'Nobody actually cares'

'Small Talk' is in Nederlands zelfde als praten over 'koetjes en kalfjes'. Het is een extreem oneerlijke leefmanier: 

"This society is designed to just not care about how people really feel. It's designed to be fake" :

Koetjes en kalfjes zijn natuurlijk een geaccepteerde leefmanier, als je iemand tegenkomt en zegt 'Hoe gaat het' kan het je dan werkelijk wat schelen? Of is het slechts een begin van een gesprek over hoofdzakelijk jezelf? En natuurlijk gaat het áltijd 'goed' - met niemand gaat het 'slecht' - Omdat je dat niet zegt, het is 'neerbuigend' of beter het past niet in het maatschappelijk patroon.

De serie is goed te beluisteren. In dit deel gaat het over 'small talks' (Vanuit Twitter) :

Reality Is Not As It Seems - Discussie met o.a. Donald D. Hoffman

'Cognitive scientist Donald D. Hoffman and neurologist Suzanne O’Sullivan join Steve Paulson to discuss the elusive quest to understand the fundamental nature of consciousness, and why our perception of reality is not necessarily what it seems.'

Donald D. Hoffman, (cognitieve wetenschapper) durft verder te gaan, dan zijn meeste mede-wetenschappers. Hoffman is echter geen pseudowetenschapper maar een afgestudeerde wetenschapper die onderzoek doet naar de werking van hersenen, neuronen en bewustzijn.

Hoffman is tot een wat ik vind spectaculaire conclusie gekomen, waarvan hij vooralsnog zelf telkens benadrukt, dat hij het even zo goed helemaal fout kan hebben. Hij wil fundamenteel onderzoek en bewijs voor zijn theorie.

Volgens Hoffman is 'bewustzijn' in zichzelf, de diepste wezenlijke factor achter het alles. Als je dit al moeilijk vindt, kun je echter eenvoudig bij jezelf vaststellen, dat al je zintuigen, dus je waarneming, horen smaak gevoel en geur en al je prikkels: inclusief pijnprikkels volledig wegvallen op het moment je bewustzijn afwezig is.

Neem het feit, dat je de connectie legt tussen je vinger, de zenuwoverdracht naar het brein en bewustzijn, waardoor je pijn voelt als je die vinger bezeerd. Op het moment een chirurg je in coma brengt kan hij jouw vinger afhakken zonder dat je iets ervan bespeurt. Zonder het in coma brengen van bewustzijn waren operaties immers onmogelijk te doen. Maar dit roept een boeiende vraag op.

Want bewustzijn schijnt de wezenlijke factor, achter zowel het waarnemen, en dus niet het feit van je ogen, want wat neemt nu waar, nemen ogen waar of neemt 'bewustzijn' waar? En als je pijn voelt, in hoeverre is die pijn dan lichamelijk of zit ook pijn verpakt in een vreemde bewustzijnswerking.

Een ander voorbeeld zijn je dromen, in je dromen ben je geheel niet afhankelijk van fysieke zintuigen om alle fysieke vermogen te ervaren, van waarnemen horen beleven en zelfs van voelen (ook seksuele impulsen). Dat geldt ook voor mensen met andere buitenzintuiglijke ervaringen, een blinde vrouw kon tijdens haar bijna dood ervaring bijvoorbeeld zien.

De andere aanwezige neurologist Suzanne O'Sullivan beschrijft mensen die blind zijn terwijl ze volgens hun neurologische plaatje ziende zouden moeten zijn.

De kwestie is dus, wat is waarnemen bijvoorbeeld, en de absoluut wezenlijke rol in alle beleving die we opdoen. Je fysieke zintuigen zijn buitengesloten op het moment je bewustzijn niet aanwezig is.

Donald D. Hoffman verbindt er complexe conclusies aan, hij zegt dat de evolutie zodanig is uitgevoerd, dat de mens in zijn oerinstincten kan overleven en zich voortplanten, en zodat hij al de simpele handelingen kan doen die het bestaan vereist. 

Dit wederom vergelijkt hij met een computer toetsenbord/dashboard, als bediener hoef je verder niks te weten dan de zin van het gebruik van het bedienend toestel, en de betekenis van de icoontjes enzovoort. 

Daarmee zegt het nog helemaal niks over wat er intern in een computer gebeurt.

Met ander woorden, het zegt niks over de 'innerlijke realiteit' van een ingewikkeld apparaat zoals een computer. 

Dit vergelijkt hij tevens met het feit van het zien van een ander mens louter als buitenkant: De buitenkant zegt helemaal niks over wat de mens innerlijk allemaal bezield, het zegt niks over de rijkdom van zijn ervaringen, zijn verleden, zijn gehele bestaan. 

Zo stelt Hoffman dat de wáre realiteit volledig ligt verborgen achter de buitenkant, en dat noemt hij ten diepste het bewustzijn. Hij gaat daarin behoorlijk ver, en stelt dat zelfs de gehele wereld der objecten en dingen besloten ligt in bewustzijn. Dat lijkt wat op het gesprek van Einstein waarin hij geïrriteerd opmerkte dat de maan dus niet zou bestaan als er geen waarnemer zou zijn.

Hoffman zegt echter dat bewustzijn in alle mensen dezelfde wezenlijke kenmerken en vormen heeft, daarom ervaren mensen alle hetzelfde. Desondanks zegt hij dat de realiteit zo is ingericht dat je niet moet uitgaan van loutere verbeelding. 'Je kunt beter een op je afkomende auto óntwijken'.

Hij neemt de stof waarmee hij bezig is serieus.

Feit is, en dat is toetsbaar en bewijsbaar, dat bewustzijn alles in het bestaan roept, zonder bewustzijn was er helemaal niets. Rest de vraag of de dingen dus ook bestaan buiten het bewustzijn. Dit vind ikzelf wel een aardige kwestie. Want dit kun je namelijk nooit weten. 

Hij maakt ook vergelijken met de vreemde kwantumwereld, waarin deeltjes die worden gemeten zich heel anders gedragen dan wanneer deze niet worden gemeten. (De golf en punt theorie.) 

Uiteindelijk zegt hij dat alles waarschijnlijk niet in zichzelf bestaan, noch ruimte en tijd en zelfs kosmos, en dat wil hij bewijzen..

In de ban van de massa! -Marlies in gesprek met Ad Verbrugge-

Het kanaal, 'De Nieuwe Wereld' is lang niet met elk program interessant, zelfs geloofwaardig te noemen (recent een gesprek met een Astro-voorspeller, Astrologie reken ik niet niet tot een serieus te nemen thema). Maar over dit onderwerp wordt door met name Ad Verbrugge bijzonder helder gesproken. Het is ook een belangrijk thema, elk mens wordt ermee direct geconfronteerd.

Zodra je op de wereld komt, sta je bloot aan de wereld zelf. Het 'bloot' op de wereld komen doet zelfs symboliek aan voor de dan volledige onschuld, want iemands geest is nog onbespeeld en volledig onschuldig. 

Je komt dus mentaal volledig léég op de wereld, je hersenen zijn nog niet aangetast, aangeraakt. In tegenstelling tot 'die leegheid' kom je in een volledig, en dan echt volledig 'verkwanselde' wereldgeest terecht. De wereld is letterlijk propvol, niet alleen met "dingen" zij het welf of niet door mensen gemaakte dingen - maar ook met mentaal gemaakte 'dingen'. Onder die dingen kun je de hele programmatie verstaan van mensen 'in wording'. Afhankelijk of je bent geboren in een wel of niet totalitaire staat, krijg je een volledig programma mee als het ware, dat beschrijft aan jouw 'hoe de wereld is, wát de wereld is', wat er gedaan moet worden // hoe er geleefd moet worden, welke politiek of machtspositie van iemand je moet aanhangen. Plus de horde aan georganiseerde religie als ook volksgewoonten. 

Dat alles samen maakt onderdeel uit van je eer collectieve hersenspoeling. De mens wordt niet individueel gebrainwasht - weliswaar is hij door zijn verdere aangeboren kwaliteiten of door zijn hersenstructuur enige vrijheid gegeven. Maar die vrijheid wordt wel in toom gehouden (nietwaar) want mensen moeten voornamelijk in het bestaan in de pas lopen van een meerderheid en hoe die zich gedraagt.

Die spelregels zoals we het even noemen worden in de gebroken wereld bepaalt door allerlei landsgeboden structuren, en laten we zeggen de mate van dictatuur. Al was het de afgelopen twee jaar al een behoorlijke dictatuur in Eigen land.

Ad Verbrugge geeft een mooie verklaring van het 'waarom mensen' blijkbaar graag een massa willen vormen, en noemt dat de superieure geest van een massa. Het eigen individueel, niet bijzonder van invloed op een gebeuren, heeft in een grote massa een bepaalde door de massa gedirigeerde invloed: En voelt zich daar wel fijn. De kleine of middelmatige geest krijgt in de 'massageest' een verhevenheid en superioriteit. 

Elk mens wordt vrijwel altijd meegenomen door een bepaalde massa, al zou dat de massa zijn in een muziekgebeuren of een voetbalgebeuren, het kan elk 'onschuldig' manifest zijn. Je moet je zelfs afvragen of bijvoorbeeld het opgaan in een muziekconcert bepaalt wordt door de muziek zelf of op hoe het publiek daarop reageert. Wanneer iemand daarentegen voor een tv. kijkt naar een voetbalwedstrijd zal hij matig reageren wanneer een goal valt van zijn favorieten club.

Zit men echter midden in een stadium knalt er een oorverdovend gebrul los (wat voor sommige al nauwelijks valt te begrijpen, vermeld dat ik met voetbal niks heb.)

In zeker zin heeft de individuele mensen behoefte aan een loskomen uit het minimale ego, door in een massa op te gaan geraakt men uit dat begrensde 'zelf' : Dat kan leiden -zoals ook Ad Verbrugge zegt- tot Heroïsche daden, (miljoenen mensen offeren hun meest kostbare leven op in slachtvelden) maar ook tot onvoorstelbare gruwelijkheden. Zoals het bijna willoos vermoorden van medemensen. Ikzelf zou er dan graag de dierindustrie aan willen toevoegen, omdat mensen blijkbaar hun volledige gevoel voor ethiek kunnen verwerpen als het om massadierhouding en slacht gaat. *

Het horen bij een massa heeft dus wel degelijk psychologische oorzaken en redenen. Niemand is de vrijheid gegeven op deze wereld. mensen begrijpen dat vaak niet eens, iedereen spreekt immers over vrijheid. Onderwijl worden miljoenen mensen aan de tang gehouden (neem de coronacrisis afgelopen jaren). Regeringen komen vaak overal, je zou menen, al lachende mee weg, bij de belastingfraude hief het kabinet zich zogeheten op, onderwijl regeerde het gewoonweg verder. De reden daarvan is dat vooral de massa der mensen behoorlijk lichtvaardig is met hun geloof, ze worden voor de mal gehouden, en kiezen daarna weer opnieuw voor hetzelfde politiek leiderschap.

Over deze massahouding -van heroes en dwazen-  gaat ondergaande gesprek :

Is het universum 'FAKE' (Closer to Truth/Episode 110)

'Perhaps our entire universe is like a gigantic computer game, the creation of super-smart hackers existing somewhere else? Before you smirk and laugh, watch and think! Featuring interviews with David Brin, Nick Bostrom, Raymond Kurzweil, Marvin Minsky, and Martin Rees.'

Naarmate wetenschap vordert worden, zoals dat wel blijkt uit wie de evolutie van wetenschap wat volgt, hun theorieëen steeds meer spectaculair en ook ongeloofwaardig. Toch moet je, als absoluut leek, aannemen dat wetenschap het niet allemaal haalt uit de fantasie.
Tegelijk kun je ergens beseffen, dat de wetenschap zichzelf momenteel dusdanig opblaast - dat is wel te zeggen - dat ze inderdaad geen goden meer nodig hebben. Want ze zijn zelf goden geworden.

Alles is mogelijk (Behalve een Hiernamaals zo te zeggen). Zou als een van de finale vragen heden - het heelal 'met alles erin' een computersimulatie of program kunnen zijn? Wat er dan allemaal in zo een simulatie mogelijk ware, behalve een oneindig lijkend heelal met sterrenstelsels een volledige aarde, waarop al het bestaan, en bovenal het bewustzijn.
Want de vragen rijzen torenhoog. Hoe simuleert een computerprogram iets als bewustzijn? Nog altijd kan men niet de vinger zetten op wat bewustzijn als zodanig is. Vervolgens de vraag of een machine, want dat is teneinde een 'simulatie' bewustzijn kan 'onderwerpen als een onderdeel van iets machinaals'?

Heden zijn er allerlei experimenten gaande, aangaande het trachten bewustzijn te begrijpen, ten eerste als iets machinaals, miljardair Elon Musk heeft al chips geïmplanteerd in varkens en apen. Door dieren iets te laten doen tracht men de neurologische activiteit die dan vrijkomt vast te leggen. Maar je zou toch menen dat een pc op totaal andere fundamenten draait, dan hoe de hersenen van levende wezens werken. Neuronale activiteit koppelen aan hoe computers werken lijkt me al een fors dilemma. Dan vraag je je af of men neuronale activiteit kan ontcijferen, waarbij gezegd ik heb geen idee of dat ooit wel mogelijk is.

Maar nu aan te nemen dat er een vergevorderde beschaving bestaat, die wat wij beschouwen als de werkelijkheid volledig heeft gesimuleerd, inclusief dus bewustzijn. Men denkt dan aan een buitenaardse beschaving, maar het zou desgewenst ook een toekomstige versie kunnen zijn van de mensensoort. Het zou zelfs kunnen dat we reeds zover zijn gevorderd, en dat deze technologische mensensoort simulaties creëert van een schijnbare realiteit in een vroeger stadium // misschien wel miljoenen, want waarom zou het er een zijn?

(Hierbij wordt één extra facet aangehaald, nl. om zóver te vorderen mag een intelligente soort zichzelf niet voortijdig elimineren. En dit is heden wel een van de mogelijkheden.) 

Daarmee bevestig je dus dat de mens inderdaad zijn eigen 'goden' is geworden. Want hij schept heelallen en werelden zoals men dat van goden geloofde. Een dergelijke onvoorstelbare complexheid heeft dan wel geloofwaardigheid nodig, dat is wat ik bedoelde met dat de wetenschap heden reeds zulke toekomstwanen heeft van zichzelf.
Ikzelf kan het me in elk geval in geen geval voorstellen, dat alle bouwstenen, inclusief atomen en een 'oneindigheid' ooit zouden kunnen worden gesimuleerd. de realiteit is onherleidbaar complex.

Voor wetenschappers, die de realiteit hoofdzakelijk beschouwen als reeds een aard machinerie in zichzelf, een zichzelf reproducerende machinerie, voor wie er enkel materie bestaat, is het logisch dat zij alles in bestaan willen herleiden tot materie. Vanaf Darwins evolutie, die de 'toevalligheid' bedacht, heeft de ontkrachting zo kun je zeggen van de wonderbaarheid van bestaan, waarin eens fabelachtige wezens regeerde (goden en andere wezens) meer en meer plaats gevonden.

Verdere ontkrachting zou dan inhouden het bestaan verder 'degraderen' door ook het bewustzijn slechts te beschouwen als iets machinaals, zonder deze visie zou men ook geen kunstmatige intelligentie willen creëren, of wat Elon Musk onder anderen trachten te doen, het ontwikkelen van een verbinding tussen de neuronen (de elektrische activiteit in het brein) en een computer, door direct een chip te plaatsen in het brein.
Vervolgens kan men door theoretiseren dat de realiteit niet eens bestaat maar in zichzelf een complex computerprogramma is van een ver gevorderde mensensoort (of een buitenaardse soort). Ray Kurzweil o.a. gaat nog verder door te stellen, dat alles feitelijk niets anders is dan "informatie". Wie kan daar nog iets mee aanvangen?

Wetenschappers hopen met dit alles bewijzen te vinden door experimenten in bv. atoomkrakers. Dat iets zou wijzen of verwijzen naar een dergelijke simulatie. Natuurlijk zou er in een simulatie ook iets fataals kunnen misgaan. Stel je voor het zou opslag pikkedonker zijn, maar 'fouten' schijnen onmogelijk want dit gebeurt nooit.

In de film waarin Jim Carrey in een fake-wereld leeft, botst hij met een bootje midden op een oceaan tegen een muur. Daardoor komt hij erachter dat er iets niet klopt. Maar in de simulatietheorie bestaan zulke (humoristische) fouten niet.

Wat al die theorieën gemeenzaam hebben is, dat ze geen enkele hoop laten, want ze maken hoe dan ook alle deel uit van een strikt fysiek materieel wereldbeeld. Ook de parallelle theorie of de stringtheorie en de multiversum theorie of de meer dimensie-theorie maken daar deel van uit. Ze laten wel meer fantasie door in het ijskoude materialisme van heden, maar zijn er toch terug tot te herleiden.

-

Extra Noot: Wanneer onze realiteit een simulatie zou zijn, dan zou dat wel een uitstekend exemplaar genoemd mogen worden, van een extreem sadistische ontwerper. 

En wat betreft de kwestie van al onze 'subjectieve' ervaringen, kunnen die alle worden gesimuleerd? Kan emotie, gevoel voor schoonheid maar ook kan diepgaande smart, die wel degelijk als extreem reëel wordt ondergaan - worden gesimuleerd? het lijden van 100de miljoenen dieren in de vee industrie, het lijden en de dood van 100de miljoenen mensen in oorlogen en ander geweld. En per slot, wat houdt 'de dood' dan in, in zulk een simulatie?

Jiddu Krishnamurti - Brockwood Park 1978

Krishnamurti sprak me op jonge leeftijd al meteen aan, met sprekende boektitels, doorgaans van opgenomen gesprekken. Wie hem in levende lijve ziet raakt door hem gefascineerd, dit kan momenteel door de veelheid aan opgenomen gesprekken op You Tube. Hij blijft een van de meest originele mensen ter wereld, zijn bewoordingen zijn niet overgenomen, maar ontstaan uit zijn eigen geest. 

In dit filmpje praat een welgeleerde Boeddhistisch man met hem, Krishnamurti raakt echter niet onder de indruk van zijn bewondering door zijn vergelijkingen met Boeddha's leringen. En stapt daar meteen van weg. Zijn originaliteit is dusdanig dat men hem vaak niet kan volgen naar zijn eigenlijk punt. 

Het Boeddhisme is eigenlijk van alle religieuze overtuigingen het minst gekoppeld aan geloof in een god of goden, en komt na aan de realiteit. Vandaar deze Boeddhist de eenheid zag tussen Krishnamurti en Boeddha. Maar hij gaat zoveel verder. 

De wezenlijke vraag die waarschijnlijk veel mensen weleens bezig houdt, heeft er wel een transformatie plaatsgevonden in deze wereld? Krishnamurti maakt geen onderscheid tussen de 'persoon' en de wereld, alle mensen dragen dezelfde kenmerken in zich, conditioneringen en verlangens naar geluk of gevoelens van angst en lijden. Daarom praat hij altijd in termen van het 'geheel'.

Opvallend zijn er al wat filosofen geweest die allerlei vergelijkingen maken, zoals bv. Steven Pinker die in zijn boek, The Better angels of our nature beschrijft dat mensen 'betere mensen' zijn geworden. Heb je daarvoor twee gruwelijke wereldoorlogen nodig gehad, en een lange weg naar afscheid van slavernij (al de mensen zijn toch nog steeds de slaven van hun talloze werkbazen) en middeleeuwse barbaarsheid? Krishnamurti heeft het met name over deze tweedeling, je moet dus eerst een onnoemelijke agressie gebruiken, om 'daarna' te komen tot een minder agressieve mensensoort? En is dat waar? Hij komt dan tot een bepaalde zinsnede in dit anderhalf uur durend gesprek: Je kunt niet een voet links hebben en een ander voet rechts, je moet met beide op één plek staan. Ofwel je kunt niet agressief en gewelddadig zijn en tegelijk non-agressief en gewelddadig.

Een van beide is wat Krishnamurti noemt een 'faxt' - een feit - Hij vraagt telkenmale, en onvermoeibaar naar hetzelfde, kunnen mensen blijven bij het feit, het feit is dat wat feitelijk is. Maar zonder het feit te beoordelen/veroordelen, of meteen actie te ondernemen. Actie ondernemen tegen het feit is wat mensen aldoor doen. Wellicht omdat ze het plaatsen onder afkeurenswaardig gedrag. 

Om dat bij te staan, staan er wel talloze filosofen en therapeuten en goeroes en leraren klaar, je vertoont agressief gedrag of je vertoont jaloers afgunstig gedrag of je bent hebberig, of je voelt angst, het is deel van conditionering om menselijk gedrag te plaatsen in wel of niet goedgekeurd gedrag. Wat is het echter dat mensen niet bij dat kunnen blijven wat 'feit' is?

Die vraag komt telkens terug bij K. Wellicht vinden we bepaalt gedrag fout of verkeerd, en menen meteen dat actie daartegen ondernemen van belang is. Mensen verlangen alle naar geluk en overal staan bewegingen klaar die je daarmee willen opvangen. Je bent het ene maar zoekt naar het andere. Dat wil zeggen dat je continue aan het vluchten bent. De mens is als het ware constant op de vlucht, in zeker zin voor zichzelf.

Daarentegen vraagt Krishnamurti indringend of je bij iets kunt zijn en blijven zonder al dat andere: Er is alleen het feit, de rest bestaat uit veelal illusionaire vluchtwegen, om daarvan wég te geraken. 

Dat noemt hij de tijdlijn van verleden heden en toekomst. De mens is niet alleen evolutionair/biologisch in een voorwaartse spiraal gekomen -van voorouderlijke aapachtige naar mens- naar heeft dat psychologisch overgedragen, als kind leer je al dat alles wat je wilt gaan worden, in een steeds verder proces, en als je bepaalde leringen klaar hebt, ben je de weg gegaan en ben je daar waar je wilt zijn. Dat wat is -zoals Krishnamurti de taal gebruikt- wil men aldoor ombuigen, veranderen, verbeteren. Krishnamurti gaat daar niet in mee, en komt meteen terug bij de essentie: je bent dat wat je bent, kun je dat waarnemen zonder enige vertekening? 

Zoals je bv. ook een boom waarneemt zonder enige vertekening, of naar een landschap kijkt. Blijkbaar is dat de 'hele weg die men dus moet gaan'. (Geen weg(?) :

 

'Wat Gedachten'

Het bestaan van God in de filosofische zin geplaatst, kan men als volgt beschrijven: Aangenomen het wetenschappelijk beginsel, dat aan de basis 'alles wat kán bestaan ook bestaat'. Om het grofweg zo te stellen, als er kabouters en feeën kúnnen bestaan, dan bestaan ze. Alles in het universum wat kan bestaan zal ook ónvermijdelijk tot bestaan komen. Dit ten eerste.

Ten tweede een zekere paradox of logica die zo kunt omschrijven: Stel er bestaat het goede en het kwade, het goede en het kwade zijn twee eigenschappen, mensen kunnen zowel naar het goede als naar het kwade neigen. Vervolgens zou er ook een vorm van een Absoluut kwaad kunnen bestaan. Dit betekent omgekeerd dat er ook een vorm van een Absoluut goed kan bestaan. Ofwel dat naast diepste onvolkomenheid een zekere logica stelt dat er ook een diepste volkomenheid kan bestaan. Deze volkomenheid kan men als God bestempelen. Als de duivel bestaat dan moet ook zijn tegenzijde bestaan, God. Dit alles zou je kunnen toepassen op de "mogelijkheden" van een universum. 

In de fysica bestaat alles uit koppels van tegendelen. Als filosofisch dus het kwade bestaat bestaat er ook het goede, als het onvolkomenen bestaat bestaat ook het volkomene. 

Verder kun je zeggen dat het heelal een mysterie was maar ook altijd zal zijn. Het is onnozel te veronderstellen dat de mens het volledig kan doorgronden. Zelfs wanneer men teruggaat naar het allereerste oerbegin, en men stelt dat er toen niet meer was dan een aard 'golvingen, trillingen' ofwel onzichtbare ietsjes, de vraag zal altijd zijn, waar kwam dat vandaan. Dat Iets uit Niets zomaar kan ontstaan heeft veel te doen met de formulering van dat 'niets'.

Er zal logisch altijd Iets moeten zijn om ook Iets te kunnen scheppen. Een big-bang (en daar zijn de theorieën ook verdeelt over) ontstaat niet uit een volslagen helemaal niets. Zelfs de afgestudeerde wetenschapper heeft daar grote moeite mee. Loesje vatte het samen in de leus: Eerst was er Niets, en toen is dat ook nog ontploft. Dat is doodgewone logica van een volstrekt ónbevattelijk heelal. Want als je niet kunt verklaren waar alles überhaupt zijn oorsprong heeft, dan heeft de totale verklaring van dat alles nooit zijn algehele bevrediging.

Het is dan alsof je een grote legpuzzel legt maar dat ene stukje nooit kunt vinden, het is kwijt. Als je dus kunt stellen, dat we in feite altijd zullen blijven bestaan in een groot mysterie, dan is God tevens een mogelijkheid in een mysterie.

In verloop van tijd nog allerlei nieuwsoortige theorieën, die ook samenhangen met bewustzijns-filosofen. De quantum-mechanica bracht al een diepe deuk in de bestaande starre opvattingen van een absoluut mechanisch heelal. Het heelal was blijkbaar toch niet één grote machinerie. De 'ongezonde' plaats van de waarnemer in het bestaan der dingen bracht nog eens veel verwarring. Vandaar Einstein tegen zijn vriend zei, de maan bestaat toch ook als je die 'niet' ziet?

Vergaande ideeën die stellen dat we leven in een 'computer simulatie'. Dat onze realiteit zich slechts afspeelt in twee dimensies, de derde dimensie is een illusie. Zoals je ook op een plat scherm schijnbaar naar drie dimensies kijkt, het scherm bestaat echter maar uit twee dimensies. Een goede schilder kan dit ook tevoorschijn toveren op zijn doek. Maar het is ook mogelijk, dat wat wij waarnemen als het zichtbare heelal of de zichtbare wereld om ons heen, een complexe verzameling is van informatie. 

Stel je een computer voor, de computer houdt zijn werkelijke aard helemaal verborgen voor de bediener, de realiteit achter beelden toetsenbord en bediening is onvoorstelbaar complex, samengesteld door complexe wetenschappen, eindeloze getallenreeksen. Maar dat neem je niet waar. Het is je zó gegeven, dat je alles kunt verwoorden en beeldenrijk zien en het dusdanig kunt bedienen dat een kind de logica ervan snapt.

De realiteit waarin je jezelf dus bevindt is volledig toegepast op jouw zintuigen, hersenen vertalen alles in logische beelden - maar wat is de 'werkelijkheid' achter de werkelijkheid? Het bestaan heeft je een als het ware gemakkelijke bediening gegeven, meer hoef/de je niet te weten.

Een verder argument is evolutie, wat je misschien niet had verwacht maar evolutie stelt nu juist, dat al het bestaan als basisfunctie heeft, het overleven. In die betekenis heeft het brein zich uitgebreid in de functies van de mens. Natuurlijk is het mensenbrein overbodig in het loutere overleven alleen, de dierenwereld is het absolute bewijs ervan. Maar de complexheid van het menselijk brein heeft hem wezenlijke evolutionaire voordelen opgeleverd. 

Echter ook niet meer. Het was van meet af aan niet de bedoeling, dat het menselijk brein het ganse heelal tot in de puntjes zou gaan snappen, dat is als het ware een 'bijkomstigheid'. Het snappen leverde hem natuurlijk veel voordelen, neem de kennis van de natuur, en daardoor het bewerken van de natuur voor eigen voordelen. De mens ging echter veel verder, van pc naar toekomstige robotica.

Je kunt echter ook stellen dat het evolutionaire brein nooit alles zal kunnen bevatten omdat het daarvoor niet is gecreëerd.

Maakt dit het bestaan van God mogelijk? Het maakt de 'kans' in elk geval mogelijk. We weten niet alles en ons lichaam is gemaakt voor uitsluitend de bediening van de stof, niet om 'alles' te weten. 

Teruggaande, wanneer het een wetenschappelijk fundament is dat 'alles wat kán bestaan ook onvermijdelijk bestaat' kun je voor jezelf onmogelijk met overtuiging stellen dat God niet bestaat. Het bestaan van een volkomenheid is binnen de paradoxen en de filosofie zeer wel mogelijk. (Gezien ook de realiteit van tegenstellingen.) 

                                                                      -

Ik ben afgelopen jaren helemaal opgehouden om mij nog bezig te houden in dit soort atheïstische en non-atheïstische -of agnostische- discussies. Maar ik vind nog steeds iemand wat vermakelijk, die het met een tomeloze zekerheid heeft over het geloof in een niet bestaande god of niet bestaande goden. De claim dat wie beweert óók moet bewijzen, zo menen 'zij' gaat niet op voor het atheïsme. Maar als je claimt dat iets als God (los van alle religieuze definities uiteraard) beter een aard van volkomenheid, niet bestaat, dan claim je iets wat je net zo goed moet bewijzen. En dat kun je niet.

Daarom is de enige resterende levenshouding, zo althans de mijne, die van het agnosticisme. Kortweg: We weten het niet................

'Consciousness Is Much Bigger Than the Finite Mind' // Rupert Spira over de aard van bewustzijn en realiteit..

(Filmpje gepubliceerd 12 okt. 2018)

Van belang is het, dat je een bepaald kritisch vermogen behoudt, als je luistert naar spirituele teachers, er zijn leraren van allerlei verschillend pluimage, zo zijn de leringen van bv. Eckhart Tolle -en zijn hier en nu leringen- van een andere aard dan die van Rupert Spira. Vaak komen ze wel ergens bij bepaalde essenties uit. Maar ik vind de leringen van Rupert Spira toch ingrijpend, ze raken ook wat de gronden van kennis en wetenschap. Het is de wetenschap zelf die al lange tijd de antwoorden zoekt op vragen over wat is bewustzijn, hoe ontstaat denken, en wat is de aard van de realiteit. 

Maar bij Rupert Spira krijg je toch enige bedenkingen, omdat hij vér gaat in zijn beschouwingen.

Wat eigen gedachtes wederom van mijzelf.

In de verkenning van wat de realiteit nu is was o.a.de kwantummechanica van groot belang, ik heb enkel als leek wat kennis hiervan. Wat de kwantummechanica teneinde zegt heeft al voor veel speculaties bijgedragen, juist omdat het zulke moeilijke stof is. Deeltjes op atomair niveau zoals fotonen vertonen een onlogisch effect, niemand weet waar ze op een plaat verschijnen, tenzij ze worden gemeten. Het meten, vergelijkbaar met waarnemen, heeft een invloed op het gedrag van minuscule deeltjes. Dat maakte veel discussie los over de rol van het meten, het waarnemen. Hoe kan een simpele daad zoals het waarnemen een invloed hebben op de exacte positie van een deeltje..

In Schrödingers kat wordt dat verbeeld in de symboliek van een kat die zit opgesloten in een gesloten doos, in de doos kan door middel van een gif de kat wel of niet komen te overlijden. Dat hangt af van het vervallen van een atoom. Dat het mechaniekje dan in werking zet. In Wiki. staat:

'Als het nu waar is dat een deeltje niet noodzakelijk bestaat tot het geobserveerd wordt, dan is het niet zeker of de hamer ooit kan vallen – wellicht moet hij vallen, wellicht kan hij vallen, wellicht kan hij niet vallen. Totdat de doos opengemaakt wordt, is het dus niet zeker wat er gebeurd is. De uitsmering van mogelijkheden over het veld der waarschijnlijkheid betekent dus dat zolang de doos dicht is, de kat tegelijkertijd zowel in leven als dood kan zijn. Zolang er geen observatie mogelijk is, is het niet anders te zeggen.' (Zie hier.)

Een en ander leidde tot de bekende uitspraak van Einstein: 

'Gelooft U werkelijk dat de maan alleen bestaat als U er naar kijkt? Dit was de vraag die Einstein ooit aan zijn biograaf Abraham Pais stelde, toen die twee samen een wandeling maakten in Einsteins woonplaats Princeton, in New Jersey.' (Zie hier.)

De symboliek van de kat zou je nog los van kwantummechanica kunnen versimpelen: Je zegt tegen een kind, misschien zit er wat in die gesloten doos. Het nieuwsgierig geworden kind opent de doos om te achterhalen of er wat in zit. Hier zit welhaast eenzelfde logica in vervat, teneinde iets te achterhalen is de directe waarneming ervan noodzakelijk. Dat lost als enige de onzekerheid op.

De plaats van het waarnemen of het bewustzijn in alles speelt buiten weinige twijfel een wezenlijk rol, in het waarnemen van een realiteit. Hoe zou je ooit een realiteit kunnen vaststellen, buiten het bewustzijn dat waarneemt? (Ik kwam een aardig filmpje tegen waarbij iemand meende dat dit een theorie is. Je kunt echter elk moment voor jezelf vaststellen dat het geen theorie is, dingen komen tot bestaan door middel van je waarneming, dat is de enige manier om van het bestaan van dingen te weten.) Hoe weet je van de dingen, van een wereld, van een bestaan dan enkel door je bewustzijn. Zou bewustzijn vervallen, dan zou je per definitie niets meer kennen. 

De vraag van Einstein is in die zin verrassend, want zijn eigenlijk verergerde opmerking 'bestaat de maan niet als je niet ernaar kijkt' is dubbel- te beantwoorden. Vanuit waarneming perspectief bestaat de maan niet, maar je hebt onder meer herinneringen van het bestaan van een maan. Ten andere zou je rationeel-moeten veronderstellen, dat de maan met grote zekerheid ook bestaat als 'jij' hem niet waarneemt. 

Het punt hier is, hoe ver reikt het waarnemend bewustzijn in de vraag van het wel of niet bestaan der dingen? Hier kom je langzaam terug op Rupert Spira.

Je zou kunnen stellen, dat het bestaan van een maan moet worden beschouwd als een theorie, zolang er geen waarnemer bestaat. Of uitgaande van de waarneming van andere betrouwbare bronnen. Het punt is echter zeer radicaal: bestaan dingen überhaupt als -of zolang ze niet worden waargenomen? Wat is dan vervolgens de plaats van de waarnemer, is de waarnemer fundamenteel in het bestaan der dingen zelf?

Spira gaat zover te veronderstellen dat er 'geen objectieve, reële op zichzelf staande' realiteit bestaat, althans die suggestie wordt gewekt. Hij gebruikt hiervoor allerlei vergelijkingen. Zoals dat van een filmprojector de film en het doek waarop wordt gefilmd (het scherm). De film zelf bestaat zo kun je het formuleren slechts uit lichtdeeltjes, die allerlei taferelen vormen, licht en duister, voorwerpen en bewegingen, het bestaat in gronde uit enkel licht. Ga je bij het doek staan, kun je concluderen dat de film zelf helemaal 'niet' bestaat, er bestaat enkel het doek. Ga je weer een stap verder concludeer je dat de film driedimensionaal lijkt weer te geven, maar het doek is slechts tweedimensionaal. (Zie het filmpje).

De illusie van zowel een film, maar ook van bv. een spiegelreflectie of van een schildering, lijkt een drie dimensionale werking te hebben: En goed schilder kan op een vlak de illusie wekken van een achterdoor liggend berglandschap of oceaan, met aan de voorkant huizen of bomen. De dimensie van verte of diepte is enkel een illusie.

Zouden we -volgens Rupert Spira- dan enkel bestaan in een tweedimensionale realiteit? Bovendien zou de realiteit niets anders zijn dan de 'projectie van de filmprojector op een scherm': Vertaalbaar in een universeel bewustzijn, dat zelf de realiteit - de aard der werkelijkheid projecteert.

Dat zou in zoverre goed zijn dat het het probleem matter/mind oplost, materie bestaat alleen ogenschijnlijk. In een verder voorbeeld heeft Spira het dan over de aard van dromen. 

-Dromen-

Ikzelf heb vaak zeer levendige en inhoudelijk opvallende dromen. Ikzelf neig ertoe dat dromen sowieso meer zijn dan loutere projecties van een brein of een beperkt bewustzijn. Een mede reden hiervan behoren tot mijn vroegere, jeugdige uittredingservaringen. Maar daarover gaat dit niet (al wel ik het toch wil tussenvoegen.)

In je dromen (Spira) ervaar je exact dezelfde zeer levendige realiteit als uit je waakbewustzijn, je verkeert in een drie dimensionale wereld waar mensen zijn, dingen, ruimtes, landschappen: mensen die je tegenkomt hebben een eigen bewustzijn (zonder meer) de dingen die er gebeuren doen niets af van enige realiteit. Je ziet en hoort en voelt, zelfs seksuele ervaring of sensaties van pijn en geur - terwijl je fysieke zintuigen gesloten zijn.

Blijkbaar heb je dus geen fysiek lichaam nodig met zintuigen, om al die ervaringen in je dromen evengoed te beleven. In je dromen weet je niet dat je droomt // er zijn weliswaar uitzonderingen zoals tijdens 'heldere dromen'. Je hebt het óntwaken nodig, om eerst erachter te komen dát je droomde. (Of je ontwaakt in een droom, want wat is teneinde echt en niet echt?) 

Het droombewustzijn draagt bij aan de veronderstelling, dat bewustzijn de creator is, de schepper van alle gewaarwording, zou je dat in uiterste uitstrekken, dan zou de stof waaruit alle zogeheten realiteit bestaat, bestaan uit de 'stof van het bewustzijn'. Dit lijkt Spira in elk geval te veronderstellen.

Voor mijzelf is dat een kritiek punt, je doet een simpele proef, je ziet je eigen specifieke omgeving door jouw ogen (dat is trouwens wel degelijk een afgescheiden waarneming) en je sluit een moment je ogen. De omgeving is 'weg', je doet je ogen weer open en exact dezelfde omgeving is terug. Is de omgeving dan een seconde of enkele seconden 'weggeweest'? Ik betwijfel het.

Ik neem met grote zekerheid aan, dat er een objectieve realiteit bestaat, ongeacht de bewustzijns-waarnemer. Maar als je het nauw neemt, heb je dan een bewijs ervan, dat er een onafhankelijke werkelijkheid bestaat, die geen waarnemer // detector, nodig heeft 'om te bestaan'? Je kunt dit laatste nooit achterhalen: zonder bewustzijn is er simpelweg niets - Dat er dus een onafhankelijke werkelijkheid bestaat los van de waarnemende 'detector' zou je mogen plaatsen als een "theorie".....

'Rupert Spira: There is no Personal Responsibility'

(Filmpje 9 aug. 2013.)

Rupert Spira, wakkert in elk geval weer mijn gevoel voor filosofie en levensbeschouwing aan. 

Ik heb lange tijd slechts af en toe nog wat opgetekend.

Hij heeft een verrassende loopbaan vooraf, als keramiek en pottenbakkersmaker. (Zie hier).
Wat opvallend aan zijn toespraken, waarin vaak gelijksoortige thema's opkomen, is dat zijn ideeën wel aansluiten bij die van bv. Victor Lamme/c.q. Dick Swaab. Ik weet niet in hoeverre zijn spiritualiteit daar ook bovenuit gaat.

Telkens herrijzen de vragen, wat zijn gedachtes/waar komen gedachten vandaan, wat is de 'bron' van gedachten, wat bepaalt menselijke keuzes? Spira legt de samenhang tussen de misschien ontelbare prikkels of reacties in de chemie van het lichaam, al deze functies hebben geen enkele bewuste menselijke gedachte of handeling nodig: je hart slaat en je bloed stroomt door het lichaam, en je ademhaling heeft geen 'hoger bevel nodig' (van een mind).

Al wel dat allemaal fijne metamorfoses zijn, blijven het moeilijke vraagstukken.

Wanneer je wakker wordt, komt het licht op je toe, de ruimte waarin je verblijft, de dingen die er staan, de wereld zoals die bestaat, dingen komen op je toe zonder dat er een 'jijfactor' is die het bepaalt. Zo komen ook gedachtes op je toe. Gewoonlijk sluiten gedachtes meteen aan op een gevoel in jezelf van een ik-dat wil zeggen de gedachte is in overeenstemming met wat 'jij' zou kunnen denken. Wanneer er "vreemde" gedachtes op je afkomen denk je misschien, 'waarom denk ik opeens hieraan of daaraan?' tegelijk besef je, dat gedachtes zómaar ontspringen ergens vandaan, dat je er geen directe controle over hebt.

Ik vind Spira wat teveel spelend met ideeën: Zo zegt hij in dit gesprek, 'Al wat de mens wil is gelukkig zijn. Stel dat dit zo is, en een huwelijkspartner zou vreemdgaan, dan zou je dat waarschijnlijk verontrusten of woedend maken. Maar je wilt alleen maar gelukkig zijn? Zou je dan niet zeggen, 'fijn zo' (en verder zweven in een toestand van happyness.) 

Waarmee hij wil duiden op het gegeven, dat we geen enkele controle hebben over het denken.

Er is alleen gewaarzijn, bewustzijn, zo lijkt Spira te willen duiden: In het gewaarzijn of bewustzijn vallen continue dingen binnen, of het nu licht is of een gedachte - de kwestie van maar waar komt 'die gedachte dan vandaan' - zou je willen beschouwen als uit een niets: Gedachtes immers komen niet alleen maar gaan ook, en wáár gaan ze dan heen? 

Hoe zouden gedachtes/gevoelens en handelingen zich dan creëren?

Mij lijkt dat je bestaan plaatsvindt in een bepaalde logische samenhang, je lichaam bestaat in zijn eigen samenhang en intelligentie, dat betekent dat je daar verder niks aan hoeft te doen, het lichaam heeft een eigen volledigheid in zijn voortbestaan. (Natuurlijk zijn er methodes een ziek lichaam te helpen genezen et cetera.) Je bestaat met dat lichaam in een 'logische/begrijpelijke bevattelijke' realiteit: Gedachtes komen daarin op en gaan, zonder dat een 'denker ze denkt'.

Zou je laatste daadwerkelijk voorstellen, dus stel er zou een Denker zijn, dan zou de denker éérst opschrijven wat hij bedenkt, zodat dit reeds is geschreven. Vervolgens zou iemand die geschreven gedachtes dan voorlezen. Maar niemand Bedenkt Zijn Denken.

Het razendsnelle proces van denken kun je daarom zien binnen de totaliteit van een in zichzelf reeds logisch bestaan.

Zoals dit: Je lichaam voelt een behoefte aan een wakker-wordende ochtendkoffie, daarop volgt de gedachte 'ik wil koffie'. (Natuurlijk, om even Spira aan te vullen, kan die koffie niet bestaan zonder dat je alreeds kennis hebt van allerlei gegevens omtrent 'koffie' bv. koffie behoort tot de dranken, er bestaat iets als een koffiemachine enz.) Maar misschien ontstaat de vraag of je wél koffie wilt, of dat je daar later mee wacht. Is dat dan een ander proces? 

Ikzelf vind de redenaties van Spira te strak: Er komt een sensatie van honger, vervolgens maakt de gedachte die verschijnt in je bewustzijn een keus of het heeft die keus al bepaalt, je kunt daar niks aan doen zegt Spira, je bent gedwongen de gedachte op te volgen. Maar je besluit tóch iets anders te doen, je gaat wel of niet naar een restaurant of laat wel of niet iets bestellen, of je gaat wel of niet een bepaalt gerecht koken. Zit daar een vrijheid tussen? Volgens Spira niet. 

-

Gelet op het óngeschreven, simpel feit, dat je nóóit twee dingen tegelijk kunt doen. Je kunt namelijk nooit anders dan slechts één gedachte of één handeling opvolgen, je kunt op een kruispunt niet tegelijk linksaf én rechtsaf. Je denken volgt gewoonweg een simpele logica. Misschien wil je wel twee dingen tegelijk doen, maar dat is onmogelijk. Daarom is er ook altijd maar één keus. (*Je zou een maaltijd bestellen en tegelijk kunnen gaan koken natuurlijk, waar geen mens doet absurde handelingen.)

Die keus kun je vervolgens reduceren tot een eng soort reductionisme. Waaraan je gedwongen moet opvolgen. Je kunt dan stellen dat een handeling gedwongen is (geen vrije wil heeft). Uit het gegeven van het feit dat je slechts één handeling kunt doen, kun je zo bezien geen 'reductionisme' afleiden: Om het simpel feit dat het logische bestaan en de logische opbouw van wereld en werkelijkheid je maar één handeling per keer toestaat. 

'Rupert Spira - Do you choose your thoughts?'

Video 31 dec. 2013.

Rupert Spira die ik de laatste tijd meer beluister en waardeer, is een spiritueel leraar maar bovenal met een goede rationele grond. Deze dialoog met hem is bijzonder interessant. Ook met een fijn slotwoord, over de essentie van onze vrijheid.

De vraagstelster vraagt aan hem hoe het zit met onze gedachten. We verkeren altijd in de veronderstelling, dat 'wij' de gedachten denken. Deze 'wij' is een aard onafhankelijke instantie, die ook in zeker zin je hersenen bestuurt en wat er aan gedachten opborrelen vanuit het onderbewustzijn. (In plaats van de term hersenen is onderbewustzijn misschien een beter geschikte term.)

Wanneer je echter een óplettende waarnemer bent, van wat er plaatsvindt in jezelf, dan bemerk je (luister naar Rupert Spira) dat je gedachten niet zozeer 'zelf denkt', maar dat gedachten élk moment weer ópborrelen, Ze komen vanzelf, en belanden in je bewuste zijn. Gedachtes komen bovendien zo razendsnel dat je niet eens in staat blijkt ze 'allemaal zelf te denken'. (Of op te zoeken).

Niks in jezelf zegt, je gaat 'nu dit denken' en 'daarna dat'....

Spira stelt een keus voor tussen twee dingen, bijvoorbeeld, je besluit om koffie te gaan drinken, of je besluit dat je geen zin hebt in koffie, (dat kun je natuurlijk nog aanvullen, je besluit om water te drinken enzovoort.) Ogenschijnlijk lijk 'jij' dit uit te maken, maar waar was dit 'jij' dan betrokken in het hele gedachtenspel? 

Je zit stil of ligt te bed en uit het niets komen er tal van gedachtes naar je toe, in hoeverre is er een 'jij/instantie' die deze gedachtes heeft veroorzaakt of opgeroepen? Gedachtes komen gewoonweg: Zo stelt Spira later: 'Stel dat je aan een tiende gedachte bent, en die tiende gedachte zegt dat jij het voorgaande hebt gedacht. Is die tiende gedachte dan een ander/verschillend proces?'

Natuurlijk niet, het is slechts wederom 'een gedachte'.

De vraagstelster vindt het wat onaanvaardbaar vanwege het punt van de vrije wil.

Rupert Spira gaat daar liefdevol op in, in essentie ben je vrij, hij geeft daar dan een wat humorvol commentaar op (luister naar de video.)

Natuurlijk ben je in het bestaan wat rebels, als dingen voor jouw worden bepaalt, stel in je huis zijn op allerlei deuren borden geplaatst (Spira) van waar je wél en 'niet' mag komen. 

Het komt erop neer dat alles in een zoveel groter geheel bestaat. Ondanks je gedachten dit kunnen besluiten maar ook dat (er is dus altijd vrijheid) is het feitelijk makkelijker voor je gemaakt, om gewoonweg te leven.

Het punt voor mijzelf is telkens hierbij, dat ik meen dat je onderbewustzijn en de eindeloze gedachten vanuit je onderbewustzijn en je keuzes daarbij, tóch een essentieel deel van van een dieper zelf: Om het grof te zeggen, wanneer je geen moordenaar bent zullen er ook geen dwingende moordgedachtes in je opkomen waaraan je dan toegeeft.

Het is niet zo dat je onderbewustzijn (of zelfs je hersenen) een wereldvreemd aard factor zijn van je eigen wezen, om die reden is het zo makkelijk jezelf in alle situaties te kunnen vinden, of je acceptatie.

Mij lijkt het echter ook van belang te beseffen dat gedachtes en gemoedstoestanden opborrelen uit diepere lagen van bewustzijn, er is geen onderscheid tussen bewustzijn en een losstaande ik/factor of een ego, er is uitsluitend bewustzijn. 

Er is mijns inziens echter ook een waarnemende factor. Datgene wat gedachtes en gevoelsstemmingen waarneemt, ervaart of ondergaat. Het blijft ook onder neurologen een moeilijk punt, want wanneer je constateert dat er enkel een onderbewustzijn is, dan is het onmogelijk dat een 'waarnemer' bestaat.

Er zou dan niemand of beter niets zijn, wat gedachtes emoties of gevoelens 'gewaar' werd en is.

Dat roept toch een idee op van een aard dubbele bodem. Je kunt zeggen dat die dubbele bodem ogenschijnlijk is, maar zou je enkel een onderbewustzijn deelachtig zijn wat neemt dan waar?

En wat leidt uiteindelijk de onderbewuste gedachtes en bepaalt de onderbewuste wilshandelingen?

Is dat een aard complexe machinerie, een soort complexe computer, die alles door zich heen laat gaan en dan gedachtes en wilshandelingen 'stuurt'? Mij lijkt het echter wel vaststaande dat hersenen niet werken als een complexe computer, die ook geen talloze berekeningen maakt.

Blijft dan over een eindeloze reeks van toevalligheden?

Stel per slot, je krijgt twee mogelijkheden in een bepaalde handeling, het is een moeilijke keus, maar teneinde valt één keus (niemand kan twee keuzes tegelijk maken!) en die keus leidt tot iets dat catastrofaal voor je is. In hoeverre is er dan de kwestie van 'eigen schuld'?

P.S. Laat het maar eens allemaal door je heen gaan.......

'Tony Parsons describes in 1 hour his own history'

Ik kwam wat uit bij Toni Parsons, samen met de non-dualiteit en allerlei andere figuren op dat vlak, zoals Eckhart Tolle of -eens- Jiddu Krishnamurti, zou je het welhaast kunnen beschrijven als verschillend geïnterpreteerde zienswijzen die alle op hetzelfde neerkomen.

Interessant is de beschrijving die Parsons geeft van zijn eerder leven, bepaalt een succesvol bouwondernemer die volop in het leven slaagde. Maar blijkbaar niet al tevreden met zijn loopbaan, werd hij een 'Seeker' (een 'zoeker'.) Daar belande hij tevens in de Ashram van Bhagwan Sri Rajneesh, ikzelf vind dat opmerkelijk. Want ondanks je kunt spreken van zijn originele levensbeschouwing wordt eenieder natuurlijk beïnvloedt door allerlei soorten bewegingen.

Net zoals Eckhart Tolle kreeg Parsons een uitzonderlijk moment ergens in een park, waarop hij vertelt dat zijn 'ego' compleet wegviel, en hij versmolt met het totaal. (Bij Tolle krijg je meer het gevoel van een 'denktrucje'.)
Daar ergens begon zijn levensverandering, en ging hij al over de wereld gesprekken houden.

Woorden die hij veel gebruikt is de term 'energie'. Energie is onpersoonlijk, en in zeker zin niets (zo zegt hij) uit dit 'niets' ontstaat alles, uit energie ontstaan alle verschijningsvormen. Daartoe behoort natuurlijk de wereld als zodanig, het volledige waarneembare heelal als één universele verschijningsvorm, (uit energie.)
Ook de mooie bloem is een verschijningsvorm, maar ook de persoon het ego van de mens is een verschijningsvorm.

- Krishnamurti vergeleek dit weleens, als je een boom ziet of een landschap, of je kijkt over een mooie zee of naar een fijne zonsondergang, is er heel weinig intern conflict, dat komt omdat de mens met zijn persoonsstructuur een zeer complex iemand is. Daardoor kun je je makkelijker verenigen met het ene dan met het andere.

Voor wie zich veel heeft verdiept in dit soort filosofieën (en dat heb ikzelf) is het logisch, rationeel behoorlijk bevattelijk en waar. Waar is wat realiteit is, niet een geschreven 'waarheid'.
Als Toni Parsons constant benadrukt dat het 'dit is alles, wat er is' kun je dat vergelijken met het 'Nu' van Eckhart Tolle, het nu verwijst immers naar exact hetzelfde, het 'dit is alles wat er is'. Je hoeft nergens heen te gaan, naartoe te bewegen, iets te manifesteren of te bereiken, al deze verlangens zijn uitdrukkingen van hetzelfde ego.

Krishnamurti verraste zijn publiek weleens met de vraag (welhaast een belediging) wat de mensen nu eigenlijk kwamen doen bij hem? Of ze iets zochten, verlichting, een weg naar verandering, een waarheid, of slechts tijdelijk vermaak. Zo zit de mens immers in elkaar, waarom zou je een Ashram bezoeken, of een goeroe als -eens- Osho (Bhagwan) als je niet iets zoekt, verlangt, wilt. Maar deze 'valstrik' herkende Krishnamurti en ook Parsons. Parsons beklemtoont dat er helemaal niets is, wat er bij hem is te zoeken - waar hij zo in uitblinkt in vooral die totale ontkenning. Hij ontkent bv. ook zichzelf, 'hij' is er niet, er is niets zegt hij, uitsluitend energie. Alles wat er is is 'dit', het moment van ergens zijn, op een bepaalde plek in een bepaalde omgeving.

Natuurlijk klopt dit niet helemaal, want wel beschouwd is dat allemaal 'buitenkantelijk' gericht, de mens zit intern in een strijd en worsteling, conflict met zichzelf, met zijn dromen en wensen, met wat hij wil bereiken, en zijn onbehagen, dat jaagt allemaal door hem heen. Wanneer Parsons of Eckhart Tolle het heeft over het dit is alles wat er is ofwel het hier-en-nu, wil dat zeggen dat dit letterlijk zo is. Het verleden dat tegelijk jouw verschijningsvorm is, is illusionair (maar dat wisten we al) het wordt uitsluitend in stand gehouden door bewustzijn en denken, door opgeslagen herinneringen.

Daarom zegt Parsons, er is alleen jouw 'ademhaling, dit kun je verlengen met je hartslag, het lichaam bestaat altijd in het moment, het is alleen de geest/het ego dat onafgebroken afdwaalt, en in het conflict zit met verleden heden en toekomst. Als je des ochtends ontwaakt (zegt hij) ontwaak je onmiddellijk in het ego, ikzelf heb hier echter een wezenlijk probleem, want mij schijnt het de werking te zijn van de hersenen, die onafgebroken zijn inhoud (heugenis) toespeelt, in een veronderstelde egovorm.

Voor mijn weten is hier geen ontkomen aan.
En dat was ook altijd mijn probleem met het non-dualisme algemeen.

Of het ego nu wel of niet illusionair is, het zit verankerd in je bewustzijnsstructuur.
Natuurlijk stopt de herinnering ook niet, dan had Parsons zijn 'verhaal' niet kunnen vertellen.

Soms begin ik non-dualisten wat gemakzuchtige mensen te vinden. Eckhart Tolle zit er behoorlijk veilig bij, het is fijn toeven in een kring mensen of ergens waar luxe je omringt. Maar andere mensen die hopen minder zijn 'uitverkoren' leven in miserabele omstandigheden, en 'dat is alles wat er is' voor hen.
Ik vind de filosofie van non-dualisten te makkelijk - als je verder geen zorgen hebt, kun je de hele dag non-dualistisch wezen. Bv. luisteren naar de vogels bij een weiland.
Het is een filosofie die eigenlijk het ego als zodanig radicaal afwijst, en uitsluitend negatief afschildert. (Waarom zou het ego uitsluitend negatief zijn?)

In de kern zit non-dualisme na bij hedendaagse neurologische opvattingen o.a. ook dicht bij bv. kwantummechanica (alles is energie uit het 'niets') In de essentie ligt aan alle verschijningsvormen, van het ontluiken van een bloem tot aan het -opbloeiende- ego energie ten grondslag. Energie is echter onpersoonlijk.
Gedachten wil en handeling ontstaan buiten het ego om, het ego is de illusie die veronderstelt zijn gedachten te creëren, te handelen uit vrije wil: Ik vroeg me daarom wat af, of de zienswijze van Parsons niet bijzonder materialistisch is? Het brein doet alles.
Daarentegen ben ik en jij enkel de 'ontvanger', zoals bv. ook je ademhaling bloedsomloop en hartslag niet door een ego hoeven worden gecontroleerd.

Je hebt echter de veronderstelling dat jij de bestuurder bent van je schip, die je door de wateren loost, maar het schip stuurt zichzelf a.h.w.

Het blijft al met al een extreem moeilijk onderwerp al wordt het nog zo luchtig gebracht door Parsons: want wat wil het nu eigenlijk zeggen, dat 'er is alleen dat wat er is', (je kunt niets doen, veranderen, wijzigen, verbeteren, ontkennen of verwerpen of je verlicht noemen). Dit vinden mensen soms moeilijk, zo zegt Parsons, want het ego is een ding dat continue met iets bezig wil zijn, en niet graag verneemt dat elke gedachte wens of handeling tot niets leidt.

In het dagelijks leven kom je natuurlijk geen 'esssentie' tegen, de wezenlijk energie waar Parsons het over heeft, je geraakt verstrikt in ontelbare/schier ontelbare verschijningsvormen, waarbij het
onontkoombaar is dat mensen elkaar daarin irriteren, dwarsliggen of oorlog met elkaar voeren. Miljarden ego's botsen met elkaar. Raakpunten zijn altijd oppervlakkig, je deelt bv. in een bepaalde voetbalclub.
In feite is 'dit ook hetgeen er is'. De ontkenning van verschijningsvormen is niet reëel.

Ikzelf heb me al van jongs af aan door tig filosofieën heen geworsteld.
Ik heb nooit het gevoel/besef gehad, dat behalve een 'intellectueel begrijpen' het ooit iets fundamenteels met of in mij heeft gedaan.
Elk mens heeft van die weleens genoemde aangrijpende momenten, die zich ook niet zomaar herhalen. Dat je je deel voelt van iets aangrijpends.
Dan hervat het dagelijkse weer.

Maar eigenlijk is dit, tja, dé boodschap van Parsons.
Dit is alles wat er is.
Wat is 'dit', de pc waar je achter zit, het toetsenbord voor je, de stoel waar je op zit, de warme kamer waarin je bent.
Ergens blijf je bij Parsons altijd met dat soort van ongenoegen achter.

: 

Het Trolley probleem

https://twitter.com/Ingeborgvraagt/status/1271358439172816896



Een mooi vergelijk:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Trolleyprobleem

(Stel je staat aan het apparaat die de wissel kan verplaatsen,
je hebt daarbij de keus tussen ofwel 1 mens doden,
ofwel vijf mensen doden.
En zal áltijd iemand doodgaan: Wat zou je doen?)

A Universe Not Made For Us (Carl Sagan on religion)

Carl Sagan in dit filmpje (onderstaande).

 

De dubbelheid van iemand, die voor honderd procent gelooft in de wetenschap, zoals Carl Sagan, en die meent dat de mens, en zijn hersenen, de complete puzzel van heelal kunnen samenstellen. Maar waarom zou je dát geloven, als je stelt dat de mens een verder 'toevalsproduct' is, in de evolutionaire keten, en dus niet ontworpen om alwetende te zijn?

Sagan somt in het kort een lijst op van alles wat de mens heeft ontdekt, in die mate dat je zou menen, de mens kan het ganse heelal in zijn 'binnenzak steken'.

Want de mens is reeds alwetende, hij kan honderden lichtjaren terugkijken in het heelal, en zelfs ongeveer de plaats aanwijzen waar het heelal zelf is begonnen.

Wanneer je echter concludeert dat de mens alwetende is, dan moet je ook concluderen dat het heelal tóch is ontworpen voor de mens, die het immers volledig kan begrijpen uitleggen en bevatten.

Het heelal is dus gemaakt 'op maat van het menselijk brein' (en bevattingsvermogen.)

 

Daarmee beweert Sagan het omgekeerde van wat hij suggereert, want wanneer je een moment volledig oprecht bent, dan is het raaskal, dat het heelal is ontworpen voor het begrijpen van de mens.

 

Het is al even onlogisch om te constateren, dat het menselijk brein ervoor is ontworpen om daadwerkelijk "alles" te kunnen begrijpen en bevatten middels welke wiskundige formules ook.

 

Het menselijk brein is voortgekomen uit een tussenstadium van apensoorten, het hoofddoel van het brein zou je eerder moeten samenvatten als een verdere mogelijkheid tot overleven: het brein was een verdere mogelijkheid in de natuur om beter te overleven en zich beter aan te passen.

 

Dat is natuurlijk een heel ander doel, dan het doel van kennis opdoen en alles kunnen verklaren van A tot Z.

Daarom weerspreekt Carl Sagan zich op 'unieke wijze' :

 

 

 

'Wat valt er te lachen om een theodicee?'

Een óud stukje -21 september 2013- van Evolutieblog, dat ik echt toevallig tegenkwam, maar me meteen aanspreekt. In het verleden had ik vaker discussie met evolutiebioloog Korthof, wat soms in wreveligheid ontaarde. Als het over theologische kwesties ging. Want ik weet niks van Gen 213XQ of zoiets. 

Ik voel mijn leven lang toch als levens veranderend, het past wat in de opmerkelijke zin van iemand die pas was in het program Adieu God, waarin een bekende Nederlandse zei: Ik geloof niet in God, maar ik geloof ook niet Niet in God'. Dat is een beetje mijn eigen gevoel in deze, het lijkt wat dubbel en haaks, maar het idee van een God zit toch blijvend gehard in je bewustzijn. Zou iemand mij per direct vragen, geloof je in God, zou ik zeggen, ik weet het niet, geen idee. Dat is geen ja en geen nee.
Daarmee moet men het trouwens doen.

Maar reeds de voor mij eens belangrijke filosofen, waaronder Krishnamurti, die ik nog steeds even veelzeggend vind overigens, zorgde voor een blijvend kritische geest - en die had ik al ten tijde dat ik de wat onbegrijpelijke geweldtaferelen las in een bijbel, en me daar geen God bij kon voorstellen.
Krishnamurti verhaalde het soms op een tekenende manier, neem dit: Stel je vindt een mooi stuk hout, je neemt het mee en zet het op een tafeltje. Dan zet je er kaarsen en bloemen omheen. Vervolgens ga je dat stuk hout aanbidden, op gegeven moment wordt dat hout iets heiligs voor je, het krijgt een betekenis.

Dit klinkt plausibel of niet?
(Het idee dat een stenen Mariabeeld je ook écht toelachte in een kerk of kapel ergens, ligt ook bij de sprookjes.)

Gert Korthof zegt volgende:

"De blogs van de Lachende Theoloog gaan meestal niet over koetjes en kalfjes. De titel van zijn blogspot is niet echt in overeenstemming met de inhoud, want het zijn bijna altijd zeer serieuze onderwerpen. Het blog van donderdag 19 september gaat over een zwaar en belangrijk onderwerp: theodicee. Niet de eerste keer. Vlot, open, eerlijk en begrijpelijk schrijven over een moeilijk onderwerp is zeker een verdienste. Een paar opmerkingen. Hij schrijft

"De eigenschappen die God heeft, zijn dan ook relatief gemakkelijk te bedenken".

Te Bedenken?

Dat is zeer opmerkelijk: bedenken. Niet onderzoeken, maar bedenken. Heeft dat nog iets met de werkelijkheid te maken? Iets verderop wordt het nog duidelijker:

"En dat is niet zo moeilijk: als je in de definitie van God opneemt dat Hij zo verheven is dat Hij onbegrijpelijk is voor ons, dan is dit probleem opgelost."

Definitie? Maar, je hebt alle vrijheid om de definitie te maken zoals je wilt. Geheel naar eigen behoefte. Wat heeft dat nog met de werkelijkheid te maken? Een definitie levert toch geen kennis of inzicht op? Het is een afspraak.

Het doet me ook denken aan een uitspraak die de theoloog Taede Smedes een tijd geleden maakte, dat theologen verhalen vertellen over God. Of: theologen bestuderen de verhalen die mensen vertellen over God. Niet de waarheid, niet de werkelijkheid, niet een theorie over God, maar verhalen."

Bron en hele tekst.

De Lachende Theoloog, inmiddels Wider Útsjoch las ik jaren - bij tijd en wijle.
Ik ben trouwens nog steeds geen fan van evolutiebioloog Korthof, het is een wat arrogant mannetje,
Jan Auke Riemersma krijgt meer mijn sympathie.

Desondanks is hij hier gemakkelijk te volgen. Het is waarheid op zijn eenvoudigs: mensen hebben God en al hun goden bedacht, ze hebben de eigenschappen van God en goden bedacht, de verschillende definities ervan, ze hebben de kerken en kathedralen en georganiseerde Godsdiensten opgericht, om hun zelf bedachte God en goden te vieren en te aanbidden, en ze hebben het uitgeroepen tot hun Waarheid of waarheden.

Ik voor mij ben hier inderdaad klaar. Mocht er desondanks iets bestaan, waar wij onmogelijk enige weet laat staan enig direct bewijs voor hebben, dan zijn we niet in staat om het hoe dan ook in te vullen, nietmaals te benoemen. Daarom vervallen meer moderne gelovigen -eer agnosten- in benamingen zoals "ietsen" / leuk gezegd, in 'ik weet niet watten'.

Het bewijs dat Gert Korthof zoekt is trouwens 'in zichzelf' irrationeel.
Maar ik ga daar beter niet over in discussie met de "ratio".
Want wat niet fysiek is kun je niet onderzoeken, je kunt misschien de vraag opwerpen of er meer bestaat dan uitsluitend het fysieke.
De wetenschapper heeft hier niks te zoeken, want het harde bewijs wat hij eist is tevens een eis naar het belachelijke, en dat weet hij zelf al te goed.

Dat iets "niet" bestaat op grond van "niet te bewijzen" of "bewijsbaar" zegt per definitie niets over het -niet bestaan- ervan, neem als voorbeeld dat er ergens in het zonnestelsel of verder weg een grote planeet ronddwaalt door de ruimte, die tot op heden niet is ontdekt. Kun je dan stellen, een dergelijke planeet bestaat niet? Want er is geen bewijs voor zijn bestaan?

Natuurlijk kan ratio dan tegen voeren, als die planeet bestaat kán hij ooit worden ontdekt, want het is een 'fysiek object'. Klopt. Maar dan ga je voorbij aan het wezenlijke van de vraag.
De vraag is, dat het nonsens is, om ervan uit te gaan dat alleen datgene wat kan worden bewezen BESTAAT.

Dan moet je wel er vanuit gaan dat mensen zelf de ópperste wezens zijn met een verbijsterend verstand en met een technologie die alles maar dan ook alles vermag te ontsluiten en te ontdekken.
Dan het heelal en wat daarbuiten desnoods ligt, niet kan ontsnappen aan zelfs die visjes, die dwars door de visnetten heen gaan van de menselijke onderzoekers.

Zo stelde professor Hans Peter Dürr het, (hij was onderdirecteur van het Max Planck Instituut München) Hij nam het vergelijk van het wetenschappelijk onderzoek als een vissen met een groot visnet, die alles probeerde te vangen wat er was in de zee, en meende daarmee de complete puzzel op te lossen van 'alles wat er was'. Maar niet doorhad dat de kleinste vissen door zijn visnet heen verdwenen.

Korthof is een RATO mens, dat is zijn geloof. Vaak zeggen sceptici dat wetenschap en geloof niks met elkaar hebben te maken - dat verwijt kreeg ik wel vaker - maar wie meent dat ratio het enige instrument is, samen met het onderzoekbare (want het niet onderzoekbare zou dan niet bestaan!) om de waarheid te achterhalen van de realiteit zelf, de gehele realiteit dus te omschrijven, houdt er een 'geloof' op na.

Dus per slot, ik het ene deel ik direct. God en goden zijn menselijke bedenksels. Maar daarmee weten we nog altijd niet, of er niet toch "meer is" (Meer tussen hemel en aarde.)

Over identiteit en de fascinatie voor het ‘foute’......

Identiteit is toch eigenlijk een van de moeilijkste begrippen in bestaan. Esther van Fenema en Theodor Holman hebben het erover in Cafe Weltschmerz (Onderaan)

 

Hoewel het woord aan de lopende band wordt gebruikt, voornamelijk door rechts en extreemrechtse figuren en partijen, maar is het feitelijk wel een politiek issue?

In sociale politieke context heeft identiteit een simpele betekenis, in religieuze context en meer spirituele context krijgt het een meer 'beladen' betekenis. (Heeft identiteit een "ziel"?)

Theodor Holman noemt de betekenis van identiteit binnen een massa, een 'massa-identiteit' heeft betekenis voor het individu, die graag wil opgaan in een groter geheel om zijn eigen isolement te doorbreken. Daartoe behoren natuurlijk alle vormen van nationalisme, de kern van elk nationalisme is een vorm van verzet - het zet zich af tegen andere culturen, die bij 'ander volk' behoren.
Dit alles is misschien interessant voor mensen zoals Geert Wilders en de groeiende fanatieke groep racistisch getinte mensen.

Interessanter is de vraag naar de 'geestelijke waarde' van zogeheten identiteit.
Identiteit is immers een zeer vreemd iets, elk mens bestaat in zichzelf uit talloze brokstukjes, elke ervaring, herinnering, elke gedachte, elke 'toegevoegde waarde' - kunnen nauwelijks een daadwerkelijke eenheid vormen. Een mens kan niet anders dan 'in zichzelf' volledig zijn verbrokkeld en verdeelt. De mens is daarom inherent tegenstrijdig. Ondanks identiteit lijkt te suggereren dat het gaat om een individu die volledig coherent (samenhangend) in elkaar zit.

Jiddu Krishnamurti heeft het over collecties, de mens is continue dingen aan het collecteren, aan het verzamelen, elke dag doet een mens wel talloze indrukken op, die blijven niet alle hangen - bepaalde indrukken vormen herinneringen, of voegen iets toe aan reeds eigen gemaakte waarden. Vanaf de jongste leeftijd zijn mensen aan het verzamelen, ze verzamelen geen fysieke dingen (alleen) maar ook indrukken, culturele overnames en waarden, tradities van lang geleden, al deze brokken verzamelen zich tot herinneringen, tot heugenis. Je móet je wel afvragen, hoe je daar een identiteit aan ontleent?

Het bestaan gaan echter heel vanzelfsprekend, de menselijke hersenen lijken er helemaal in thuis, om indrukken te verzamelen, hoewel er een hoop strijdigheden en tegenstellingen worden opgeslagen, trachten hersenen dat schijnbaar onbewust te ordenen op een manier, die samenhangend lijkt, coherent, en voor je het beseft ben je een "persoon". Als je jezelf echter als persoon ontleedt, als je dit al doet - valt deze complete samenhang weg, je bent het eindresultaat, ja van wát eigenlijk?

Een opvallende vraag is, waarom het eigenlijk zo is, dat bepaalde indrukken en waarden bij een mens er zoveel toe doen, terwijl andere indrukken en waarden er minder toe doen?
Welke factor heeft erover beslist dat bepaalde zaken 'tellen' en andere zaken niet?

Keer je terug naar de jarenlange verzameling aan indrukken, wat je kunt vergelijken met het inrichten van een huis: In aanvang heb je een 'leeg' huis, maar geleidelijk ga je het huis inrichten, naast noodzakelijkheden zoals voorzieningen voor water stroom en verwarming, verzamel je tal van spulletjes, dingetjes, prulletjes (beeldjes kannetjes tafeltjes lampjes et cetera) : daarnaast maken 'levende spullen' deel uit van 'je huis', gezin vrienden, huisdier, en de inrichting van je tuin. Zo verzamelt je geest talloze 'curiositeiten', het wordt een deel van jouw.

Dat warrige en chaotische dat je geest eigenlijk heeft gevormd, is door je brein gerangschikt tot een overzichtelijk iets, wat de illusie geeft van een identiteit: een heelheid.

Wanneer je beseft door hoeveel toevalligheden je leven tevens wordt gevormd, vanaf je geboorte, je hebt bv. je ouders en specifieke land niet bewust gekozen, maar je wordt -onzichtbaar- déél van opvoeding en tradities van dat land. Zonder identificatie met wat dan ook, had zich nooit een ego in jezelf gevormd, een vaste kern.

Slotsom: Identiteit kun je ontrafelen tot een besef, dat er nauwelijks een 'jij' aan te pas is gekomen, dat het bewust heeft doen ontstaan, het is de verzameling van allerlei, opvoeding, cultuur, culturele waardes (en dwaasheden) en de constante vereenzelviging daarmee. Tevens je vereenzelviging met gedachtes en ideeën, die ergens rondwaren.

Wij geloven ons echter in een realiteit, die wij vol bewust zélf hebben gecreëerd en gestuurd, alsof een mens bij wijze van spreken zijn eigen leed heeft verkozen - we praten vaak van schuld en geen schuld. Of je meent achteraf dat je dit of dat niet zus of zo had moeten doen, alsof je zoveel kunt bijsturen/recht buigen of überhaupt sturen. Terwijl je bestaan doorgaans als een schip op het water meezeilt met de toevallige richting van de wind.

Identiteit zegt 'mij' niks. Ik beschouw het eerder als een ernstig ongeluk, want wanneer bestaan verstart in een vaststaande identiteit, kun je nauwelijks of niks meer wezenlijk veranderen. Nietmaals ten goede voor jezelf. (Daarom hebben mensen zulk een uitgebreide spirituele agenda, om de eigenlijke wanhoop tegen te gaan.)
Iedereen zit opgesloten in zijn eigen -kern-
Tegelijk wil men daaruit breken. Men voelt deze kern als een onderdrukking en een benauwenis,
nondualisten doen niets anders:

Boeddha noemde het de "4 edele waarheden"

De eerste waarheid: Er is lijden

De tweede waarheid: Het lijden heeft een oorzaak

De derde waarheid: De oorzaak van het lijden kan opgeheven worden

De vierde waarheid: Door het achtvoudige pad te volgen wordt het lijden beëindigd

Het uittreden uit het gescheiden zijn - het ego - en het opgaan in het 'universeel',

een andere vorm daartoe is het opgaan in een groep.
Een nationalistische beweging, of een favoriete voetbalclub.

Enerzijds willen mensen verzamelen en verzamelen, hun egogebied uitbreiden, ook naar buiten toe (meer geld meer luxe meer bezit) : anderzijds willen ze hun isolerende ego overstijgen of ontstijgen.

Hieronder het gesprek (wat losstaat van mijn bewoording) :
 

 

'We mogen alles met dieren doen zo lang ze maar niet lijden'

"Ik zie geen enkele reden om een wezenlijk onderscheid te maken tussen mens en dier", zegt Frank Ankersmit, emeritus-hoogleraar intellectuele geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen. 

"Natuurlijk zijn er verschillen tussen mensen en dieren. Maar die verschillen zijn minimaal: ons DNA is voor 99 procent of meer hetzelfde als dat van dieren. Het lijkt me daarom volstrekt logisch dat wij dieren behandelen zoals wij zelf behandeld willen worden. Filosoof Leibniz stelde dit al in de zeventiende eeuw. Hij wees erop dat elk stapje in de evolutie een volgend punt is op dezelfde lijn. Vanwege die continuïteit tussen mens en dier is het volkomen onredelijk om een hond te behandelen op een manier waarop je zelf niet behandeld wilt worden. Wij verschillen zo ontzettend weinig van elkaar."

Lijden

"Er zijn heus wel criteria te bedenken waarmee je het onderscheid tussen mens en dier hard kunt maken", reageert Bas Haring, filosoof en bijzonder hoogleraar publiek begrip van de wetenschap aan de Universiteit Leiden. "Verstandig nadenken bijvoorbeeld, of het gebruik van taal. Daar zijn wij echt een stuk beter in dan andere organismen. Bij de vraag hoe om te gaan met dieren hanteer ik het denken van Peter Singer, een Australische hoogleraar ethiek. Hij stelt het lijden centraal. Dieren kunnen lijden, net als wij, en dat moeten we te allen tijde zien te voorkomen. Het dierenleed dat we nu zien in de bio-industrie is dus problematisch. Vee afmaken dat een fijn leven heeft gehad en pijnloos wordt afgemaakt, is dat niet."

Ankersmit: De Pools-Britse filosoof en socioloog Zygmunt Bauman vergeleek onze industriële omgang met dieren met de massamoord op de Joden, vanwege het afgrijselijke lot en lijden dat daarmee gepaard gaat. Een heftige uitspraak, maar ik sluit mij erbij aan. Ik vind de bio-industrie vergelijkbaar met een concentratiekamp. Let wel, ik vergelijk Joden uiteraard allerminst met dieren. Het gaat mij erom dat wij net zoals wij andere mensen nooit mogen mishandelen, wij dat bij dieren ook sterk moeten afkeuren. Dat gebeurt nu niet: wij accepteren dat dagelijks duizenden dieren worden mishandeld op een zo efficiënt mogelijke manier."

Bron en volledige tekst (Trouw)

Haring gelooft in de mythe dat dieren pijnloos kunnen worden afgemaakt, en geeft als belangrijkste reden van verschil mens en dier, dat mensen in tegenstelling tot dieren een 'besef hebben van wat hun te wachten staat'. En dat het afmaken van dieren (let specifiek op dit woord) niet erg is als dieren een fijn leven hebben gehad. Het valt te betwijfelen dat dieren geen weet hebben van wat hun wacht. Op het moment ze bij elkaar worden gedreven en naar slachthuizen vervoerd ruiken ze reeds hun dood, laat staan als ze in het bloed van hun mede soortgenoten staan.

Elk dier ervaart doodsangst, dat is reeds aangeboren vanaf de vroege evolutie, het aanvoelen van gevaar en het instinctieve vluchten voor gevaar als doodsangst dragen en droegen bij aan hun overleven.
Het is nonsens dat een dier 'niks weet'.

(Vergelijk Joden, afgezien van wat Ankersmit al opmerkt, wisten Joden ook vaak niet wat hun wachtte, het naziregime verspreidde bij opzet leugens om juist paniek onder de Joodse mensen te vermijden.)

Ankersmit besluit:

"Ik heb in principe ook niets tegen het opeten van dieren. Maar mensen behandelen dieren, die biologisch gezien nauwelijks verschillen van onszelf, op een manier waarop we zelf nooit behandeld willen worden. Wij zijn iets verschrikkelijks. Laat ik het maar zeggen: dieren zijn mij liever dan mensen."   

"Bij Nader Inzien"

“Stel je voor: je ziet je geliefde reddeloos in het water verdwijnen. Maar daarnaast ligt nog iemand te verdrinken. In een split second besef je dat jij een keuze moet maken; je kunt maar één iemand redden. Wat doe je?”

(Twitter)

Dit soort dilemma's zijn prachtig, om over te filosoferen.
Moreel gesproken is elke keus die je hier doe, een 'foute' keus,
tóch ben je genoodzaakt te kiezen.

Hetzelfde onderwerp kom je tegen bij het zogeheten 'Trolleyprobleem'
Dit gedachten experiment komt op dezelfde kwestie neer.

'Mensen zijn een gelovige diersoort'

Uit een gesprek met Vincent Icke :

"Wat is de zin van ons leven?

‘We moeten eerst constateren dat ons ­leven behoort tot hét leven. Er zijn mensen die dat anders zien, die denken dat de mens fundamenteel verschilt van andere levende organismen op deze planeet, maar daar is geen enkele aanwijzing voor. De vraag naar de zin van hét ­leven is wat mij betreft zinledig. Want dat is een samenspel van atomen en moleculen. Dus dan zou je ook kunnen vragen: wat is de zin van een atoom? Tsja, als je me het antwoord geeft, zou ik het niet eens herkennen. Er is niets waar je dat antwoord aan kan toetsen. Dat maakt de vraag zinledig.’

Vraagsteller: Dus u ziet geen onderscheid tussen een stapel stenen en een mens, omdat ze allebei uit atomen bestaan. Ondanks onze ratio en ons bewustzijn.

‘Wij zijn wel anders dan die stenen, maar daar volgt niet uit dat wij een bepaalde zin hebben en die stenen niet. Natuurlijk zijn we veel ingewikkelder en ook wel interessanter, maar het opmerkelijke is vooral dat we diezelfde atomen zijn, zij het in een andere rangschikking. Je kunt niet zeggen: bij een bepaald aantal atomen krijgt die rangschikking zin.’

 Hoe kijkt u aan tegen Descartes die de mens primair als rationeel wezen zag.

‘Dat moge voor hem zo zijn, maar ik denk niet dat dit in het algemeen waar is. Denken is niet tot de mens beperkt, dat weten we inmiddels. Descartes behoort tot de denkers die menen dat de mens kwalitatief wezenlijk anders is dan andere levende wezens. Hij zag een dier als een soort automaat, waar je vrijelijk over kon beschikken. Maar inmiddels zijn we wel vierhonderd jaar verder. Wij bestaan uit atomen en moleculen en kunnen op allerlei fascinerende manieren interacteren met onze leefomgeving, maar een zin kan ik daar nog altijd niet uit afleiden.’

U bedoelt: er is geen hoger doel?

‘Je moet je afvragen: blijkt ergens uit dat leven een bedoeling heeft? Ik denk eerder dat het tegenovergestelde het geval is. Darwin en Wallace hebben laten zien hoe belangrijk het toeval is, dus juist het ontbreken van een doelstelling. Dat is het bepalende principe van de evolutie. Later hebben biologen de vraag opgeworpen: als leven een doel heeft, waarom zit het dan zo slordig in elkaar? Dat spreekt me zeer aan. Neem de blinde vlek in het menselijk oog. De zenuwen die de signalen naar je hersenen overbrengen, gaan door de retina heen. Dus is er een plekje in je oog dat niet gevoelig is voor licht, omdat die zenuwbanen erdoorheen moeten. Welke sukkel heeft dat ontworpen? Dat had helemaal niet gehoeven, het netvlies van de octopus bijvoorbeeld is onbelemmerd. Als God een Delftenaar geweest zou zijn, zou hij hier nooit op zijn afgestudeerd.’

BRON & Gehele stuk.

"Het recht van de sterkste"

Wie mij al jaren eerder hebben gelezen, zullen hebben bemerkt dat ik in een snel tempo zeer veel bezig ben geweest met iets wat me eigenlijk bij snelle bewustwording zeer ter harte ging. Dieractivisten en al de bewogenheden rondom dierenleed, elk mens voelde wel vaker aan, dat het niet klopte in de dierindustrie. Maar ergens gaat het aan je voorbij, je wordt geboren in een cultuur en traditie van vlees eten (is heel gewoon). Je hebt je leven lang dan ook vlees gegeten, vrijwel al de mensen die vegetariër of veganist zijn geworden uit kennis (ik weiger het overtuiging te noemen, dierenleed is geen overtuiging, dierenleed is een FEIT) hebben een deel van hun leven of grotendeels vlees gegeten, bij een maaltijd.
Menigeen zal dan zeggen, dat is volledig normaal, mensen zijn omnivoren, ze eten zowel natuurlijke als dierlijke producten. Men zegt dat vlees eten belangrijk is voor noodzakelijke voedingswaarden, ook dit is niet waar. Je kunt alle belangrijke voedingswaarden vervangen door natuurlijke producten.

Maar dat de mens perse een omnivoor is, is ook niet waar. Eerder ben je niet anders gewend, de mens is vanaf de oertijd al dieren aan het eten. Niet omdat hij die voedingswaarden nodig heeft. Misschien was het voor veel oerstammen wel een aard 'macho ding', 'mannelijke' jagers bewezen zich door dieren te jagen en te doden, bruutheid wordt ook heden blijkbaar nog gezien als een 'mannelijke kwaliteit' van een aard heldenmoed.

Pas las je op een Twittertje dat een stel jagers (van bepaalde adel) een beer die in een hol in winterslaap vertoefde, van buiten het hol aan flarden schoten, dan denk je: tjonge wat is dat een staaltje heldenmoed..

Maar als je al die veelal met verborgen camera's opgenomen beelden bekijkt, en verneemt van de wereldwijde ongelofelijke wrede brutaliteit jegens wel honderden miljoenen dieren, zo niet elke dag,
dan kan dat opslag leiden tot een bewuste verandering. De ene mens wordt opslag een veganist, de andere probeert in elk geval geen vlees meer te eten, zoekt alternatieven voor vlees, maar is toch nog wat gewend aan bepaalde -helaas- van dieren afkomstige producten, zoals bijvoorbeeld eieren en kaas. (Misschien koop hij dan uitsluitend 'vrije uitloop' eieren, en betaalt daar graag meer voor, maar eerlijk is eerlijk, ook die dieren gaan mee in de massale brute slacht.)

Als je eenmaal in het dieractivisme bent terecht gekomen, en dit gebeurde bij mij - kan dat welhaast leiden tot een roeping om te delen in het laten zien van waartoe mensen in staat zijn, en dat niet om de mensen als geheel (als compleet mensdom) te veroordelen. Die vergissing wordt al snel gemaakt door het tonen van dierenleed onderhand te beschouwen als een vingerwijzing naar de vlees etende mens, en de industrie die dat vlees 'produceert' , een dieractivist is immers zélf een mens. Hij is er niet op uit om mensen in de dierindustrie te veroordelen, maar laat zonder misverstand de afschuwelijke diermartelingen zien die daar plaatsvinden. Sommige mensen voelen zich dan echter vooral geraakt door dieractivisten.

Al dat dierenleed vindt plaats achter de gesloten muren van de stallen en schuren, en de slachthuizen. Maar als je misschien wilt weten waar de bonen vandaan komen die je eet of de erwten en wortelen, waarom wil je dan niet ook weten waar het vlees vandaan komt dat je eet?
Je voelt al automatisch aan, dat dit niet klopt.

In sommige landen die de barbaarsheden nog minder zijn ontstegen, worden dieren openbaar omgebracht op allerlei brute manieren, in sommige culturen worden dieren levend verbrand bij wijze van rituelen uit het jaar nul. Soms lijken zulke beelden wel op openbare executies van moordenaars. Je gaat welhaast je afvragen, of al deze dieren ons mensen soms iets ernstigs hebben misdaan.
Dat we ons hele geweten en onze moraliteit en zelfs al ons erbarmen en medelijden wegwissen.

Een Aziatisch iemand plukte angora konijnen, die er zo leuk uitzien met hun vachtjes, bij vol bewustzijn met plukken de vacht van hun gevoelige huid, bij elke hap schreeuwde een dier het uit. Sommige reageerders laten weten dat ze het geluid niet konden verdragen, zo gruwelijk. De Aziaat evenwel lijkt op een robot, een metalen ijskoude machine, die hoort het schreeuwen der dieren al lang niet meer. Het kan hem kortweg geen ene moer schelen.

Wat is er van ons mensen eigenlijk geworden? Of is dit het eeuwige drama van de uit evolutie ontstane mens?

Soms meende je, dat evolutie een bepaalde richting op ging, de mens scheen als enige soort der dieren, want de mens is een dier en niets anders - te gaan beschikken over iets wat hijzelf geweten ging noemen, een besef van het onderscheid tussen goed en kwaad, een moreel geweten. Dat zou toch het werk van een God kunnen zijn?
Het moreel geweten schijnt de mens, in realiteit, echter in het geheel niet te bezwaren, er hoeft maar een gewetenloze machtsfanaat te komen, met de naam Hitler, en een heel volk is bereid om de meest ernstige misdaden te begaan jegens medemensen. Medemensen die voorheen in hun eigen straten goede burgers werden genoemd en waarmee men zaken deed.

Maar de mens is verandert... dat was de nieuwe heilsboodschap van een intellectueel en atheïst, Steven Pinker, hij maakte namelijk berekeningen, en die wezen uit dat mensen bepaalde zaken niet meer deden, met vraagteken, want ik betwijfel of bijvoorbeeld slavernij niet meer voorkomt. De werkelijkheid is echter geen wiskunde. Niemand heeft daadwerkelijk iets aan Heilsprofeten van de nieuwe tijd: Pinker meent dat de mens door middel van uitsluitend zijn Ratio, zijn kenniswereld, tot een béter mens is geworden.

Op tv was pas geleden een docu. (een van de zeer weinige die mij echt aansprak) van een milieuactivist. Men sprak met hem over wat voor "bezieling" de mens nu eigenlijk nodig had, en wat de mens -sowieso- drijft. Ergens op het slot maakte hij een aangrijpende opmerking, namelijk dat de mens een bepaalde vorm van spiritualiteit nodig heeft. Maar geen spiritualiteit die gaat over het "oproepen van geesten" (Noot mijnerzijds.) Maar een spiritualiteit die de aarde aangaat, de natuur, al het leven, het alles wat bestaat, een aard kosmische besef van het waarde van het geheel der dingen.

Met intellect kennis en kunde kom je er dus niet..
De mens heeft een ingrijpend wezens-veranderend besef nodig.

Volgens allerlei foute interpretaties van de evolutie zou er een recht van de sterkste bestaan, maar let wel, evolutie was een "doelloos" gebeuren, als je het strikt natuurlijk neemt, er speelde en speelt in de evolutie helemaal geen idee van recht en rechten. Alleen mensen verzinnen zaken als recht en rechten.
De natuur ontwikkelde zich zo dat bepaalde diersoorten overleefde door als sterkere (meest bruut) op te treden, zoals roofdieren, andere door zich het beste te kunnen aanpassen aan voorhanden zijnde omgevingen -laatste heeft al helemaal niks te maken met sterkte- of door vernuftig en slim te zijn. In dat vernuftig en slim zijn kwam de mens tevoorschijn.

Je vraagt je misschien af, waarom is de mens het meest dominante op aarde, zelfs de klauwen van roofdieren en de slagtanden of al het andere natuurlijke verweer tegen vijanden kunnen niet op tegen de mens. Omdat de mens dat heeft ontwikkeld wat bij dieren slechts matig mogelijk was: intellect, denken en begrijpen en handelen op grond van denken en begrijpen.
Wat kan een stier die maar wat zielig rondrent ergens op het slagveld in Spanje tegen de speren en lansen van een stierenvechter, die het dier doodsteken? Het is een "poeha" om niks, want de mens is zwaar bewapend, en het dier heeft niets meer dan zijn natuurlijke 'geschut'..

Wie dus nogmaals, in de natuur een systeem ziet dat wel van een schepper afkomstig moet zijn, die een mens schiep met een moreel geweten, en een kennis van "de boom van" goed en kwaad, moet zich gedwongen afvragen (anders ben je maar een kletser) waarom dat zo volslagen en volledig faalde en faalt? Want mensen zijn de meest gewetenloze wrede en brutale schepselen op het aardoppervlak. Die in verloop van niet al te lange tijd meer dreigen al het leven op aarde uit te roeien.

Hoog tijd dus, dat de jongere generaties de zogenaamde volwassenen een flinke halt gaan toeroepen.
Want de TOEKOMST IS VAN "HEN".....