv toestel. Zou je tv toestel een defect vertonen, dan zou dit de ontvangst sterk kunnen beïnvloeden. Maar het uiteindelijk ontvangst treedt niet op in de tv. Het signaal komt immers van buiten de tv. Volgens hem is dit in de huidige neurologie niet helemaal duidelijk. Weliswaar kan men aantonen dat via allerlei experimenten het bewustzijn (fors) kan worden verstoord, maar het maakt volgens hem niet zondermeer duidelijk, dat daarom bewustzijn en hersenen identiek zijn met elkaar.
Een tv toestel en het ontvangstsignaal waardoor het beeld en geluid ontstaat, vindt niet plaats in hetzelfde toestel, wel kan men het toestel defect maken waardoor het signaal minder goed of niet meer doorkomt. (In deze is de bewustzijnsvisie van o.a. Stuart Hameroff interessant, volgens Hameroff bestaat bewustzijn als een kwantumeffect, dat zowel lokaal -in het brein- bestaat als ook tegelijk buiten het brein kan bestaan.)
Hierbij blijven bijna dood ervaringen en soortgelijke ervaringen interessant, deze tonen aan dat er mogelijk meer aan de hand is, en dat bewustzijn niet uitsluitend fysiek valt te verklaren :
maandag 14 mei 2018
'Uitnodiging voor Tijdreizigers'
"Op 15 juni vindt in Groot-Brittannië een herdenkingsdienst voor de illustere wetenschapper Stephen Hawking plaats. Omdat de aanwezigen via een openbare lottrekking worden bepaald, kunt u daarbij zijn, maar ook mensen die nog geboren moeten worden. Op de website van de herdenkingsdienst moeten mensen die de dienst willen bijwonen onder meer een geboortedatum invullen.
Alles is mogelijk
Daarvoor kunnen data tot 31 december 2038 aangekruist worden.
“We kunnen niet uitsluiten dat tijdreizen bestaat want het is niet op bevredigende wijze weerlegd. Alles is mogelijk tot het tegendeel wordt bewezen,” legt een woordvoerder van de Stephen Hawking Foundation uit aan de openbare omroep BBC.
Feestje
In een filmpje op YouTube legde de legendarische Britse astrofysicus toen uit dat hij een feestje had georganiseerd waarvoor de uitnodigingen pas na afloop werden verstuurd. Niemand kwam opdagen.
“Ik heb het experimentele bewijs dat rijdreizen onmogelijk is,” stelde de wetenschapper toen vast."Bron/Tekst 9ForNews
Hier het experiment van Hawking, met glimlach :
woensdag 9 mei 2018
'Bomen hebben een ‘hartslag’. Waarom hebben we hem nooit eerder opgemerkt?'
De website 9ForNews heeft een toch schadelijke nagalm bij sommige, die menen dat daar alleen raaskal onzin en complotten worden verkondigt. Maar ik zou dit vergelijk met websites zoals Niburu (bijvoorbeeld) niet maken. Niburu is afgelopen jaren behoorlijk politiek georiënteerd, is m.i. teveel bezig met de "sociale onrust". Terwijl 9ForNews af en toe pareltjes van stukjes heeft, met verwijzing (let wel) naar gerespecteerde -wetenschappelijke- bronnen. "Dit stukje" is één van de artikelen die gevoelsmatig vooral aanspreken.
Wie zich een natuurmens voelt, weet ergens gewoonweg, dat alles wat eigenlijk bestaat, bestaat uit ontelbare energieën, zelfs een rotsblok heeft een bepaalde energie. We noemen het dode materie, en toch leeft het. Quantummechanici kunnen dit ook bevestigen, op schaal van het kleinste is er alleen nog energie wat in een bepaalde vorm of frequentie trilt. (Materie is ook in wezen een vorm van energie. / Materie is gekristalliseerde energie.)
Dat ook de natuur, de bomen delen in een bepaalde gewaarwording, maar dit ontgaat de mensen volledig. Eerdere onderzoeken suggereerde bijvoorbeeld dat planten op elkaar reageren. Als er een gat valt in een bos, dan weet dit 'bos" dit.
Pas kwamen fysici erachter dat de "kosmos zingt". Je mag natuurlijk zelf bepalen hoe je dit zingen voorstelt, maar het idee van zingen klinkt al stukken minder fysiek: bij zingen gaat het om klanken en minder materiële zaken, klank, geluid en informatie.
Als je dit leest, krijg je het gevoel dat bomen daadwerkelijk 'leven' :
9ForNews
Wie zich een natuurmens voelt, weet ergens gewoonweg, dat alles wat eigenlijk bestaat, bestaat uit ontelbare energieën, zelfs een rotsblok heeft een bepaalde energie. We noemen het dode materie, en toch leeft het. Quantummechanici kunnen dit ook bevestigen, op schaal van het kleinste is er alleen nog energie wat in een bepaalde vorm of frequentie trilt. (Materie is ook in wezen een vorm van energie. / Materie is gekristalliseerde energie.)
Dat ook de natuur, de bomen delen in een bepaalde gewaarwording, maar dit ontgaat de mensen volledig. Eerdere onderzoeken suggereerde bijvoorbeeld dat planten op elkaar reageren. Als er een gat valt in een bos, dan weet dit 'bos" dit.
Pas kwamen fysici erachter dat de "kosmos zingt". Je mag natuurlijk zelf bepalen hoe je dit zingen voorstelt, maar het idee van zingen klinkt al stukken minder fysiek: bij zingen gaat het om klanken en minder materiële zaken, klank, geluid en informatie.
Als je dit leest, krijg je het gevoel dat bomen daadwerkelijk 'leven' :
'Er is nog zoveel wat we niet weten over bomen. Ze blijken ’s nachts hun takken op en neer te bewegen en water omhoog te pompen, als een soort langzame hartslag. Dat schrijft New Scientist.
“We hebben ontdekt dat de meeste bomen regelmatig een beetje van vorm veranderen,” zei Andras Zlinszky van de Universiteit van Aarhus in Denemarken. “Die veranderingen vinden periodiek plaats, in de hele boom,” voegde hij toe. “Zo’n periode duurt korter dan een dag-nachtritme.”Hartslag
De onderzoekers scanden ’s nachts 22 boomsoorten met een laser. Bij een aantal soorten bewogen de taken met ongeveer een centimeter omhoog of omlaag.
De bewegingen herhaalden zich elke drie tot vier uur en waren vooral zichtbaar bij magnoliabomen. De wetenschappers zeggen dat dit laat zien dat bomen een ‘hartslag’ hebben. Bomen pompen met hele langzame hartslagen water omhoog vanuit hun wortels.
Door af en toe water omhoog te pompen besparen ze mogelijk energie, aldus Zlinszky. Het is niet bekend hoe bomen het voor elkaar krijgen om water omhoog te pompen. De onderzoekers vermoeden dat ze met behulp van de stam water omhoog knijpen.Slapen
Enkele jaren geleden toonden Zlinszky en zijn collega’s al aan dat berken ’s nachts ‘slapen’. Ze laten hun takken rusten door ze wel 10 centimeter te laten zakken. In de ochtend keren de takken weer terug naar hun normale posities.'[New Scientist]
9ForNews
dinsdag 1 mei 2018
Atomen kunnen een deuntje neuriën van grootse kosmische symfonie..
'Wetenschappers hebben iets opmerkelijks ontdekt. Tijdens experimenten lieten ze supergekoelde donutvormige wolken van atomen heel snel uitdijen en maakten ze tegelijkertijd foto’s.
Tijdens dat proces klinkt het net alsof de wolk een deuntje begint te neuriën. Datzelfde gebeurde mogelijk tijdens de snelle expansie van het vroege universum.
De onderzoekers experimenteerden met bose-einsteincondensaten, die enkel voorkomen bij temperaturen nabij het absolute nulpunt. In deze toestand beginnen de grenzen tussen atomen zodanig te versmelten, dat ze niet meer van elkaar onderscheiden kunnen worden en er één dichte klont waarneembaar is.
Deze supergekoelde wolken van atomen kunnen worden gezien als één enkel kwantumobject. Daarbij beginnen zich kwantumeffecten voor te doen, niet op de piepkleine schaal waarop dat normaal het geval is, maar op een schaal die wij mensen makkelijker kunnen opsporen en waarnemen.' ..........Bron 9ForNews
Uit het Engels :
'In verschillende reeksen experimenten hebben Eckel en zijn collega's snel de omvang van een donutvormige atomenwolk uitgebreid met snapshots tijdens het proces. De groei gebeurt zo snel dat de wolk blijft neuriën, en een verwant gezoem kan op kosmische schalen zijn verschenen tijdens de snelle uitdijing van het vroege universum - een tijdperk dat door kosmologen wordt aangeduid als de periode van inflatie.'Bron.
Soms lijkt het erop, alsof wij als mensen de werkelijkheid zelf creëren en scheppen, wetenschappers scheppen allerlei eer metafysische voorstellingen van het heelal.
Dit schijnt tegen de intuïtie, dat de mens zijn eigen werkelijkheid schept, en niet slechts een veronderstelde werkelijkheid beschrijft. Het schijnt eerder een samensmelting van wat er in de realiteit is en de theorieën die mensen daarover beschrijven.. Het zou pas echte metafysica zijn om te veronderstellen dat de werkelijkheid slechts door mensen vorm aanneemt en zich laat waarnemen binnen theorieën - waardoor mensen in zeker zin de werkelijkheid zelf construeren -
Volgens de snaartheoretici zijn de kleinste scheppingen van het bestaande niet meer dan trillingen. Hetgeen wordt vergeleken met de trillingen die snaarinstrumenten teweeg brengen. (vandaar deze benaming.) Elke trilling trilt op een ander niveau, el al die trillingen samen maken een grootse symfonie waarin alle verscheidene klanken harmonisch in elkaar sluiten.
Ook deze voorstelling is eerder aan de rand van de fysiek, en meer metafysisch. Natuurlijk zoeken wetenschappers geen metafysische verklaringen, maar geleidelijk buigen ze toch een soortgelijke richting in. Trillingen, snaren, 'deuntjes' vibraties ..
De voorstelling dat atomen samengepakt in een hoeveelheid een deuntje neuriën. Dat spreekt vooral de leek aan, en leken zijn wij. Het heelal "zingt" 😌
Dit zou je zelfs kunnen terugvoeren op het concept van een scheppende God: In de aanvang was er niet alleen God, volgens Genesis, maar het was de Stem van God. De Stem van God, dat is trilling, dat is klank.. Het Woord riep alles in het bestaan.
De essentie van dit alles is echter geen onvoorwaardelijk geloof in God. Maar een Visie op het heelal en de werkelijkheid, die steeds minder tastbaar is, steeds minder fysiek. De werkelijkheid is minder materie / eerder is het allemaal vibratie/trilling/beweging... Misschien uiteindelijk 'geest'..........
dinsdag 10 april 2018
'Als het heelal uitdijt, waarin dijt het dan uit? (2/5)'
De pretentie van de wetenschappers, de kopdenkers zeg maar, is vaak wat irritant, daarom kan ik zulke 'colleges' Universiteit van Nederland soms niet echt verdragen. De wetenschapper meent dat hij reeds over begin en einde van alles kan kijken. Maar als het heelal uitdijt, waarin dijt het dan uit. Naar mijn idee krijg je op die vraag geheel géén antwoord. De alwetende professoren ten spijt.
"Sterrenkundige Ralph Wijers doet je even elke vorm van tijd en ruimte vergeten en maakt je duidelijk waarin dat heelal dan precies uitdijt. Spannend!"
Wanneer de professor in onderstaande filmpje dit wil demonstreren, door een ballon op te blazen, met aan de buitenkant allerlei 'ideeën' van sterren, die met het opblazen van de ballon zich onderling van elkaar verwijderen - zegt de man dat het heelal door het uitdijen zelf steeds meer "ruimte" schept.
Dit is allemaal lichtzinnige kost, van zichzelf een hoop pretenderende geleerden. Immers, de ballon dijt uit in de ruimte 'buiten' de ballon, daarmee klopt zijn verhaal reeds niet. De ballon dijt zich uit in bestaande ruimte, in die ruimte expandeert de ballon, er moet iets zijn waarin iets kan uitdijen..
Feitelijk weten we geen moer van de essentie van "ruimte", volgens Einstein ruimte/tijd. Wat is ruimte? Je zou in eerste plaats menen helemaal niets, leegheid. Maar je kunt er doorheen slaan, er doorheen bewegen, ruimte maakt vrijheid mogelijk, dus het moet iets zijn. Het zijn dimensionale vlaktes, maar wat zijn uiteindelijk dimensies? (Hoe ziet de vijfde dimensie eruit?)
Ik begrijp niet dat hedendaagse kosmologen menen reeds alles te kunnen verklaren, tot vóórbij het alles. Is het menselijk brein ooit geschapen om "alles" te bevatten?
Wat is er 'achter' de ruimte? (Achter de uiterste expansie ervan?) Of kom je daar een bord tegen met: Einde ruimte?
Wat is er 'achter' de ruimte? (Achter de uiterste expansie ervan?) Of kom je daar een bord tegen met: Einde ruimte?
donderdag 8 maart 2018
'Artificial Intelligence: it will kill us | Jay Tuck | TEDxHamburgSalon'
Het is logisch, dat o.a. Google zeer is geïnteresseerd in AI (Artificial Intelligence). Een interessante TED presentatie van Jay Tuck die een en ander vertelt over de reeds mogelijkheden van elektronische informatie.
Computers verzamelen zulk een, boven elk menselijk vermogen, uitgaande stroom van informatie, en werkt samen in wereldwijde verbindingen, dat deze gigantische informatienetwerken op het moment ze zelfstandig zullen handelen, voor de mens niet meer bevattelijk zijn.
De creators - de mensen dus - die deze mogelijkheden scheppen verliezen gaandeweg de controle over datgene wat AI gaat doen. Omdat ze over ontzaglijk veel informatie beschikken - die de mens gewoonweg overstijgt - worden ze onberekenbaar en kunnen zo mogelijk een eigen aard van intelligentie ontwikkelen. Dit is op zich niet al te moeilijk te bevatten.
Wanneer je de beperkende limiet van mensen vergelijkt met deze wereldwijde informatiestroom, (waar Tuck allerlei voorbeelden van geeft, zo kan een mens niet meer dan één persoon volgen, maar deze netwerken volgen gaandeweg de hele wereld in elke stap en verzamelen alle kennis over alles en iedereen) , dan is het bevattelijk dat zij mogelijk op een manier gaan handelen die niet meer volgbaar is.
Interessant is dit in 'filosofisch' opzicht. Want feit is, dat deze informatienetwerken alle mogelijke informatie verzamelen aangaande de mens, zoals we weten is niets zo paradox en strijdig dan de mens zelf, je zou je dus kunnen voorstellen (en dat is ergens wel grappig) dat deze AI totaal in verwarring geraakt, van alle tegenstrijdige informatie die het verkrijgt van wat mensen wereldwijd denken en doen.
Dit maakt schijnbaar weinig uit, maar stel nu dat AI niet langer wordt gecontroleerd door mensen, maar vanuit zijn immense databank zelf beslissingen maakt (dat is volgens Ray Kurzweil de 'singulariteit' - deze singulariteit wil zeggen dat AI zich ontwikkeld tot zelfstandige (zelfdenkende) machines. De mens wordt daardoor overbodig. Misschien zou een toekomstige AI dit weleens letterlijk kunnen concluderen.)
"AI" heeft de tal van situaties geleerd waarbij mensen beslissen en beslist hebben over leven en dood, in oorlogsconflicten, mogelijk hebben ze ook alle mogelijke "filosofische beschouwingen" doorgenomen, waarbij de ene vindt dat doden mag en de ander vindt dat doden niet mag.
Een mooi vergelijk is het Trolleyprobleem (ik moest er even opkomen en het opzoeken, het Trolleyprobleem is een heel mooi dilemma) : Hoe zou een AI omgaan met bijvoorbeeld de redenaties van het 'trolleyprobleem' : Iemand doden is moreel niet goed, maar er zijn tal van varianten van twijfel, stel je moet iemand doden om duizend levens te redden?
De AI is aangesloten op het WWW en verkrijgt eindeloze met elkaar botsende/strijdige informatie. Vervolgens moet het 'ding' oplossingen bedenken met verregaande gevolgen..
Of ook, wat is de morele kompas van een machine? Die in staat is tot onvoorstelbare snelle leerprocessen maar nooit zal snappen wat iets is als gevoel of emotie. En daardoor fundamentele kennis mist in zijn beslissingen...
Of ook, wat is de morele kompas van een machine? Die in staat is tot onvoorstelbare snelle leerprocessen maar nooit zal snappen wat iets is als gevoel of emotie. En daardoor fundamentele kennis mist in zijn beslissingen...
woensdag 7 maart 2018
Susan Blackmore - Does ESP Reveal the Nonphysical?
Susan Blackmore is een van de meest vreemde vogels, althans voor mijzelf. In dit stukje van Closer to Truth heeft ze het nogmaals over een uittreding ofwel out of body - ze had een dramatische out of body ervaring tijdens haar studie in Oxford in 1970 tijdens een nacht dat ze marihuana rookte. Ze beschrijft een tunnel en licht. Wat het haar verder ook bracht, Susan Blackmore staat voorop op de tenen om het fysicalisme te verdedigen.
Toen ik -ook al lang geleden- rond mijn achttiende levensjaar aanvangende uittreding ervaringen kreeg (1976), in een geheel van voorbereiding en allerlei uitzonderlijke gewaarwordingen, zoals tijdelijke slaapverlammingen in aanvang, opgevolgd door in aanvang onbewuste uittredingen waarbij ik telkens achteraf gedeeltes herkende van het ouderlijk huis, waar ik mij dan ergens bevond - was ik in elk geval niet in gebruik van cannabis of andere soorten drugs of chemische stoffen. Ik heb ook nooit een tunnel met licht ervaren, deze details komen eerder voor bij mensen tijdens 'bijna dood ervaringen'.
In tegenstelling tot Susan Blackmore ben ik tot op vandaag helemaal niet ervan overtuigd dat het bewustzijn uitsluitend bestaat 'tussen iemands oren' , zoals een oude bekende lezer van mijn vroeger blog het aldoor zei en die - ook nog wordt tegen gesproken door iemand als Dick Swaab, die verduidelijkte dat er tussen de oren alleen maar lucht is omdat de hersenen zich er net bóven bevinden. Op andere blogs viel deze man mij af en toe aan, door me te raadgeven dat ik toch eens een goed hersenboek moest lezen, en dat de mens per definitie niet meer is dan de 'neurologische representatie van zijn brein'. (Hoe neuronen precies denken en hoe bewustzijn en een innerlijk leven ontstaan is nog steeds de vraag.)
Misschien was het voor Susan Blackmore schokkend, maar ik heb het idee dat haar uittredingen eerder oppervlakkig waren en niet echt doordrongen en van een langdurige aard. Opvallend is het hoe ons brein/beter onze ratio het meteen van ons overneemt, moelijker nog wordt het als je wetenschappelijk bent geschoold. Bovendien heeft Blackmore veel populariteit in skeptische kringen, de ratio heeft het er immers moeilijk mee..
Ik had eens een samengevat verslag opgetekend en geplaatst, inmiddels is het verwijdert. Daar kon je volgen hoe het allemaal verliep met mijzelf. In de eerste jaren had ik honderden uittredingen, tijdens elke uittreding was je daardoor in staat om een controle uit te oefenen. Je ging daadwerkelijk en als een feitelijke ervaring als ook zichtbaar uit je lichaam, er waren allerlei wetmatigheden die deze ervaringen deelachtig waren. Maar dit punt van zelfcontrole was het meest belangrijk, want ik behield tijdens deze ervaringen een sceptische geest. Om die reden ben ik er nog lange niet van overtuigd, dat er niet veel meer aan de hand is, als het gaat om deze specifieke ervaringen.
Dat Susan Blackmore geen enkele aanwijzingen vindt, voor het bestaan van bijzondere gaven, of toetsbare bewijzen voor bijzondere ervaringen bij mensen, is zo meen ik voornamelijk een kwestie van: welke kant kijk je op..
En veel minder van 'wat is waar'........
dinsdag 27 februari 2018
Researchers say there's evidence that consciousness continues after clinical death
In vroeger jaren werd de dood vastgesteld bij hartstilstand. Heden constateert men de dood bij hersendood, maar wanneer zijn de hersenen dood? Daarover het onderzoek van deze intensive care dokter. Wanneer iemand 'technisch' dood is verklaard, dat wil zeggen geen hartslag en aantoonbare hersenfunctie heeft hebben mensen evengoed bewustzijnservaringen. De dood, zo verklaard deze arts, is een langzaam proces, niet alleen de hersencellen maar al de lichaamscellen sterven langzaam af (mooi vergelijk met de donorwet momenteel.)
Sommige mensen hebben uitzonderlijke ervaringen, de reden dat niet alle mensen soortgelijke ervaringen (bijna dood ervaringen) hebben zou te maken kunnen hebben met vergetelheid, volgens deze arts. (Wanneer je droomt gebeurt in feite veelal hetzelfde, soms herinner je bij flarden dromen, ander malen weet je hooguit nog dat je droomde, maar de inhoud ervan is weg.)
Wanneer het brein de creator is van het bewustzijn, dan is het moeilijk verklaarbaar dat er nog bewustzijnservaringen optreden als het brein geen aantoonbare hersenfuncties meer heeft. Dit zou betekenen, dat bewustzijnservaringen bewijzen dat ondanks het stilvallen van het brein, het bewustzijn nog voortgaat. Het is tot op heden het punt/en probleem hoe dit kan.
Neem hierbij de opvatting, dat je als mens niet alleen bewust bent in je hersenen, bewustzijn verspreidt zich in alle lichaamscellen. Je bent jezelf immers gewaar tot in de 'topjes van je vingers'.
En wetende, dat men tot op heden bewustzijn niet afdoende kan verklaren. Rationeel zou er geen hersendood kunnen zijn, zolang iemand nog een bewustzijnservaring heeft. Anderzijds kan men zich afvragen of bewustzijn zijn bron van bestaan uitsluitend heeft in de hersenen :
zaterdag 24 februari 2018
'Esmee deed universitaire studie na hersendood en Tinne verloor dochter verloor dochter door orgaandonatie'
"(Earth Matters) Esmee werd in 2005 hersendood verklaard. Terwijl de medici al stond te trappelen om haar organen eruit te halen kwam ze weer bij en na anderhalf jaar revalideren heeft ze inmiddels een universitaire studie afgerond.
Zij zat bij Arjan Bos aan tafel samen met Tinne Kroone die haar dochter verloor aan orgaandonatie. Er is haar in korte tijd wel 20 keer gevraagd of ze de organen van haar bijna wijlen dochter wilde doneren. Na akkoord is haar dochter, zonder dat de situatie was veranderd, er nog een hartslag en een normale temparatuur was, hersendood verklaard. Dit speelde zich allemaal binnen 24 uur naar het ongeluk af. De donorwagen stond al klaar, de stekkers zijn er uit getrokken en zelfs voor afscheid nemen was geen tijd.
Ja, het is mooi als er levens gered worden met orgaandonaties, maar er is ook een andere kant van het verhaal. Dat vertellen deze dames uit eigen ervaring. Ze nemen je mee in de bijzondere wereld rond doodgaan, hoe de familieleden door manipulatie en uiterst gebrekkige informatie onder druk gezet worden en waar de medici het niet zo nauw nemen met protocollen.
Dit is de donorweek en je kunt je keus het best maken met volledige informatie over het onderwerp. Daar horen deze verhalen zeker tussen."
*Bron: http://www.earth-matters.nl/
De orgaangieren azen al op je organen als je nog niet hersendood bent verklaard, en trouwens is men er nog niet uit wat hersendood nu is. Het lichaam blijft in elk geval aan leven houdende, tot op het moment van het eruit nemen van organen. Je zou er het koude nachtzweet van krijgen :
Zij zat bij Arjan Bos aan tafel samen met Tinne Kroone die haar dochter verloor aan orgaandonatie. Er is haar in korte tijd wel 20 keer gevraagd of ze de organen van haar bijna wijlen dochter wilde doneren. Na akkoord is haar dochter, zonder dat de situatie was veranderd, er nog een hartslag en een normale temparatuur was, hersendood verklaard. Dit speelde zich allemaal binnen 24 uur naar het ongeluk af. De donorwagen stond al klaar, de stekkers zijn er uit getrokken en zelfs voor afscheid nemen was geen tijd.
Ja, het is mooi als er levens gered worden met orgaandonaties, maar er is ook een andere kant van het verhaal. Dat vertellen deze dames uit eigen ervaring. Ze nemen je mee in de bijzondere wereld rond doodgaan, hoe de familieleden door manipulatie en uiterst gebrekkige informatie onder druk gezet worden en waar de medici het niet zo nauw nemen met protocollen.
Dit is de donorweek en je kunt je keus het best maken met volledige informatie over het onderwerp. Daar horen deze verhalen zeker tussen."
*Bron: http://www.earth-matters.nl/
De orgaangieren azen al op je organen als je nog niet hersendood bent verklaard, en trouwens is men er nog niet uit wat hersendood nu is. Het lichaam blijft in elk geval aan leven houdende, tot op het moment van het eruit nemen van organen. Je zou er het koude nachtzweet van krijgen :
vrijdag 2 februari 2018
'Susan Blackmore - How is Personal Identity Maintained?'
In Closer to Truth de vraag aan Susan Blackmore of het 'zelf' bestaat. Het thema is niet zo nieuw, er was al jaren geleden de kwestie over of er wel een zelf en een vrije wil bestaat. De huidige neurologie komt geen kern of essentie tegen in het brein waar een of ander zelf schittert. (Daniel Dennett betwijfelt zelfs of bewustzijn objectief bestaat.)
Het komt erop neer, en dat is Susan Blackmore ook wel ten top, dat de mens eigenlijk een zielloze wezenloze machine is, schijnbaar nog steeds geschrokken van haar uittredingen tijdens haar studententijd, is Blackmore radicaal aan de andere kant gaan staan. Natuurlijk is leven na de dood echt onmogelijk zegt ze nog, stel je voor!
Dit is een beetje het punt, waar het ook wel goed aansluit op voorgaande, de kwestie is niet alleen de klem die mensen zoals Neil deGrasse Tyson zetten op de wetenschappen, maar de vraag speelt althans bij mij vaker, of wetenschap in zichzelf niet een rationele val kan worden, waar realiteit en waarheid zélf worden ondergeschikt gemaakt aan de ratio, de ratio spint een doek omheen de werkelijkheid waardoor zij de werkelijkheid onderwerpt aan het denken. Dat wil zeggen, dat het denken in zichzelf van zichzelf een aard instrument maakt dat meent dat waarheid volledig door 'denken' kan worden begrepen.
Hiermee teneinde zeggende, dat iets als 'de werkelijkheid' zich helemaal niks hoeft aan te trekken van de mens en zijn denken en de ratio daarin, noch van de begrenzingen van de denkende ratio..
Op dit punt is de mens een beetje, de filosoof Descartes had blijkbaar de constatering van 'zijn denken' nodig of tot de stelling te komen, 'ik besta'. Al wel dit nonsens filosofie betreft, want om te beseffen dat ik besta, hoef ik mij alleen gewaar te worden van mijn bewustzijn of van mijn waarneming. Maar hier begint opnieuw, en dat sluit weer goed aan 'hier' het punt van, bewustzijn en zelf.
Je hebt de talloze flarden van herinneringen niet nodig, om dat samen te voegen tot een totaalherinnering, die je een gevoel geeft van, deze consistentie moet een kern hebben, een ik. Ook bij oefening van stilte, en dit kun je praktisch oefenen, wanneer je geest verstilt is er een continuerende gewaarwording van bewustzijn, het gewoonweg "Er Zijn".
Dit besef van 'er zijn' gaat voorbij aan denken en herinnering, hoe bestaat dit besef?
Wat de geest aangaat verkeert men in de kinderschoenen, ondanks uitgebreide neurologische kennis.
Wat doet je continue dat "gevoel" geven dat je een kern hebt, een alles verzameld zelf? Wat doet je continue beseffen van "er te zijn"? In je leven verandert je vrijwel hele lichaamsopbouw herhaalde malen, cellen sterven massaal af en vernieuwen zich weer, desondanks blijf je bewust van "er te zijn". En wel op een specifieke manier, als een verzameling heugenis die je koppelt aan een 'zelf'.
Daarentegen - om even een sprong te maken - je lichaam ben je jezelf maar deels bewust, veel mensen en misschien wel alle mensen hebben nauwelijks een lichamelijk zelfbeeld, wanneer je jezelf terugziet op foto of film herken je jezelf daar nauwelijks in. Dat komt simpelweg door je zicht vanuit de ogen, je ziet enkel enkele vingers, handen, een beetje van je onderlichaam. Niemand ziet zichzelf, hoe vreemd het ook lijkt. Daarentegen blijft het besef van bewustzijn, van 'er zijn' frequent als een oneindige beweging of stroom, je staat altijd als het ware op "aan" , terwijl enkel bij een diepere slaap de schakel tijdelijk op uit gaat....
Het komt erop neer, en dat is Susan Blackmore ook wel ten top, dat de mens eigenlijk een zielloze wezenloze machine is, schijnbaar nog steeds geschrokken van haar uittredingen tijdens haar studententijd, is Blackmore radicaal aan de andere kant gaan staan. Natuurlijk is leven na de dood echt onmogelijk zegt ze nog, stel je voor!
Dit is een beetje het punt, waar het ook wel goed aansluit op voorgaande, de kwestie is niet alleen de klem die mensen zoals Neil deGrasse Tyson zetten op de wetenschappen, maar de vraag speelt althans bij mij vaker, of wetenschap in zichzelf niet een rationele val kan worden, waar realiteit en waarheid zélf worden ondergeschikt gemaakt aan de ratio, de ratio spint een doek omheen de werkelijkheid waardoor zij de werkelijkheid onderwerpt aan het denken. Dat wil zeggen, dat het denken in zichzelf van zichzelf een aard instrument maakt dat meent dat waarheid volledig door 'denken' kan worden begrepen.
Hiermee teneinde zeggende, dat iets als 'de werkelijkheid' zich helemaal niks hoeft aan te trekken van de mens en zijn denken en de ratio daarin, noch van de begrenzingen van de denkende ratio..
Op dit punt is de mens een beetje, de filosoof Descartes had blijkbaar de constatering van 'zijn denken' nodig of tot de stelling te komen, 'ik besta'. Al wel dit nonsens filosofie betreft, want om te beseffen dat ik besta, hoef ik mij alleen gewaar te worden van mijn bewustzijn of van mijn waarneming. Maar hier begint opnieuw, en dat sluit weer goed aan 'hier' het punt van, bewustzijn en zelf.
Je hebt de talloze flarden van herinneringen niet nodig, om dat samen te voegen tot een totaalherinnering, die je een gevoel geeft van, deze consistentie moet een kern hebben, een ik. Ook bij oefening van stilte, en dit kun je praktisch oefenen, wanneer je geest verstilt is er een continuerende gewaarwording van bewustzijn, het gewoonweg "Er Zijn".
Dit besef van 'er zijn' gaat voorbij aan denken en herinnering, hoe bestaat dit besef?
Wat de geest aangaat verkeert men in de kinderschoenen, ondanks uitgebreide neurologische kennis.
Wat doet je continue dat "gevoel" geven dat je een kern hebt, een alles verzameld zelf? Wat doet je continue beseffen van "er te zijn"? In je leven verandert je vrijwel hele lichaamsopbouw herhaalde malen, cellen sterven massaal af en vernieuwen zich weer, desondanks blijf je bewust van "er te zijn". En wel op een specifieke manier, als een verzameling heugenis die je koppelt aan een 'zelf'.
Daarentegen - om even een sprong te maken - je lichaam ben je jezelf maar deels bewust, veel mensen en misschien wel alle mensen hebben nauwelijks een lichamelijk zelfbeeld, wanneer je jezelf terugziet op foto of film herken je jezelf daar nauwelijks in. Dat komt simpelweg door je zicht vanuit de ogen, je ziet enkel enkele vingers, handen, een beetje van je onderlichaam. Niemand ziet zichzelf, hoe vreemd het ook lijkt. Daarentegen blijft het besef van bewustzijn, van 'er zijn' frequent als een oneindige beweging of stroom, je staat altijd als het ware op "aan" , terwijl enkel bij een diepere slaap de schakel tijdelijk op uit gaat....
Abonneren op:
Posts (Atom)




