Posts tonen met het label psychologie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label psychologie. Alle posts tonen

vrijdag 6 november 2026

De last van Geheugen

Als je soms wetenschap volgt, lijken ze in de tijd van Frankenstein, die uit lijkendelen een mens samen borduurde en het via grove- blikseminslagen tot leven wekte. In het begin van filmjaren had men blijkbaar veelal zulke materialistische visies, waarin de mens werd beschouwd als puur een fysieke machine, met de hoofdcentrale in het brein. Films zoals personen wiens hoofd was losgemaakt, en als 'hoofd' verder existeerde.

In experimenten hadden ze de hersenen van een worm, en naderhand van een muis in heel kleine plakjes gesneden, terwijl ze een AI alle plakjes lieten samenstellen, tot hetzelfde worm of muizenbrein, in een Digitaal geheugen werd gekopieerd. Daar hadden ze weken of maanden aan gewerkt. Wat ging het digitaal muisje doen? Ten eerste was het volledig uit zijn biologisch leven gerukt, ook zijn fysiek kleine brein bestond niet meer. Was zijn Bewustzijn meegegaan in de 'digitale kopie'?

Mij lijkt het onmogelijk om iets als bewustzijn te kopiëren in een machine, ook al kopieert men een exacte kopie van een wormen en muizenbrein. Door alle minuscule sneedjes van zijn brein uit elkaar te halen, en weer digitaal in elkaar te zetten als een puzzel. We leven wat dat aangaat inderdaad in een Frankenstein tijd, onderzoekers doen de meest krankzinnige dingen. En dit zal wel voortduren.

Nergens in het neuronennetwerk van een mens staat beschreven wélke neuronen precies dat doen, welke de beleving vormen van een of ander tafereel : uit welke neuronen bewustzijn ontstaat, of uit welke samenhang ervan. En wat is precies 'muizengedrag'? Men kan heden wel fysieke spierimpulsen via digitale processen doen aansturen, wat een medische doorbraak kan zijn voor mensen met een handicap.

Maar waar een specifieke 'gedachte' huist, is iets anders. /\ Het wanbestuur van de psychiatrie

Ik heb het hier over de totaliteit van een mens. In oudere tijden meende men, dat men mensen van psychische lasten kon bevrijden als men een stukje van hun hersenen wegsneed. Veel minder boud dan dit gaat men ook om met bijvoorbeeld elektroshock-therapie. 

De farmaceutische industrie faalt, als het gaat om welke vorm van direct ingrijpen ook. Zo kan men bij een mens een orgaan opereren of desnoods wegnemen, maar bij mensen met een mentale problematiek komt met niet verder, dat het geheel aan wat je kunt noemen 'verzachtende omstandigheden'. Men verdooft voornamelijk iets, of dat hun angst is of agressie of paniek.

Iets wegnemen uit een brein zou betekenen onherroepelijke schade, daarentegen kan men wel een 'blindedarm' wegnemen, zonder fysieke schade. Dat komt omdat de mens logisch niet valt te ontleden in miljoenen of miljarden stukjes: Hoe kan men elk indivudeel neuron begrijpen? 

Mensen die kampen met trauma's of welke psychologische aandoening ook, hebben dit opgeslagen in een lang verleden. Dat verleden kun je evenmin afbreken, omdat alle mentale processen in de mens samenhangen. Ze vormen het totaal aan geheugen. 

Stel dat je nare herinneringen hebt opgebouwd uit een jeugdtijd, zou je het bestaan naderhand dan rustig kunnen leven, als men gewoonweg alle jeugdherinneringen zou wegnemen? Herinneringen grijpen door je hele leven tot op vandaag en dit moment. Dat wat je nu voelt en ervaart, is de totaalsom aan herinnering doorheen de tijd. De jeugdtijd is sowieso de basis van je bestaan, daar ligt belangrijke informatie vervat omtrent je herkomst. 

Neurologisch geraken met zekerheid het grootste deel van herinneringen in vergetelheid, het zou je mentale gezondheid zeer schaden, als je alles van elke dag zou herinneren, je hersenen zouden óverbelast raken. Zo heeft alles zijn eigen functie, ook het 'vergeten'.

- Vroeger is nooit NIET geweest -

In deze zin bestaat vroeger niet. Verleden tijd heeft je volledig gevormd tot die, die je Nu bent. Het bepaalt volledig je eigen specifieke persoon. Daarom kan men niet zomaar een mens beschrijven in 'delen' - zoals een fysiek onderdeel zinloos is zonder de gehele fysieke samenhang - zo is het zinloos om mentaal een stukje uit een mens te nemen (iemand ervaart angst of kampt met ander ongemak) en dit specifiek te onderzoeken of te willen genezen. 

De geschiedenis van elk individueel geheugen kun je nooit losmaken in losse delen, het zijn geen 'hersenplakaten'. 

Wetenschap algemeen denkt erg reductionistisch, ook in de neurologie en psychologie. Stel je bestaan is gelijk als een film, deze film is je gehele bestaan, het einde ervan is ook het einde van je bestaan. De film bevat mooie aangrijpende fragmenten maar ook angstige nare fragmenten. Je zou die stukjes dus uit de film kunnen wissen en alleen het 'goede deel bewaren'. Maar de film is daardoor zijn verhaal kwijt, de samenhang en het verloop. Het wordt onbegrijpelijk.

Zo zit je als mens individueel eigenlijk in een levenslange film, het licht gaat aan -je wordt wakker- en het licht gaat weer uit -als je slaapt-  tot het volgende fragment waarbij het licht weer aangaat. Je zit verwikkeld in eindeloze scenes, alle scenes samen maken het complete verhaal begrijpelijk. 

Ook al is het zo dat je in deze wereld vaak nauwelijks wordt begrepen, omdat mensen deze samenhang niet zien, maar enkel wat buitenkantelijkheden en wat je zelf overdraagt. Omdat mensen elkaar nooit écht kennen omdat ze elkaars geschiedenis niet kennen, hooguit wat fragmenten, worden mensen ook beoordeeld op 'deze fragmenten' - De grootste kunst van het bestaan is die van het waarnemen zonder de 'projecties' van je eigen beeldvormingen die al helemaal door je bestaan zijn vastgelegd.

Geheugen kan dus parten spelen, mensen leven niet hun hier en nu maar altijd hun geschiedenis. Die bepaalt hoe je 'nu' leeft en dit continueert in elke mogelijke toekomst. Als je bestaan te-veel is blootgesteld aan negatieve situaties heeft dat onvermijdelijk een stempel gedrukt op hoe je nu leeft. Je kunt dit nu nooit loskooppelen aan alles wat is geweest, van geheugenvorming. 

Ook al lopen er duizend Eckhart Tolle's rond. Juist daarom is het zo hardnekkig, om mensen te bevrijden van de lasten van verleden. 

Welk deel uit dit levensproces precies wil je behandelen, door middel van therapie of drugs (medicamenten)? Om een mens te kunnen behandelen, moet je een mens 'opdelen', in zijn zogeheten gezonde delen en beschadigde delen. Aangezien dit volledig in elkaar overloopt, werkt het niet. 

Een fysieke schade heeft doorgaans één oorzaak, je botste met je fiets tegen een auto - je kunt het fysiek letsel behandelen en het zal genezen. Maar de geest is een volledigheid, en bestaat niet uit losse onderdelen.

Men kan bepaalde kwalen zoals een angststoornis ergens aanwijzen in o.a. de amygdala, een specifiek hersendeel uit de eerdere (oer)tijd van de mens. Angst is echter geen factor in zichzelf maar heeft wederom meer oorzaken. Die alle samen deze angst veroorzaakt. Je kunt het er dus niet specifiek uit plukken, en het andere verwaarlozen. 

Voor artsen en psychatrie en voor behandelmethodes is het van veel belang dit wél te doen, men behandelt niet de algehele samenhang van een mentale stoornis, maar het specifieke datgene waar men mee aankomt. De onrust de angst de dwang de agressie de paniek, de slapeloosheid de oververmoeidheid enzovoort. Daar kan men wederom medicatie op toepassen, de farmaceutische industrie moet overleven, en men heeft het gevoel dat men in elk geval "iets heeft gedaan"....

                                                                   --- - --🍀-- - ---


donderdag 8 april 2021

Een stukje psychologie - Alles ligt besloten

Je zou het niet vermoeden voor iemand met een filosofisch/psychologisch interesse, en iemand die iets heeft van "er is meer dan een zichtbare wereld" - dat ik hersenkundige Dick Swaab om zijn visie op de mens eigenlijk een mens vind met diepe compassie.

Dick Swaab druist toch behoorlijk in, tegen de nog steeds heersende, lopende opvattingen in de psychologie/psychiatrie, en psychotherapie. Deze eerste groepen zitten altijd in een context van het veranderen, van de mens, ofwel de mens is veranderbaar. Swaab verwerpt eigenlijk dit idee of deze mogelijkheid, dat de mens veranderbaar is. Swaab houdt het er immers bij, dat de mens, het individu, de persoon, eenmaal gevormd door zijn hersenen samen met leefomstandigheden (men kan niet ontkennen dat er een beider-werking is van zowel buiten als binnen de mens, in het bepalen van iemands hersenstructuur) niet meer veranderbaar is.

Dat schept natuurlijk wezenlijke problemen, wat ook al vaak werd gebruikt tegen Swaab, bv. als een crimineel of een moordenaar een misdaad begaat kun je hem dat 'dus' niet aanrekenen. Nu is dit alleen een kwestie voor een strafzaak en de bepalingen van de wet, en daar wil ik niet eens over gaan.

Maar Swaab gaat veel verder, hij zegt dat psychologische aandoeningen, die mensen ook beperken in hun vrijheden, (angsten en fobieën of dwangmatigheden bv. kunnen iemands bestaan fors remmen) vastliggen in iemands breinstructuur. Wat hij dus eigenlijk zegt is, dat mensen 'zijn wat ze zijn'.

Dit op zich kunnen veel mensen, zowel individueel maar ook op professionele schaal, nauwelijks tot niet accepteren. We leven écht in de "verander" cultuur. Niet alleen psychologen/psychiaters en tal van hulpverleningsorganisaties maar ook de Goeroe die ergens woont, is constant bezig met het bestaan of iemands bestaan te ontleden, samen te vatten, te begrijpen, teneinde daar 'iets aan te veranderen'.

De samenleving rust op het idee zo kun je samenvatten, om de mens te willen veranderen. Swaab zegt echter dat de mens verankerd zit en vastligt, onderworpen is aan zijn eigen (hersen)structuur.

Waarom noem ik dat mededogen?

Hoeveel pressie en druk en vormen van moedwillig geweld moet er worden gelegd op een mens, en heeft een mens zelf nodig (energie slurpend) om iets in zichzelf, aan zijn eigen structuur te willen (moeten) veranderen? Daar liggen verschillende oorzaken. Een ervan is bv. de altijd optimistische samenleving, de alles controleerbare/beheersbare samenleving, neem als voorbeelden corona en milieu. Men zal ontkennen dat de natuur de natuur is, een virus kan uitbreken en de condities op aarde veranderen. Dat wordt niet geaccepteerd: de mens wil de controle erover. 

Een andere vorm van optimisme is het idee dat verandering altijd mogelijk is, het is dus de ontkenning dat het 'niet mogelijk is'. Daaraan ligt een stuk aanvaarding gekoppeld. Wanneer iemand fysiek gehandicapt is, is de aanvaarding al een stuk groter dat hij/zij daar niks aan kan veranderen. Om die reden besluit men ermee zo goed mogelijk te leven. En evengoed enig geluk te behouden.

Leg je dit op psychologisch niveau, staat alleen al internet boordevol van contacten met tig-mensen -all over, die je menen te kunnen helpen, zo niet te redden, in je psychologische nood, (je angsten en remmingen, je schuwheid en geslotenheid, je paniekaanvallen of dwangmatigheden et cetera). Het is niet alleen zo dat iemand die zich om wat voor oorzaak ook beperkt voelt in het bestaan/tekort gekomen, onvolledig, dat zelf probeert op alle mogelijke manieren op te lossen. Nee, het is ook de samenleving zoals die functioneert, die continue 'MENSEN WIL VERANDEREN'. 

Iemand kan zowel zichzelf niet accepteren zoals hij/zij is, maar ook de samenleving heeft er blijkbaar een probleem mee, terwijl alle mogelijke hulpinstanties ook alleen zijn gefocust op het iemand willen (moeten) veranderen.

Natuurlijk heeft men érkent, dat er ook mentaal chronische aandoeningen zijn, autisme wordt eerder een 'ziekte' genoemd, maar mensen die slechts introvert in het leven staan, worden ook nog aleens verward met autistisch. Het blijkt moeilijk om in psychologische/mentale zin te spreken van een "ziekte". De geest is 'ongrijpbaar' in de zin van, kan een geest daadwerkelijk 'ziek' zijn?

Dat heeft men heden weliswaar deels erkent, de farmaceutische industrie heeft onderhand meer medicijnen 'tegen de geest' dan tegen fysieke kwalen. Medicijnen hebben nóóit een genezende werking, uitsluitend een 'verminderde', er valt beter te leven met aandoeningen.

Terug even naar Dick Swaab: Swaab zegt eenvoudig, de hersenen van elk individu liggen vast, het is een zowel genetische kwestie, de vorming van het brein zelf, samen met wat buiten liggende factoren (hersenkundigen gaan in de fout door zelfs dit laatste te ontkennen). Het gaat samen met de kwestie van de vrije wil wat ook al een flink debat was - Swaab of o.a. Victor Lamme zien de vrije wil als een schip wat een schijnbaar stuur heeft, maar dat stuur hangt er maar los aan, het schip vaart op de wateren en wilde wateren gewoon wat rond.

Wat je besluit te gaan doen ligt al seconden voor jouw bewuste besluit vast in het onbewuste besluit van hersenen. Het is logisch dat veel mensen dat alles behalve kunnen aanvaarden.

Maar al met al zou dat dan toch reden moeten zijn, om te veronderstellen, en te zeggen, dat elk mens gewoonweg zijn leven moet leren aanvaarden zoals dat leven is, dat wil niet zeggen opgeven of in negatie vervallen - maar gebreken of tekorten, remmingen die je voelt, maar ook angsten die iemand beheersen als onderdeel van bestaan te aanvaarden. 

Veranderingen kunnen plaats vinden wanneer dat neurologisch mogelijk is, iemand die elke dag extreem angstig is kan misschien leren door therapie angsten beter te besturen, maar angstvrij zal hij niet worden. 

Per slot ben ik niet degene die beweert dat de mens niet meer is dan wat neurologische processen, de mens is meer dan een 'ding' (of een proces) hij heeft een ademende 'ziel' en hij zal uiteindelijk zelf beseffen waar wel of niet zijn eigen grenzen liggen..............




dinsdag 8 januari 2019

'Niet gelukkig zijn is een tekortkoming en geen ziektebeeld.'

Psychiater Damiaan Denys: er is geen shortcut naar geluk

"Nederland is veiliger, rijker, socialer en gezonder dan ooit. We staan op de zesde plaats in de lijst van gelukkigste landen ter wereld. Tegelijk geven we miljarden euro's uit aan geestelijke gezondheidszorg voor volwassenen.
Als we zo gelukkig zijn in Nederland, waarom lukt het ons dan niet om gelukkig te zijn?
'Dat is de cruciale vraag in Nederland op de sofa, waar geen eenduidig antwoord op te geven is. Maar misschien zit het antwoord verscholen in de vraag zelf: het lukt ons niet om gelukkig te zijn omdat we gelukkig willen zijn. Het is een wijdverbreid misverstand dat geluk iets is wat we kunnen nastreven. Toch zal je in 2000 jaar geschiedenis van de filosofie geen denker vinden die onderschrijft dat geluk een doel is wat we kunnen verwezenlijken. In de klassieke filosofie zijn er drie dingen die het nastreven waard zijn: het goede, het ware en het schone. Geluk is daarin bijvangst, maar nooit een doel op zich.'
'Vóór onze tijd was geluk iets wat mensen zo nu en dan overviel, maar wat nooit binnen het bereik van de mens zelf lag. Inmiddels leven we in een heel merkwaardige samenleving waar het nastreven van het geluk een doel op zich geworden is. Tot voor kort waren we nog te druk met zorgen dat we voldoende eten en drinken hadden: de publiekelijke toegang tot noodzakelijke voorzieningen hebben we pas sinds 80 jaar. Mensen moesten zich volledig inspannen om te kunnen overleven, om maar niet te sterven. Sinds de Tweede Wereldoorlog is dat verdwenen.'
'We hebben veel tijd gekregen om ons bezig te houden met andere aspecten. En dat is toegegroeid naar een centrale wens: ik wil gelukkig worden. Elk moment dat ik niet gelukkig ben, wordt als een verloren moment gezien. Dat maakt dat wij niet gelukkig kunnen zijn. We kunnen het niet bereiken door ernaar te streven. Alleen maar door er ontvankelijk voor te zijn op het moment dat het geluk zich voordoet.'
Complete Tekst en BRON.

 

vrijdag 9 november 2018

Wie is de baas van jouw gedachten?

Een aardig stukje uit Nieuwetijdskind  :
"Een van de grootste uitdagingen van een mens is het denken leren te beheersen. Veelal wordt er maar ‘op los gedacht’ zonder af te vragen, waar komt deze gedachte vandaan? Is hij van mij of is hij misschien van een ander? Als deze gedachte al waar is, kan hij ook onwaar zijn? Wat is een gedachte eigenlijk? Dit zijn belangrijke vragen om je mee bezig te houden en hier jouw eigen waarheid in te gaan ontdekken."
Mijns inziens passeren miljoenen gedachtes elke dag je hoofd, in plaats van de specifieke 60.000 gedachtes volgens dit artikel, die je per dag zou denken. Het meeste daarvan ben je niet bewust, je bent je alleen bewust van die gedachtes die je worden toegespeeld naar het bewustzijn. (Wanneer je voor jezelf éénmaal iets herhaalt, is het al tig-malen herhaalt in je onderbewustzijn.)

Feitelijk weet je niet waar gedachten vandaan komen, je weet niet wat je zo dadelijk gaat denken, of als je iets aan het schrijven bent, welke zin je gaat opschrijven.

Wel doe je een poging om een logisch aaneensluitend stukje te schrijven, (maar je zou erbij eens moeten stilstaan over welke volslagen uiteenlopende zaken en onderwerpen en gevoelskwesties je in slechts één uur denkt.) Als je reeds een gesprek met iemand voert, lopen de onderwerpen pal door elkaar heen. Wanneer je op één onderwerp bent gefocust, tracht je daar een poos lang dan weer een logische opbouw in te vinden. Dus niet opeens op een totaal ander onderwerp over te gaan, dat zou nogal vreemd lopen bij iets als een vergadering.

Wanneer ik ergens een gesprek moet gaan voeren heb ik telkens het idee, dat ik helemaal niks heb te melden, (het maakt al wel wat zenuwachtig bij voorverloop) maar een gesprek komt elke maal verrassend automatisch op gang. Ik beschouw het onderwijl als een lichte uitdaging, om het aan het toeval over te laten.

Stel je moest een gesprekje gaan voeren ergens, je zou een specifiek onderwerp dan vast wat kunnen vastleggen op papier, (zoiets als een boodschappenlijstje) tenzij je het hele onderwerp op papier wilt aflezen. Maar je kunt het ook afwachten, datgene wat je wilt zeggen schijnt altijd vanzelf te volgen, vanuit het onderbewustzijn. Dat je het gewoonweg toespeelt.

Wat is intelligentie en bewustzijn dan eigenlijk? We menen ons zelfbewuste en zelf-denkende mensen, maar denken we feitelijk wel zelf? En wat is het zelf in deze? Het 'zelf' is de totale inhoud van bewustzijn, maar het grootste deel is afwezig. Het denken komt in bewustzijn tevoorschijn, het bewustzijn denkt ogenblikkelijk dat "hij" denkt, maar voordat je beseft wát je denkt, heb je het al gedacht. Dit gaat aldoor zo.

Controle over gedachtes en dergelijke is een beetje onzinnig, dit artikel volgend, wat daar een bepaalde nadruk op legt - je kunt onmogelijk de hele dag "gecontroleerd denken", in elke seconde passeren reeds meer dan één gedachte, de ene maal ontstaat een gedachte wiens emotionele beladenheid je min of meer overspoelt, of waarvan je weleens schrikt, de ander maal denk je louter technisch (zoals ook in dit artikel vermeld, een fijn besef is dat) : je hebt bv. zin in koffie, je moet enkele dingen doen om dit te maken, die dingen hebben niks met emoties te maken, je moet koffie pakken, het koffiezetapparaat bedienen en een kopje klaarzetten. Andere keren kunnen er gedachtes ontstaan die ofwel aangrijpen ofwel óntzetten ofwel gevoelens oproepen van ontroering,,

het pogen om gedachtes en emotionele lading te scheiden is al net zo fictief.

Mensen menen dat ze denken én voelen, als afgescheiden van elkaar, maar alles is wel of niet met emoties beladen gedachte.
Het denken gaat zo razendsnel (probeer maar eens zo snel te typen op je toetsenbord, als de snelheid waarmee gedachten in je opkomen, je krijgt er kromme vingers van) en volgt dusdanig vanuit het onderbewustzijn, dat je in feite geen controle erover hebt.

Neem dat opeens, zonder dat je het ook maar voelde aankomen, er een negatieve herinnering van iets uit je verleden in je opduikt, wat in jezelf had dit proces dan kunnen verhinderen? Eenmaal die herinnering kun je daar urenlang aan vast blijven hangen, emoties kunnen zelfs na jaren keer op keer overweldigen en weer even hard raken. (Dat tijd alle wonden heelt hebben mensen ook zelf bedacht.)

Wanneer je dus meent, dat bewustwording betekent, dat je controle moet hebben over wat je denkt en gaat denken, is dat geen kenmerk van zogeheten verlichting, mensen verkopen veel raaskal..
Je zou overstuur raken van alleen het idee van controle.

Al waartoe je kunt beschikken, is je gedachtestromen gewoonweg hun gang laten gaan, wanneer ze eenmaal in je bewustzijn tot leven komen, heb je enige mogelijkheid deze maalstroom te ordenen, wat te 'rangschikken' , zoals je een vaasje met bloemen iets anders neerzet op een tafel- het wat beter te laten uitzien, je emoties wat af te zwakken, dat is feitelijk allemaal een achteraf gebeuren.

Gedachtes komen, herinneringen komen, emoties komen, - als je kwaadheid voelt aankomen IS de kwaadheid er al.. Daarna probeer je dan kwaadheid te onderdrukken of er de controle over te krijgen.

Als mensen hebben we nu eenmaal de voortdurende illusies dat "wij" alles besturen. Voordat je opstaat heeft iets in je onderbewuste al bepaalt dat je zult gaan opstaan..
Volgende zin uit het stukje klopt dan ook :
"Kijk maar terug op je leven: had jij bedacht of gepland dat het zo zou lopen? Heb jij dat daadwerkelijk zelf bepaald? Als je eerlijk bent, kun je niets anders doen dan ruiterlijk toegeven dat jij als mens maar bar weinig hebt in te brengen in het leven."
Wat er niet staat is dat je bestaan een onafgebroken keten is van oorzaak en gevolg, of ook van gevolg naar gevolg, je zit in deze keten, je meent het schip zelf te besturen, maar het schip volgt zijn eigen weg over de kolkende roerige wateren, het stuur kan enkel wat bijsturen of het hangt er los aan vast om je de illusie te geven dat JIJ het schip bestuurt..


Ga eens na waarvoor je werkelijk zelf hebt gekozen in je bestaan?
Heb je ervoor kunnen kiezen om te worden geboren?
Heb je gekozen voor je specifieke ouders, cultuur land van geboorte?
Heb je ervoor gekozen in een ofwel weelderig gezin ofwel een doodarm gezin op te groeien?
Heb je gekozen voor je specifieke uiterlijk?
Heb je bewust gekozen voor al de negatieve gebeurtenissen in je leven?

Het is een twistpunt, ook onder neurologen, in hoeverre een mens een daadwerkelijke vrije wilsbeschikking heeft, niemand kan het rad van oorzaak/gevolg ontlopen.

Mensen die kampen met psychologische stoornissen hebben daar niet voor 'gekozen' : wel ervaren zij meer dan mentaal 'gezonde' mensen hoe hun situatie hun remt en hun vrij zijn intoomt - ze hebben duidelijk 'niet' het levensstuur helemaal in eigen handen..

Ook wanneer je zegt dat je dingen anders had kunnen doen schep je een illusie, want als je dingen anders had kunnen doen, dan waren ze ook anders gegaan.
Alle dingen gaan daarom zoals zij gaan..

Bewustwording is heel wat anders dan controle uitoefenen.
Bewustwording is het automatisme bewust zijn van de processen in je denkgebeuren o.a.
Het besef dat er eigenlijk geen jij is die denkt, er is alleen 'het denken'. Je kunt dit denken laten passeren en eraan meegeven / wanneer je zin hebt om een hoop ratelende gesprekken te voeren, als het maar gezellig is... het hoeft over helemaal niks te gaan.
Of je blijft er bewust bij.

Je zou soms menen dat een auto (in dit geval lichaam & geest) zichzelf bestuurt: af en toe ben je zo in gedachtes onder het autorijden, dat je helemaal niet meer let op de weg en het rijgedrag. Desondanks gebeuren er geen ongelukken. Hoe kan zoiets? Waarschijnlijk omdat je onderbewust het meeste doet in je bestaan. Het onderbewuste blijft oplettend de weg en het rijgedrag volgen, en laat jouw rustig - en veilig - afdwalen.

Zo kun je de dagen door leven vanuit de als het ware onderbewuste machine, of je blijft er bewust bij.
Voor de rest lijkt bestaan mij niet veel meer dan, wat bijsturen, uitkijken voor kuilen langs de weg, en meegaan in de stroom...

woensdag 31 oktober 2018

Henk: ‘Echt zonde dat mensen zelfmoord plegen. Verschrikkelijk zonde. Echt’

"Henk werkte jaren in de scheepsbouw. Twee jaar geleden deed hij een zelfmoordpoging." Daarmee begint onderstaande filmpje. Deze man is er echter bovenop geraakt. Wat hij daarna zegt raakt mij zeer:
"Als je een depressie hebt, of als je mentale problemen hebt.. vergis je niet, dat zijn mensen die enorme wilskracht hebben. Alleen beseffen ze het niet. Ze denken dat ze watjes zijn.. maar dat is niet waar. Ze lopen er niet een week mee rond, ze lopen er al jaren mee rond, met die pijn. Dus het zijn enorme bikkels.
Dat heb ik nooit gerealiseerd.. Dat realiseer ik me nu..."
:
 

donderdag 16 augustus 2018

Durf jij een patatje te bestellen tussen deze motorbende? | Mensenkennis

(Ik vind Amsterdams een misselijke taal, maar dat helemaal terloops.)
Het onderstaande filmpje uit een show heeft een bepaalde psychologische betekenis.
In een friteskraam heeft zich een motorbende verzameld, ze zien er nogal provocerend uit, met hun tatoeages en blikken. Mensen die de kraam binnen lopen neigen er, na een kort om zich heen kijken, snel toe om het 'hazenpad'  te kiezen, ze keren om en gaan weg.
 
Elk mens (om het even hoe stoer je bent) heeft een bepaalde grens, het hebben en kennen van grenzen had ooit een evolutionaire betekenis, namelijk het herkennen van mogelijk gevaar, en dan is wegvluchten de meest logische handeling.
 
Maar het ervaren van angst, waartoe ook een gevoel van onveiligheid, onzekerheid, 'je niet op je gemak voelen', kan bij sommige mensen een extreme vorm aannemen. Waardoor ze kunnen kampen met een fobische angst. Angst heeft altijd de factor in zich van terugtrekken, mensen met overmatige angst doen dingen minder snel en makkelijk of laten bepaalde zaken achterwege. Omdat het te hard inwerkt op hun gevoel van angst.
 
Belangrijk is het dat angst voornamelijk een "gevoel" is. Dat laat nu dit filmpje mooi zien. De motorbende kan er 'ongemakkelijk' uitzien, maar feitelijk doen ze niks, ze staan er alleen maar, ze hadden toevallig zin in een frietje of een kroket. De mensen die binnen komen ervaren daarom eigenlijk een 'irreële' vrees, ze voelen zich geprovoceerd door enkel hun uitzien, of hun aanwezigheid zelf, ze ervaren een dreiging die er niet is, maar die ze zich inbeelden.
 
Dat is een belangrijk facet van angstig zijn, angst heeft door evolutionaire redenen een zinloze vervelende betekenis gekregen, vooral voor mensen met een fobische angst.
Tevens heeft het filmpje ook nog een extra 'boodschap' (en dat allemaal in een nietszeggende show),
die mensen die zich ertegen verzetten en gewoon doen waarvoor zij kwamen, krijgen een beloning: opeens gaan de motorleden voor hen klappen, want ze zitten in de 'verborgen camera'....
 
Vaak herken je ook dit, wanneer je door je angst kunt heenbreken, wordt je beloond, (je gaat niet zonder een frietzakje naar huis om mogelijk een scheldparade te krijgen van 'vrouwlief en kind'.)
De evolutie en de instinctieve angst leiden tot menige miskleun, waar het ooit nog een reële betekenis had, (een dier kan beter reeds bij een geritsel wegvluchten in plaat van na te trekken waar dat geritsel vandaan komt en wat het is. Een moment wachten zou al zijn dood kunnen betekenen.) Zo hebben mensen zo lijkt het, deze irreële angst voor (wel of geen gevaar)  meegenomen.
 
Een slechts wat provocerende motorbende geeft al een gevoel van staan tegenover een óvermacht, ongemakkelijke gevoelens leiden tot weggaan uit de situatie :
 
 

woensdag 1 augustus 2018

Normaal en NORM..

"Ja ik weet het, iedereen vertelt je het tegenovergestelde. Normaal doen is wenselijk. Maar wat gebeurt er als je niet normaal doet? Precies, je leven wordt uitzonderlijk.
Veel mensen zijn bang voor wat ze niet kennen. De mensen om je heen hebben liever dat je ‘normaal’ bent. Dat je dingen doet die zij begrijpen. Dat je doet zoals hen, denkt zoals hen en bent zoals hen.
En ja, een beetje sociale lijm is geweldig. Het is fijn als je elkaar kunt begrijpen, als je op één lijn met elkaar kunt zitten. Maar wie zegt dat je normaal moet zijn om dat te bereiken?"
Tekst 'so Chicken' :
"Normaal is een leeg begrip. Wat op een moment normaal is, klinkt op een ander moment bizar. Stel je maar eens voor dat je écht gelooft dat de wereld plat is. Dat was ooit heel normaal. Tot zover de geloofwaardigheid van normaal.
Normaal is niet alleen leeg, het is ook gevaarlijk. In ruil voor de goedkeuring waar we allemaal naar hunkeren stoppen we namelijk met nadenken. Nadenken is ingewikkeld, en alles wat ons kan helpen om ermee te stoppen omarmen we met liefde."
"Normaal heeft zijn probleempjes
Een voorbeeld: Vind jij het normaal dat we het systeem dat onze samenleving mogelijk maakt (de Aarde) onomkeerbaar beschadigen? Ik niet. Een absurd idee, maar volkomen normaal."
"Als ik normaal zou doen, dan zou ik daar weinig om geven en er weinig aan veranderen. En ja, dan zou ik zeker kunnen rekenen op meer sociale goedkeuring. Het zou het leven een stukje makkelijker maken, dat is zeker.
Maar wat heb je aan die goedkeuring als je er je eigen dromen, gevoelens en karakter voor moet opgeven? Wat heb je aan normaal als je op zoek bent naar uitzonderlijk?
Precies, bar weinig.
Een toekomst met meer normaal heeft ons weinig te bieden. Er moeten mensen zijn die dingen doen die niet normaal zijn om de wereld vooruit te helpen. En weet je, ik denk dat jij een van die mensen kan zijn."
Bron & hele tekst 'Doe nou eens Niet Normaal'

Misschien wordt met deze zin de grens wat te sterk overtrokken, tussen wat 'normaal' is en niet 'normaal', wanneer mensen in zichzelf kampen met sterke gevoelens van beperking, zich niet volledig vrij kunnen uiten, en daaronder lijden, is er sprake van zelfschade.

Waarom zulke mensen verder niet normaal zijn, weet ik evenwel niet. De Amerikaan Dr. Phill legde het weer eens uit, niet normaal is het wanneer iemand zich niet volledig kan waarmaken, en zo kan leven zoals hij/zij wil. Opnieuw ervaar ik daar de absolute nietsheid en betekenisloosheid van. Neem het feit dat wereldwijd miljoenen mensen om redenen van gewoonweg kansarmheid zich nooit volledig zullen ontplooien, ze zijn geboren in kansarme samenlevingen of in kansarme gezinnen.

Een betere definitie van normaal/niet normaal betrof -in een artikel- de norm, de taal is altijd betekenisvol, in het woord normaal steekt het begrip 'norm' : mensen hebben een algemene norm geaccepteerd, een met elkaar geaccepteerde vorm van leven, maar deze norm wordt volledig bepaalt door factoren als de tijd, en de bestaande situatie. Voor Moslims zijn bijvoorbeeld zaken volledig normaal die menige westerse mens volslagen abnormaal vindt, maar de norm in overwegend moslimlanden is anders dan de norm in westerse landen. Wat is er normaal aan de wereldwijde bewapening en de nationalistische wereldwijde vijandelijkheid? Blijkbaar gaat het uitsluitend om aanpassing, zolang iemand zich aanpast aan een bepaalde algemeen geaccepteerde levensstijl, ben je deel van een 'normale wereld'.
Ik vind het in elk geval strooien met gevaarlijke begrippen, dat normaal en niet normaal..

In de definitie van Dr. Phill is een psychopaat normaal, hij wordt immers niet belemmerd in zijn interne vrijheden: In de samenlevingen waar zoveel mensen op grond van dommige etiketten worden afgewezen, zou men zich beter eens grondig moeten bezinnen op al deze terminologie.....

woensdag 27 juni 2018

(Dr.Phill) Definitie van normaal en niet normaal..

Met enige regelmaat bekijk ik dr. Phill. Dr. Phill is zo Amerikaans als wat, dat op de eerste plaats. Behalve de zwaar moraliserende en moralistische kijk op zaken, draait alles teneinde om de succesladder. Wie succes heeft in het leven heeft alles bereikt, (er is weinig boodschap aan mensen die daarin falen of in de middelmaat blijven hangen.)
Voor wat hoort wat: wanneer mensen bereid zijn de vuile was van hun leven op te hangen, kunnen ze een therapie volgen aan de meest peperdure luxueuze voorzieningen ergens aan een 'beach'.

De uitzending begint met de claim een "veilige plaats te zijn" om je problematiek aan prijs te geven, hetgeen absurd is, omdat je ogenblikkelijk wordt veroordeeld door een wereldwijd miljoenenpubliek. Als je een veilige plek zoekt voor je privé aangelegenheden ga je toch beter naar een psycholoog of niet?

Dr. Phill mag zijn preken wat mij aangaat houden.. 

Pas kwam Phill nogmaals aan met zijn definitie van wat normaal is en niet normaal. Die definitie heeft geen betrekking op bijvoorbeeld agressieve gewelddadige mensen, sadisten en gevoelloze, dieren en mensenbeulen, feitelijk is elk gedrag normaal, zolang je daarbij "jezelf" kunt zijn. Normaal is namelijk de mogelijkheid dat je jezelf volledig kunt uiten in je leven zoals je dat wilt.

Iemand die dat niet kan, daartoe niet is staat is, is niet normaal. De meest afschuwelijke definities van het bestaan vind ikzelf vaak deze terminologie van het normale en niet normale.
Ben je weleens een normaal mens tegen gekomen? En hoe was het? : zo gaat een bepaalde leus.

De Dr. Phill definitie is verwerpelijk - en ook niet.. Deels kunnen mensen met een psychische problematiek kampen met het onvermogen om dusdanig te leven, dat ze er voor hun gevoel verder geen enkele hinder van ondervinden. Daardoor zijn ze voor Dr. Phill niet normaal. Het slaat eigenlijk nergens op. (Deels zou je dit ook kunnen toepassen op lichamelijk gehandicapte mensen, omdat ook zij worden belemmerd om ten volle te leven door hun ernstige handicaps.)

Een andere definitie kwam ik tegen van iemand die stelde dat niet normale mensen sociaal niet goed functioneren. Mensen die niet ten volle deelnemen aan het sociale leven zijn niet normaal. Dit zijn beide deels-waarheden. Iemand zou b.w.v.s. ook bewust kunnen kiezen voor een kluizenaarsbestaan, terwijl hij geen enkel probleem heeft met het zich sociaal begeven onder anderen.
Mensen kunnen bewust afstand doen van een al te sociaal bestaan, en kiezen voor een zijpad, een afstand, ook kunnen ze er van houden om juist meer alleen te zijn.

Wat is nu een definitie van normaal zijn? Een psychopaat die zich in niets voelt belemmerd, is een normaal mens, geen remmingen hebben, is dat een vorm van normaal zijn? Heb je geen remmingen, en leef je ten volle, hoe je dan ook leeft - ben je normaal. Of zijn ook remmingloze mensen niet normaal? Ethiek hoeft echter geen rol te spelen bij deze terminologie, een normaal mens kan zichzelf bot vieren op welke manier ook, volgens die definitie. Tenzij je stelt dat mensen die geen emotioneel leven en weinig geweten hebben, een tik hebben. Maar ze leven toch niet in belemmeringen?

Mij stoort de hele definitie enorm, van de zogenaamde normale mens, dat is dan ook die man die elke dag mensen vermoord omwille een vooroordeel, de racist en fascist, hij zou heden in de verkeerde tijdsperiode hebben geleefd, zou hij onder het regime van het nazisme hebben geleefd, zou hij een "normaal onderdeel zijn" van een massamoordmachine van mensen en door mensen. In hoeverre is goed en kwaad trouwens betrokken in dit concept van normaal en niet normaal?

Waarom zouden mensen die kampen met een mentale problematiek, waardoor ze niet goed (wil zeggen niet ten volle) kunnen functioneren, in de twee genoemde opzichten, namelijk dat ze belemmerd worden in zichzelf, en dat ze niet volledig sociaal kunnen functioneren - afwijken van een normaal patroon van denken, ze functioneren namelijk in alle opzichten normaal, behalve op dat ene gebiedje, waar ze belemmerd worden, en daar zelf de meeste last van hebben. Waar tikt het dus verder niet met ze?

Zoveel mensen kampen met allerlei mentale problematiek, dat kunnen fobieën zijn of dwangen, last van depressies, dwangmatige handelingen hyperactief of min of meer opgesloten in zichzelf - er bestaat een complete lijst van zogeheten mentale ziektes, die psychologen/psychiaters hanteren. DSM-IV
Het is een absoluut gestoorde lijst van tal van zelf verzonnen beoordelingen aangaande wat er wel of niet normaal is aan de menselijke geest. Ga je die lijst na, zul je wellicht wel iets vinden wat op jouw van toepassing is.
Niet schrikken, je hoeft niet aan de kalmeringstabletten..

Ik vermoed, nog kort terug op dr. Phill, dat het absoluut Amerikaans is, dat normale mensen die mensen zijn die hoog scoren op de succesladder(s). Er zijn tig mensen, die ondanks hun tekortkomingen en gebreken, zij het in fysiek of mentaal opzicht, een normaal te noemen bestaan kunnen leiden. Misschien moeten sommige zich aanpassen en hebben ze daartoe een weg gevonden, om met hun 'gebreken' te leven.

Eerder vermoed ik, dat men ook heden nog steeds nauwelijks begrijpt waarover men het heeft, als het gaat over de menselijke geest. De menselijke geest is ten eerste onvoorstelbaar grillig. Mensen denken altijd in termen van volledige controle, maar over hoeveel heeft men geen enkele controle? Er spelen zich elk moment misschien miljoenen prikkels af in het menselijk brein, het zou al gek zijn als dat altijd 'goed' liep..
De mens is niet alleen beladen met denken en ratio maar zit boordevol emoties, en beiden moeten elk moment van het bestaan goed verlopen - laat staan de aanslag die de buitenwereld elke dag op iemand heeft.

Ten laatste maken mensen nog altijd een grove scheiding tussen lichaam en geest. Dit gaat er niet over, of er meer is dan een brein en geest. Maar men zou er goed aan doen, om lichaam en geest te beschouwen als een fysieke werking. Wanneer men het lichaam behandelt, heeft men het uitsluitend over lichamelijke aandoeningen, niemand zegt dat het lichaam "gek" is.
Wanneer mensen een psychologische problematiek hebben, zal men dat nooit vertalen in termen van een hersenziekte, en let wel, de hersenen zijn zéér fysiek - maar als gradaties in normaalheid en niet normaalheid, met alle etiketteringen van dien.
Terwijl mensen kampen met een hersenziekte, maar dat is allemaal nog zo in de kinderschoenen..

Daarom blijft er slechts deze afschuwelijke etikettering over..

dinsdag 12 juni 2018

'Mensen worden echt bezeten door demonen.'

Een opvallend stukje uit 9ForNews :
"Er zijn schrikbarend veel mensen die worden bezeten door demonen. Een mainstream psychiater heeft nu gesteld dat bezetenheid echt is en dat de meerderheid van de mensen het met hem eens is.
Dr. Richard Gallagher heeft 25 jaar ervaring als psychiater en professor. Hij heeft honderden gevallen van bezetenheid bestudeerd en in een interview met de Britse Daily Telegraph legt hij uit waarom dit fenomeen volgens hem echt bestaat.
Hij merkte op dat er heel veel mensen zijn die geloven in het bestaan van demonen. Zo verwees hij naar een peiling waaruit blijkt dat 70 tot 75 procent van de Amerikanen gelooft in de duivel en dat tenminste de helft gelooft dat demonen mensen kunnen beïnvloeden of overnemen.
De prominente psychiater heeft bij mensen die bezeten waren duivelse stemmen gehoord op het moment dat ze in trance waren. Op het moment dat ze uit de trance kwamen konden ze zich niet herinneren wat er was gebeurd. Gallagher heeft in de afgelopen 25 jaar 100 duiveluitdrijvingen meegemaakt en woonde er nog een paar honderd bij als waarnemer."
Verdere Bron

Een reageerder reageert: "Tegenwoordig lijkt het alsof iedereen is bezeten van demonen of op z’n minst zich er door laat leiden." Dit gevoel krijg ik ook vaker. Goed en kwaad is sterk vertegenwoordigt in (immers) elk mens..

Het spel met demonen en het verdrijven ervan, door Latijns gebrabbel, gezwaai met een kruis en het strooien met wijwater heeft veel weg van de Dracula cultus. Dracula schrikt zich te pletter van een voor hem zwaaiend kruis..
Als het kwaad bestaat als een échte macht, men zou het dan moeten hebben over een macht die dusdanig diep is bedorven, dat elk greintje goeds eruit is verdwenen, dan zal het zich niet laten verdrijven door wat wijwater.

Pas geleden was er in een Dr. Phill show een interessant geval van een vrouw, die volgens haar ouders was bezeten door de duivel, ze beschreven allerlei vreemde sensaties. Ze zou bijvoorbeeld verbrandingen oplopen door het besprenkelen met wijwater. Dr. Phill trachtte het hele geval terug te voeren tot psychologische factoren. Hij biedt nuchtere analyses. 'Hoe kon ze dan brandwonden oplopen door wijwater' vroegen nog de ouders wat terloops? Maar daar ging hij verder niet op in.

Men zou dit kunnen toeschrijven aan de macht van de psyche, kan de psyche fysieke wondes veroorzaken? Zoals dat ook zou kunnen gelden bij bijvoorbeeld mensen die de wondetekens droegen van Jezus, de stigmata. Het geloof dat zo sterk is dat het zich fysiek kan uiten. (Dat zou overigens op zich al buitengewoon zijn. Sceptici zouden dit evenmin aannemen. Zij zouden het houden bij zelf toegevoegd letsel van godsdienstmaniakken.)

In het verleden hebben zich enkele dramatische verhalen afgespeeld met duiveluitdrijvingen, zoals het geval van Emily Rose, een film gebaseerd op het waar verhaal van de Duitse Anneliese Michel.
Verschijnselen van bezetenheid konden medisch worden verklaard als onder andere epilepsie. Anneliese Michel heeft het echter met haar dood moeten bekopen, omdat men haar duivels te intensief eruit wilde jagen..

Toch is het opvallend, dat 70/75 procent van Amerikanen gelooft in demonische krachten, en iets minder in duivelse bezetenheid. In plaats van demonische krachten zou je ook kunnen menen, dat gedachtes feitelijk energieën zijn, die zoals talloze andere velden waarmee we zijn omgeven, in het totale wereldveld rondhangen. Daarbij fungeren mensen als zowel uitzenders als ontvangers.
Dit alles is nauwelijks onderzocht tot op heden.

Vaak voelen mensen in bepaalde omgevingen of huizen of allerlei oude gebouwen negatieve energieën. Ook is het zo dat andere mensen je ofwel aantrekken of afstoten, je voelt vaak ogenblikkelijk een bepaalde energie of uitstraling bij mensen. Dit wordt allemaal afgedaan als een overdosis fantasie.

Hiernaast mag je je afvragen, als er machten bestaan die je volmaakte liefde mag noemen, er niet ook machten zouden kunnen bestaan die je als het volmaakte kwaad mag benoemen. Waarom zou God geen even zo volmaakte tegenhanger hebben?
Zulke machten, die zich afspelen in het verborgen, hebben veel macht, omdat ze niet waarneembaar hun invloeden kunnen uitoefenen, misschien op het hele wereldgebeuren. De gedachte eraan is misschien zelfs te ijzingwekkend voor veel mensen..

 
Dr. Richard Gallagher is al meer bekend met het uitdrijven van demonen, met lichtelijke spot onder andere in 'dit'  artikel. Vaak lijken zulke taferelen op de film exorcist :
(CNN) A small group of nuns and priests met the woman in the chapel of a house one June evening. Though it was warm outside, a palpable chill settled over the room.
As the priests began to pray, the woman slipped into a trance -- and then snapped to life. She spoke in multiple voices: One was deep, guttural and masculine; another was high-pitched; a third spouted only Latin. When someone secretly sprinkled ordinary water on her, she didn't react. But when holy water was used, she screamed in pain.
"Leave her alone, you f***ing priests," the guttural voice shouted. "Stop, you whores. ... You'll be sorry."
He zinnetje hier tussendoor dat de vrouw niet reageerde op gewoon water maar wel op wijwater, zonder dat ze het verschil kon zien, zou men toch graag wat meer bewezen willen zien..
 


zondag 18 februari 2018

'Maakbaarheidsgedachte'.. / Over de menselijke beperkingen..

Over de term maakbaarheid lees je in de wiki. 'De term maakbaarheid duidt op een analyse van de mogelijkheden om iets te kunnen construeren. In die zin kan de term zowel op fysieke als psychische mogelijkheden duiden. In filosofisch opzicht kan de term gebruikt worden tegenover determinisme (filosofie).'

Dit staat los van de maakbaarheid in de samenleving, en ook weer niet, het idee dat politieke inmengingen en besluiten in het leven van een massa mensen samenlevingen als geheel verbeteren, gaat typische menselijke facetten uit de weg, zoals zelfzuchtigheid en hebzucht, waardoor de grote verschillen in samenlevingen in stand blijven. Zoals kansrijke of kansarme mensen, (een dominerende elite die reeds de meest dramatische vormen heeft aangenomen, dat verandert de wereld structureel ook geheel niet.) Dat politiek zoveel kan veranderen aan slechts vergaande materiële verschillen wereldwijd is een illusie.

Maar tevens is het eer genomen vanuit de evolutie, dat de ene mens kansrijker is dan de ander, niet alleen materieel bezien: in tegenstelling tot wat veel mensen geloven, namelijk dat alle mensen "dezelfde en gelijke kansen en mogelijkheden hebben" is bv. de visie van Dick Swaab onthutsend. In het gesprek met Esther van Fenema (vorig stukje) zegt Dick Swaab dat elk mens uniek is, maar daarmee bedoelt hij eenvoudigweg dat elk mens is gevormd in een uniek eigen (moeder)lichaam, er zijn als het ware geen twee gelijk gevormde hersenen. (Uniek zijn is dus niet perse iets van "hoera" A la Emile Ratelband.)

Dick Swaab wordt zeer bekritiseerd door zijn visie van het 'wij zijn ons brein', de boektitel klopt feitelijk niet eens meer, omdat hij juist zegt dat elk mens zijn geheel eigen "brein vormt', er is dus geen "wij" met 'een soort brein'.
Het wij speelt een ongelofelijk belang in de samenleving, samenlevingen willen het liefste alle mensen 'gelijk kneden', uitgaande van eer de wens dat alle mensen gelijk zijn en dat ze alle dezelfde kansen en mogelijkheden hebben, (wat immers radicaal onwaar is.)

- Als je rijk wilt worden helpt het al, als je uit 'rijke ouders' wordt geboren. Vervolgens verschillen mensen vanuit hun genetische fysieke achtergrond waardoor gelijke kansen niet bestaan.

Een andere reden daarvoor geeft Dick Swaab aan als Xenofobie. Gelijkheidsstreven zo meende hij komt voort uit de oertijd, toen mensen in kleine groepen samenleefde, in de savanne, en moesten strijden om hun voortbestaan. Andere mensengroepen waren dan niet welkom. Deze overlevingsdrang wat het in oorsprong was, is uitgegroeid tot een argwaan en vrees, voor alles en iedereen wat anders is.

Een opvallende vorm van xenofobie was een nare documentaire gisteren op tv, - terloops hier erbij gevoegd - In bepaalde Afrikaanse stammen werden kinderen die werden geboren met handicaps zowel verstoten door de eigen ouders, vooral door de vaderlijke kant, als door de hele familie, en ter louter wanhoop werden ze met regelmaat vermoord. Men noemde dit moorden uit mededogen. Feitelijk echter speelde onnozele schaamte de hoofdrol, een man die bij een voorlichting zei dat hij zich als man en met hem zijn vriendenkring schaamde voor een gehandicapt kind. Dit is natuurlijk ook een extreme vorm van xenofobie, het schuwen en afstoten van mensen die "anders" zijn. Namelijk gehandicapt.

Volgens Dick Swaab is het minder positief gesteld met de veranderlijkheid en veranderbaarheid van de mens. Je kunt je voorstellen dat dit voor een aantal mensen moeilijk aanvaardbaar is, in de psychologie en psychiatrie en middels allerlei psychologische benaderingen (en therapieën) gaat men uit van nu juist de veranderbaarheid van de mens. De mens wordt voor een belangrijk deel gevormd reeds in de baarmoeder, daarna is het wat prutsen en rommelen aan een eigen soort identiteit. Is de mens eenmaal gevormd, dan valt er weinig meer aan te veranderen. Daarbij spelen de discussies - die een tijd geleden nog volop werden gevoerd op Internet - aangaande de vrije wil.

Wanneer de vrije wil niet bestaat is het belangrijk te weten waarom dan wel bewustzijn bestaat of nodig is? In het reductionisme krijgen beiden, en dus ook bewustzijn steeds minder aan ingrijpende betekenis. De hersenen spelen als het ware hun eigen spel, met of zonder het bewustzijn erbij. Volgens Swaab krijgt bewustzijn hoofdzakelijk een betekenis in het beoordelen van eigen of andermans gedrag, en op zaken als gemaakte fouten - een corrigerende functie.

Hij beweert zelfs, dat een mens een taak zeer goed kan uitvoeren wanneer bewustzijn min of meer is uitgeschakeld. Ik moet zeggen dat ik dit wat betwijfel, elk mens weet dat wanneer hem de slaap overmant en het bewustzijn buiten spel staat, er niet bijster veel meer wordt verricht, althans extern.

Natuurlijk is er meer onweten dan weten in de feitelijke kennis van mens, menselijk brein en het denken en handelen van de mens. De opvattingen van Swaab bv. over homoseksualiteit, als een hersenafwijking, (er zijn onder seksualiteit natuurlijk meer gradaties - zoals bi/seksueel zijn.)
Homoseksualiteit wordt voor veel mensen (of ze nu katholiek of anderzijds gelovig zijn niet) ook ervaren als een aard xenofobie. Hij gelooft niet in de vrije keus aangaande seksualiteit, zoals met al het gedrag van mensen zit de seksuele geaardheid in 'de hersenen'.

(Een andere visie van Swaab die bv. evenmin afdoende bewijsbaar is, is dat anorexia (voornamelijk bij vrouwen komt het voor) te maken heeft met de hongerwinter - of in elk geval met zeer armoedige toestanden. Het tekort aan belangrijke voedingsstoffen zou in embryonale vorm ertoe leiden dat men zich naderhand 'vol vreet'. Dat verklaard niet de anorexia bij mensen die na de oorlog zijn geboren of in de welvaartscultuur.)

Veel vanuit het zoals men het noemt reductionistisch gedachtegoed, vindt en dat is logisch weinig begrip in het vrijheidsdenken, om het even zo te noemen. Alle mensen zijn vrij en gelijk, en hebben gelijke kansen, en kunnen hetzelfde, is maatschappelijk mogelijk een heel fijn idee. Maar het is niet de realiteit.
Ten tweede de veranderlijkheid van de mens, ook dat is bar in de realiteit. Wanneer de mens eenmaal is gevormd valt er weinig meer te veranderen. (Maak van een gelovige maar eens een atheïst of van een atheïst een gelovige.) Elk mens is in alle opzichten, en dus ook in zijn opvattingen en inzichten en heel zijn levenskijk volledig gevormd in een aantal jaren. Om die reden kun je -laat staan- hele samenlevingen ook niet naar een of andere politieke wens zomaar veranderen.

Voor mensen met psychiatrische klachten is dit geen al te welkome boodschap. Anderzijds is juist de veranderingsdrang bij sommige mensen een volledige strijd in zichzelf. Wie accepteert zichzelf volledig zoals hij/zij is? (Elk mens heeft ergens wel wensen en willen om iets in/aan zichzelf te veranderen.) Tig mensen in de samenleving krijgen tig-etiketten opgeplakt met een lijst van zogenaamde aandoeningen, de lijst met aandoeningen heeft trouwens al iets weg van xenofobie, want we willen vooral mensen in hun anders zijn catalogiseren. Het catalogiseren kan 'ons' behoeden voor teveel 'anders zijnde' mensen..

Ten laatste nog even de vrije wil kwestie. Het is al even groots gedacht van ons mensen, met onze veel belovende vrijheidsidealen - dat wij de bestuurder zijn van het schip van in elk geval "ons" bestaan. Dat dit bestaan reeds zwaar is getekend en misschien verminkt of beschadigt, door zijn vroegste afkomst, waarna het al niet veel meer kan dan wat "bijsturen" - wordt min of meer genegeerd. Afgezien ervan dat de mens sterk is, sterk geworden ook door de evolutie en daardoor veel aankan.

In het deterministisch denken heeft het schip geen bestuurder, het schip vaart op de rustige of woelige wateren van het bestaan, en de bestuurder kan niet meer dan een beetje 'bijsturen'.
Dat is toch een fundamenteel andere kijk op iets als het bestaan.

De mens bestuurt niet het schip, en kan alleen wat 'bij sturen'..
 
/Noodzakelijke slotnoot:
bovenstaande wil niet zeggen dat ik het reductionisme volledig aanhang. Of dat een mens "zijn brein" is en niet zoveel meer, wat daarboven uitstijgt. Desondanks kan ik Swaab goed volgen inzake zijn visie, van de 'minder maakbare mens' / en het beperkende vermogen van de vrije wil.
 

zaterdag 17 februari 2018

'Wat knelt is die oude maakbaarheidsgedachte; Esther van Fenema met Dick Swaab'

Esther van Fenema kwam ik pas op het spoor, haar serie gesprekken is interessant, ze is rationeel en nuchter, als je van dit type gesprekken houdt is het rustig om te volgen. Hieronder een gesprek van haar met Dick Swaab.
 
⇓
 
'Esther van Fenema gelooft niet in God maar in Dick Swaab!

Dick Frans Swaab is arts en neurobioloog, die bekendheid geniet als hersenonderzoeker. Hij is emeritus hoogleraar in de neurobiologie aan de Universiteit van Amsterdam en was tot 2005 directeur van het Nederlands Instituut voor Hersenonderzoek van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Swaab leidt een onderzoeksgroep aan het Nederlands Herseninstituut in Amsterdam en is Chao Kuang Piu hoogleraar aan de Zhejiang Universiteit, Hangzhou, P.-R. China.

Dick Swaab schreef o.a. de boeken 'Wij zijn ons brein' en 'Het creatieve brein'. Op het eerste boek werd boos gereageerd op het idee dat je niets kan veranderen aan je persoonlijkheid. Veel mensen kunnen het volgens Swaab moeilijk accepteren dat de maakbaarheidsgedachte niet werkt. Een idee uit de jaren zestig en zeventig dat iedereen alles kan worden, kan beslissen, of als je maar genoeg oefent en je best doet kan je naar de universiteit. Het knelt volgens Swaab dat men niet zo veel zelf kan sturen als je zou willen. Het karakter wordt volgens Swaab vastgelegd bij de vroege ontwikkeling en geeft veel mogelijkheden, maar ook beperkingen'  ....... (Tekst onder dit gesprek.) :
 
 

woensdag 14 februari 2018

'Het Zwarte Schaap - Emile Ratelband'

Pas kwam ik -per toeval- nog een oude uitzending tegen van 'het zwarte schaap' met Emile Ratelband. Emile Ratelband schijnt goed op de 'markt' te zijn voor (geldgretige) dames, maar dat zijdelings. De uitzending is leuk om te bekijken, op zeker moment 'schiet' Ratelband met een waterpistooltje op een professor, die daar zo beledigt door is dat hij de zaal verlaat. Ratelband doet zijn best "cool" te blijven, zich verontschuldigen in de achterkamers helpt ook niet. Het was héél "TJAKKA" - of was het nu Tsjakka of Shakka? Het maakt ook niet uit hóe je het precies uitroept, het gaat om hetgeen de kreet met je doet. Honderd slag veranderen en zo....
 
Wat Raletband nu feitelijk allemaal wil en zeggen is eerder interessant. Ik bedoel, je zoekt toch een of ander "therapeutisch" doel. Een hap uit Wiki :
'Ratelband noemt zichzelf 'entertrainer' (een samentrekking van entertainer en trainer). Met positieve energie laat hij mensen bijvoorbeeld over hete kolen lopen en poogt hij fobische patiënten te genezen. Ratelband maakt hierbij vaak gebruik van de kreet Tsjakka, volgens hem geïnspireerd door de strijdkreet uit een serie over het leven van Shaka Zoeloe. Youp van 't Hek (bá).. gebruikte hetzelfde woord in zijn shows tussen 1986 en 1990, als verbastering van het hakkende tsjak, met de betekenis 'godverdomme ga ervoor’. Beiden ontkennen het van elkaar overgenomen te hebben. Het woord bestond al voor die tijd, waarschijnlijk is de gelijktijdige popularisering toeval.
Ratelband is trainer in het neurolinguïstisch programmeren (NLP). In zijn boek De Vuurloper meldt hij dat hij een half jaar in de leer is geweest bij Tony Robbins. Robbins meende om die reden recht te hebben op een deel van Ratelbands inkomsten ("[...] zijn succes is mijn succes").'
Ik kan me met de beste wil niet voorstellen wat Ratelbands TJAKKA nu precies doet met mensen die bijvoorbeeld fobieën hebben, hij meent dat een luidruchtige roep (je kunt ook "KOEIEN" roepen) mensen compleet afleidt van fobieën en daarmee geneest.
Naast zijn vreemde opvattingen over huwelijk en homoseksualiteit, waarvan hij meent dat laatste een hersenafwijking is.  ("SJAKKA")
Wat je verder aan wetenswaardig laat staan bewijsbaar, hoopvol, of enigszins realistisch tegenkomt, helaas niks schijnt mij..
Ook leuk: JOOP.

Wat zijn de leringen van Emile Ratelband? Ik ben op zoek naar de eerste meneer of mevrouw die door de roep SJAKKA is bevrijdt van een fobie of remming, of wat ook.
Hier nog over Neurolinguïstisch programmeren  (NLP) lees daarbij o.a. de kritiek :

"NLP is niet ontwikkeld als psychotherapie, maar wordt wel zo ingezet. De benadering is gericht op snelle resultaten en maakt zo het nut voor ernstige emotionele klachten twijfelachtig."
NLP wordt beschouwd als pseudowetenschap. 
'Ondanks de pogingen tot een onderbouwing heeft NLP enkel pragmatische doeleinden. In 1979 schreven de oprichters John Grinder en Richard Bandler: "We zijn niet bepaald geïnteresseerd in wat 'waar' is. Alleen wat bruikbaar is telt."

Met name dat de benadering is gericht op snelle resultaten vindt wellicht aansluiting bij de mallote roep van Ratelband, dat is vooral een heel snelle roep, dat ernstige emotionele klachten in een seconde zal verhelpen. Eerder krijg je het idee dat Ratelband een aard mentale hypnose hoopt te veroorzaken, waardoor mensen -tijdelijk- van hun klachten 'wegkijken'.

Ten laatste is elk mens verschillend, en ook fundamenteel verschillend: Het idee dat je het succes van de ene persoon kunt 'nabootsen' door hem te laten optreden als voorbeeld (in dit geval Ratelband zelf) : "Kritiek op deze benadering zou kunnen zijn dat mensen worden behandeld alsof ze apenkunstjes kunnen leren die enkel maar nagebootst hoeven te worden." Ik vrees dat het allemaal heel weinig heeft te doen met de realiteit..

:
 

 

vrijdag 2 februari 2018

'Susan Blackmore - How is Personal Identity Maintained?'

In Closer to Truth de vraag aan Susan Blackmore of het 'zelf' bestaat. Het thema is niet zo nieuw, er was al jaren geleden de kwestie over of er wel een zelf en een vrije wil bestaat. De huidige neurologie komt geen kern of essentie tegen in het brein waar een of ander zelf schittert. (Daniel Dennett betwijfelt zelfs of bewustzijn objectief bestaat.)

Het komt erop neer, en dat is Susan Blackmore ook wel ten top, dat de mens eigenlijk een zielloze wezenloze machine is, schijnbaar nog steeds geschrokken van haar uittredingen tijdens haar studententijd, is Blackmore radicaal aan de andere kant gaan staan. Natuurlijk is leven na de dood echt onmogelijk zegt ze nog, stel je voor!

Dit is een beetje het punt, waar het ook wel goed aansluit op voorgaande, de kwestie is niet alleen de klem die mensen zoals Neil deGrasse Tyson zetten op de wetenschappen, maar de vraag speelt althans bij mij vaker, of wetenschap in zichzelf niet een rationele val kan worden, waar realiteit en waarheid zélf worden ondergeschikt gemaakt aan de ratio, de ratio spint een doek omheen de werkelijkheid waardoor zij de werkelijkheid onderwerpt aan het denken. Dat wil zeggen, dat het denken in zichzelf van zichzelf een aard instrument maakt dat meent dat waarheid volledig door 'denken' kan worden begrepen.
Hiermee teneinde zeggende, dat iets als 'de werkelijkheid' zich helemaal niks hoeft aan te trekken van de mens en zijn denken en de ratio daarin, noch van de begrenzingen van de denkende ratio..

Op dit punt is de mens een beetje, de filosoof Descartes had blijkbaar de constatering van 'zijn denken' nodig of tot de stelling te komen, 'ik besta'. Al wel dit nonsens filosofie betreft, want om te beseffen dat ik besta, hoef ik mij alleen gewaar te worden van mijn bewustzijn of van mijn waarneming. Maar hier begint opnieuw, en dat sluit weer goed aan 'hier' het punt van, bewustzijn en zelf.

Je hebt de talloze flarden van herinneringen niet nodig, om dat samen te voegen tot een totaalherinnering, die je een gevoel geeft van, deze consistentie moet een kern hebben, een ik. Ook bij oefening van stilte, en dit kun je praktisch oefenen, wanneer je geest verstilt is er een continuerende gewaarwording van bewustzijn, het gewoonweg "Er Zijn".

Dit besef van 'er zijn' gaat voorbij aan denken en herinnering, hoe bestaat dit besef?
Wat de geest aangaat verkeert men in de kinderschoenen, ondanks uitgebreide neurologische kennis.

Wat doet je continue dat "gevoel" geven dat je een kern hebt, een alles verzameld zelf? Wat doet je continue beseffen van "er te zijn"? In je leven verandert je vrijwel hele lichaamsopbouw herhaalde malen, cellen sterven massaal af en vernieuwen zich weer, desondanks blijf je bewust van "er te zijn". En wel op een specifieke manier, als een verzameling heugenis die je koppelt aan een 'zelf'.

Daarentegen - om even een sprong te maken - je lichaam ben je jezelf maar deels bewust, veel mensen en misschien wel alle mensen hebben nauwelijks een lichamelijk zelfbeeld, wanneer je jezelf terugziet op foto of film herken je jezelf daar nauwelijks in. Dat komt simpelweg door je zicht vanuit de ogen, je ziet enkel enkele vingers, handen, een beetje van je onderlichaam. Niemand ziet zichzelf, hoe vreemd het ook lijkt. Daarentegen blijft het besef van bewustzijn, van 'er zijn' frequent als een oneindige beweging of stroom, je staat altijd als het ware op "aan" , terwijl enkel bij een diepere slaap de schakel tijdelijk op uit gaat....  
 

dinsdag 23 januari 2018

Depressief door chronische ziekte

'De wisselwerking tussen lichaam en geest
"Mensen die chronisch ziek zijn, blijken ook vaker depressief te zijn. Zo kampt liefst een op de zes patiënten met diabetes ook met een depressie. Dat is twee keer zoveel als gemiddeld. Kun je depressief worden door ziekten? En kan je lichaam ook de geest helpen?
Het verband tussen depressie en ziekten zien we niet alleen bij diabetes. Ook bij hartpatiënten komen depressies driemaal zo vaak voor als gemiddeld bij de bevolking. En mensen met obesitas (ernstig overgewicht) hebben liefst 55 procent meer kans om depressief te worden.
Zo hebben depressieve diabetespatiënten een slechtere glucose-instelling, waardoor ze meer kans hebben op hart- en vaatziekten, nier- en oogproblemen dan patiënten die niet depressief zijn. Depressieve hartpatiënten hebben in het eerste jaar na een hartaanval twee keer zoveel kans op nieuwe hartproblemen. En gedotterde hartpatiënten die ook depressief zijn, hebben een 60 procent hogere kans om vroegtijdig te overlijden.
"Voor patiënten met een hartkwaal is depressie een net zo grote risicofactor als roken", zegt hoogleraar psychiatrische epidemiologie Brenda Penninx. Bij GGZ inGeest, een aan het Amsterdamse VU Medisch Centrum verbonden instelling voor geestelijke gezondheidszorg, doet ze al jaren onderzoek naar het verband tussen depressie en lichamelijke ziekten.
Dat onderzoek is niet alleen van belang voor mensen met lichamelijke ziekten, maar ook voor mensen met psychische aandoeningen. Want het omgekeerde gaat ook op: depressieve mensen hebben meer kans op hartkwalen, diabetes en obesitas. En als ze een van die kwalen hebben, gaan ze er eerder aan dood dan niet-depressieve mensen.
Wat is oorzaak, wat is gevolg, vroeg Penninx zich vaak af. Begint het met een depressie? Of andersom? De wetenschap is er nog niet uit.  Penninx: "Je moet het zien als een vicieuze cirkel: het lichaam grijpt in op de geest en andersom. Waar dat proces wordt aangezwengeld, is niet zo relevant. Het kan zowel psychisch als lichamelijk beginnen."
'Penninx' beschouwd stress als een levensgevaar, waardoor alles ontregeld raakt. Maar we leven immers in een gespannen wereld met dagelijkse stress, van drukte en verkeer en veel zaken waar mensen zich over opwinden of druk om maken. Het lichaam zou teveel stresshormonen en afweerstoffen aanmaken:
"Het lichaam is prima afgestemd op korte perioden van spanning. Dan werken deze stofjes optimaal. Penninx: "Maar op de lange termijn kunnen ze de stofwisseling, de bloeddruk en de energiehuishouding ontregelen. Dat kan leiden tot hart- en vaatziekten, obesitas of diabetes."
Er kan meer misgaan als we lang onder psychische druk staan. Het lichaam raakt erdoor uitgeput en lichaamscellen sterven eerder af. We verouderen kortom sneller. Brenda Penninx: "Dit zou kunnen verklaren waarom depressieve mensen eerder last krijgen van ouderdomsziekten en eerder overlijden dan niet-depressieve mensen."
Een positieve uitwerking op dit alles zou beweging zijn. Laatste is niet zo verbazingwekkend..
"Penninx vindt dat artsen meer oog moeten hebben voor de manier waarop lichaam en geest op elkaar inwerken. "Veel medisch specialisten zijn niet gespitst op psychische klachten", zegt ze. "Ze beseffen onvoldoende dat hun behandeling veel effectiever kan zijn door naar het totale plaatje te kijken."
Bron en hele tekst.

Ik vermoed dat dit nog een beetje in de 'taboesfeer' zit, het effect van het lichaam op de geest en idem dito, de geest op het lichaam. Wel zou ik niet teveel waarde hechten aan cijfers. Als mensen leven we in ontzaglijk veel stress en deels of grootdeels brengt dit het modernistische leven met zich mee. Desondanks blijkt het toch dat mensen ouder worden algemeen. 

Bestaan is altijd een stressfactor geweest, vanaf het oerbestaan was het een strijd om het leven en overleven. Het lichaam kan ontzaglijk veel stress aan, dat je met stress niet oud kunt worden is niet afdoende bewezen, naast oud worden is levenskwaliteit overigens van meer belang dan alleen óud worden..

zondag 21 januari 2018

ZEMBLA: Recept voor moord?

"Uit onderzoek van hoogleraar Robbert-Jan Verkes van de Radboud Universiteit blijkt dat antidepressiva tot agressief gedrag kunnen leiden. Dat meldt Zembla.
Al jaren woedt er een debat over de vraag of antidepressiva kunnen leiden tot agressie en zelfs moord.
Zo richtte ‘bioscoopschutter’ James Holmes in 2012 een bloedbad aan in een bioscoop in de VS. Hij kreeg op dat moment een hoge dosis van het antidepressivum Zoloft (sertraline) voorgeschreven.
Ook in Nederland zijn er verschillende moordzaken waarbij de discussie over antidepressiva een rol speelt. Verkes vindt dat artsen patiënten die antidepressiva slikken heel zorgvuldig moeten voorlichten. Hij merkt op dat bij het bijwerkingencentrum Lareb onevenredig veel gevallen zijn gemeld van geweld en antidepressiva. In de VS wordt agressie ook onevenredig vaak gemeld als bijwerking.
In Nijmegen is nieuw onderzoek gedaan met ratten en het antidepressivum citalopram. Een aantal dieren werd vervolgens agressiever. “Ik denk dat je dat ook ziet bij mensen,” aldus Verkes. Hij deed onderzoek naar Ids Idsardi, die in 2008 drie personen neerschoot terwijl hij antidepressiva slikte. Verkes kwam tot de ontdekking dat Idsardi merkbaar agressiever en prikkelbaarder was als hij antidepressiva kreeg."
Bron 9ForNews
Zembla



*Link naar gehele uitzending*

Ik zet mijn twijfels bij deze ZEMBLA uitzending. Het is te zwaar opgezet. Daarbij niet te vergeten enkele feiten, in Amerika kan men een schietwapen in de winkel om de hoek kopen. De aanleiding wordt daarmee vergroot dat jonge mensen wapens gaan gebruiken. Het gegeven, dat niet elk mens een moordenaar is laat staan een moordenaar wordt, verandert mijns inziens niet door inname van medicamenten. Doorgaans worden medicijnen voorgeschreven als kalmerenede effecten, voor een wat "stormachtige" geest. Er is geen definitief bewijs dat kalmerende medicijnen de drempel vergemakkelijken voor mensen, tenzij het gaat om alreeds mensen met extreme gewelddadige neigingen.

De titel van de Zembla uitzending beschouw ik als overdreven en misleidend.
De samenhangen en verbanden zijn verre van afdoende bewezen. Een in principe moordenaar heeft geen medicatie nodig wat hem aanzet tot moorddadige daden. Iemand die een 'natuurlijke' afweer ervaart en een schroom om de fout in te gaan zal niet perse over die grens heengaan, na een bepaalde medicatie. Eerder helpen veel medicijnen in het tegendeel.

Ten laatste nogmaals, waarom geloof je dat er de U.S.A. zoveel gewelddadige moorden plaatsvinden? Elk gezinnetje heeft onderhand een handel wapens in huis. (Obama en andere presidenten kregen het er niet door de vrije wapenhandel af te schaffen, omdat het 'big business' is) ..

dinsdag 9 januari 2018

'Waarom alles wat je over depressie denkt te weten, fout is'

'Je hoort vaak dat depressie het gevolg is van een chemische onbalans in het brein, een tekort aan serotonine of gebrek aan een ander stofje, en niet wordt veroorzaakt door je leven, maar door je kapotte brein.
Maar hoe kun je dit rijmen met het feit dat iemand zich depressief voelt als hij of zij een geliefde kwijtraakt? Of als je je down voelt op het moment dat je je baan verliest?
Dit debat wilde de mainstream psychiatrie niet voeren. Als je tegenwoordig rouwt om de dood van een geliefde, ben je volgens de psychiatrische bijbel DSM al depressief en moet je aan de medicijnen. 
Schrijver en journalist Johann Hari slikte zelf 14 jaar lang antidepressiva en schreef er een boek over. Ondanks de pilletjes voelde hij zich nog altijd depressief. Hij kreeg te horen dat hij een tekort aan serotonine in zijn brein had en dat hij daar een einde aan kon maken door het gehalte aan serotonine te verhogen. Toch voelde hij zich nog steeds beroerd.
Ontdekking
Hari stond niet alleen. In de VS slikt één op de vijf volwassenen tenminste één medicijn vanwege psychiatrische problemen. In Groot-Brittannië zit één op de 11 aan de antidepressiva. Is er met al deze mensen iets mis?
De journalist reisde de hele wereld over op zoek naar antwoorden, van de Amish in Indiana tot een stad in Brazilië. Hij kwam tot de ontdekking dat de manier waarop wij vandaag de dag leven depressie en angstgevoelens veroorzaakt.
Tussen de 65 en 80 procent van de mensen die antidepressiva slikken, is binnen een jaar opnieuw depressief.
Professor Andrew Scull van de Princeton-universiteit schreef in het medische vakblad The Lancet dat het linken van depressie aan een laag gehalte aan serotonine ‘zeer misleidend en onwetenschappelijk is’.
Naast fysieke behoeften (voedsel, water, schone lucht, een dak boven je hoofd) heeft een mens ook psychologische behoeften.
We willen ons ergens thuis voelen, we willen ons gewaardeerd voelen, we willen ergens goed in zijn. En: we willen zekerheid hebben.
Volgens Hari is er steeds meer bewijs dat onze cultuur voor het overgrote deel niet in deze behoeften voorziet. We staan ver af van de dingen die we werkelijk nodig hebben, en deze afstand is de drijvende kracht achter de depressie-epidemie.
Diepe verbinding
“Als je depressief en angstig bent, ben je geen machine met kapotte onderdelen,” besluit Hari. “Je bent een menselijk wezen met onbevredigde behoeften.”
Het bevredigen van die menselijke behoeften – een diepe verbinding, de dingen die er echt toe doen in het leven – is de enige manier om hieruit te ontsnappen, aldus de journalist.'
[Guardian]
9ForNews.

Het schijnt een typische manier hoe moderne medici te werk gaan, in plaats van dieperliggende oorzaken die de héle mens behelzen te onderzoeken uit te gaan van uitsluitend hersenen en stoffen die een rol spelen bij gemoedstoestanden, waarna een fysieke onbalans constateren, waarvoor men wederom medicatie kan voorschrijven. De mens is uiteraard meer dan alleen een stel hersenen, depressie of andere gemoedstoestanden vinden hun oorzaak in het totaal van het leven. Zou dat niet zo zijn, dan maakte het niets uit hoe de leefomstandigheden waren van mensen, men zou het allemaal kunnen oplossen met een simpel medicijntje. Oorzaken liggen bij beide. Hersenoorzaken en erfelijke factoren kunnen een oorzaak zijn van geestesziekten of stemmingswisselingen. Maar het gehele leefpatroon speelt daarin zeker een rol mee. Duitse artsen hadden daar altijd al een veel mooier woord voor: Die Seele.

Deze heelheid van lichaam geest en ziel, wordt door moderne kunde teruggebracht tot wat hersenoorzaken en chemische stofjes. Stemmingswisselingen hebben hun oorzaken in velerlei, in iemands verleden, negatieve ervaringen, of in het niet vinden van een juiste plek in het leven, een gemis van iets of een "rem" die je ervan weerhoudt om leven in overeenstemming te brengen met een zeker gevoel van "zo is het goed"..

Het is eenzijdig gedacht, dat hersenen uitsluitend stemmingen teweeg brengen, en niet dat stemmingen hun indruk nalaten op het 'breinweefsel'. Neem dat veel mensen zich in de donkere koude wintermaanden wat depressief voelen, de moderne neuroloog zou dat interpreteren als een tekort aan hersenstofjes, en niet als een gevolg van de donkere wintermaanden. De waarheid ligt ergens middenin, gemoedstoestanden kunnen bepaalde hersenstoffen minder doen aanmaken, maar het weer speelt er wel degelijk een rol in. Of het gebrek aan zonlicht. Dit, ondanks dat mensen verschillend reageren op bv. de jaargetijden..

(*Lees in deze enkele reacties onder het artikel.)

woensdag 29 november 2017

'De hersenprofessor van 'De wereld draait door'

Telkens als je de bekende professor uit het programma 'de wereld draait door' ziet, (professor Erik Scherder) krijg je het gevoel van de wat akelige man die de hele dag rond loopt met ofwel een stel restanten van biologische hersenen of fakehersenen. De -seculiere- professor is nauwelijks los te koppelen van zijn welbespraaktheid als het gaat over hersenen.

Professor Scherder en hersenen zijn niet los te denken, de man loopt er altijd mee, al was het in zakformaat..

De 'juweeltjes' van 'de wereld draait door', naast professor Dijkgraaf. Tegelijk de ongekende opbloei -toch-  van het (VARA) secularisme, het  "ik ben mijn brein". Gisteravond was ik er echter wat vól van, omdat ik het zo volstrekt oneens was met de opvattingen, waarbij het mentale en emotionele stoornissen betrof, en waarbij het ging over depressiviteit. De momentele neurologie schijnt de interne wereld volledig los te koppelen van de externe wereld, en dat is mijn inziens een grondfout in hedendaagse neurologie.
Voorbeelden aangaande depressiviteit zijn onzinnig, een vrouw die regelmatig kampte met depressiviteit werd min of meer in de eenzijdige opvatting meegetrokken, dat depressiviteit een hersenkwaal is. Dit vind ik een typisch voorbeeld van het momenteel heersend materialisme.

Maar stel nu - als ik even met het programma meega - dat alle mensen die in slechte omstandigheden verkeren om die reden allemaal depressief waren, dat is niet het geval. In een ander geval kun je dat even gemakkelijk weer tegenwerpen, waarom voelen een hoop mensen zich bijvoorbeeld bij mooi zonnig weer beter eraan toe, dan bij trieste winterachtige sombere omstandigheden (ik maak het hier even simpel)? Kan men dan zeggen, dat externe omstandigheden, in dit geval het "weer" maar natuurlijk bedoel ik hiermee de algehele leefsituaties van mensen - geen enkele rol speelt bij geestelijk/emotionele aandoeningen?

Als je dit keihard volhoudt, ontken je toch een heleboel. Je zou, wanneer je de professor mag geloven, mensen net zo goed kunnen opsluiten in gevangenissen, en ze elke dag een "gelukstablet" laten slikken, want de man reduceert alles tot hersenaandoeningen.

De realiteit laat gewoonweg heel anders zien. Zet een stel koeien maar eens een winter op stal, en laat ze dan eens lekker uitwaaien op een groot weiland. Zelfs deze dieren gedragen zich zichtbaar blij, de verandering aan situatie en leefomstandigheden heeft wel degelijk een essentiële uitwerking hoe zowel de dieren zich voelen, als uiteraard ook mensen.
Hoe kun je dan uitsluitend de hersenen van iemand onderzoeken, en toelichten op allerlei plaatjes, waar de kundige en mijns inziens wat zelfingenomen professor - aanwijst waar het fout gaat in de hersenen. Los van alle externe omstandigheden en van iemands leven als totaal?
Dit is volslagen nonsens. De interne als de externe wereld beïnvloeden de ganse mens, en natuurlijk ook zijn gemoedstoestand.

Wanneer je de hedendaagse neurologie moet geloven, kan men de psychologie wel afschaffen, wanneer men eenmaal de hersenen goed in kaart heeft, kan men iedereen, ongeacht leefomstandigheden en gebeurtenissen in iemands verleden, gezond maken. Iedereen zou zich dan goed kunnen voelen met een speciale tablet die de hersensymptomen bestrijdt die bijvoorbeeld een depressie veroorzaken. Waarom zouden we als mensen dan nog streven naar de best mogelijke externe leefomstandigheden?
De psychologie onderzoekt de samenhangen en verbanden van iemands toestand, iemands gevoel en beleven in samenhang met zijn/haar leefsituatie, externe problematiek en iemands verleden. Daarnaast mag de neuroloog natuurlijk rustig zijn hersenonderzoekjes doen.
Wat me dusdanig tegenstaat is de eenzijdige benadering van de neurologie.

Naast dit alles geloof ik dat mensen langzaam aan van bepaalde illusies af moeten. Bijvoorbeeld de illusie dat de westerse samenleving, het modernisme en de van alle gemakken voorziene leefsituaties de ultieme weg zijn naar een aard opperste geluksbeleving.
Het moderne bestaan is ongelofelijk en in hoge mate gestrest, nooit eerder was er zoveel verkeersdrukte, kabaal en lawaai, en zoveel druk op een menselijk bestaan. Het lijkt erop alsof de welvaartsgoeroes ons willen wijsmaken dat we nu leven in omstandigheden, die geen enkele richting kunnen uitslaan, van negativiteit, zich ernstig depressief voelen, doodmoe zijn, het niet meer aan kunnen.

Ik ben sowieso geen fan van secularist Matthijs van Nieuwkerk en zijn seculiere professoren. De mens is niet uitsluitend "zijn hersenen", de mens is de totaliteit van zijn verleden, en dat speelt zich voor een groot deel extern af. Je hele bestaan is gelinkt aan de externe wereld, en daar gaat een immense invloed van uit. Dit eenmaal duidelijk, kan men rustig hersenonderzoek doen, maar als je effectief mensen wilt helpen men ernstige psychische klachten, moet je beide erbij betrekken, zowel de interne als externe wereld.

Het is belachelijk om te veronderstellen dat het geen moer uitmaakt wat een mens in zijn leven meemaakt, en dat je alles kunt beperken tot onderzoek van zijn hersenen. Wat je allemaal kunt 'regelen' met studie van stofjes en toevoeging van stofjes. Gevaarlijke eenzijdigheid zou je dat mogen noemen..........

woensdag 15 november 2017

"Narritatieve psychologie"

De narratieve psychologie is een interessante tak van psychologie, die veelzeggend is, als het om het begrijpen gaat van jezelf, als mens. Bijzonder nieuws is het eigenlijk niet, omdat allerlei andere stromingen zoals die van het non-dualisme de inhoudelijke zin ervan reeds begrepen. De term is afgeleid van 'verhaal', (Hier.)
(De term zelf verwijst ook naar de "nar" of narcistisch, dit zal niet toevallig zo zijn, de nar heeft buitenissig veel aandacht voor zichzelf, voor 'zijn verhaal' - maar inkeer en zelfgerichtheid hoeven niet kenmerken te hebben van narcisme.)
Non-dualisten beseffen reeds lang de 'onechtheid' van wat je persoonlijkheid en ego noemt. Het verhalen vertellende zelf.

Helaas ben je als mens helemaal aangewezen op het vertellen van verhalen, als iemand iets van je wil weten, van je leven doen en laten, doe je maar je best er iets van te brouwen. Het is eigenlijk een absurde bedoening, wanneer je een leven van pakweg 60 jaar moet samenvatten in een verhaal.
Zulke verhalen kunnen uitsluitend samenvallen als fragmenten die ook nog toevallig op een bepaalde manier samenkomen in je geest, probeer het maar eens met een dagboek. Wat je voornamelijk probeert is een verhaal dusdanig te vertellen of hoe ook  mede te delen zodat het samenhangend en kloppend overkomt. Men kan daarbij gerust 98 procent van een levensgeschiedenis niet vermelden. Als je tegen iemand zegt: Ik was veertig jaar docent" kan iemand zich iets voorstellen van misschien het docentschap, wat een docent zoal doet, hoe hij zich presenteert voor een klas, maar wat zegt dat over de specifieke persoon die zegt veertig jaar docent te zijn geweest?

Behalve dat je geest zichzelf en anderen continue verhalen vertelt, veranderen verhalen ook telkens, omdat je je eigen geschiedenis aan de lopende band beoordeelt of veroordeeld, je zegt jezelf wat er allemaal goed en fout aan was enzovoort - maar enig objectief is het gebeurde zelf.
Je brein is waarschijnlijk heel belangrijke details van een gebeuren vergeten, of herinnert het zich slechts op een specifieke wijze, maakt een samenhangend verhaal waarvan oneindig veel details verloren zijn gegaan, benadrukt bepaalde facetten, en maakt voor zichzelf uit wat ertoe doet. Waarschijnlijk neigen de meeste mensen ook naar een ophemeling van zichzelf, "ik heb in de oorlog gediend" et cetera. Of ze neigen juist naar overdreven pessimisme "alles in mijn leven is mislukt".

Maar voor een werkgever maakt een compleet levensverhaal niet uit, hij wil alleen weten wat je zoal hebt geleerd en beroepsmatig gedaan. Heb je behoefte aan een psychologisch gesprek, ach het kan bij elk mens wel eens flink tegen zitten )) wordt eigenlijk altijd het onmogelijke van iemand gevraagd. Hij/zij moet zijn bestaan in maar liefst de tijd van laten we zeggen drie kwartier tot een uur samenvatten.
Dus gaat het brein datgene verzamelen wat het op dat moment het meest belangrijk vindt, de geest gaat zichzelf snel analyseren en vraagt zich af wat er binnen deze korte tijd van belang is - wat heeft hem bij deze psycholoog gebracht? Wat is van belang om voor te leggen bij hem. Het gaat dus bij verhalen altijd om een selectief gebeuren.

Wat was het eerste wat je zag, na je geboorte?
Het menselijk brein begint geleidelijk gebeurtenissen op te slaan, gebeurtenissen worden herinneringen, herinneringen gaan vervolgens zichzelf analyseren en etiketteren, wat voor mens was je toen en toen.. wat heb je bereikt.. en daardoor opnieuw herplaatsen (of veranderen.) Herinneringen vormen je persoonlijk levensverhaal, ofwel jouw verhaal, heel specifiek jouw verhaal.
Van dat verhaal blijven na verloop van tijd wellicht enkele flarden over. Bij dementie vervallen complete onderdelen van dat verhaal. Als je ouder wordt verliest geheugen aan zichzelf.

Wanneer je nu als mens slechts "een verhaal" bent, dat zichzelf heeft gecreëerd zowel naar buiten als naar binnen toe, je bent daarbij veelal het resultaat van een oneindige reeks min of meer toevallige gebeurtenissen, deze gebeurtenissen hadden stuk voor stuk heel anders kunnen zijn - in dat geval had je ook een ander verhaal - wat is uiteindelijk dan het gewicht en belang van "mijn verhaal"?

Gewicht en belang creëer je -immers- zelf.
Wanneer je een verhaal leest uit een boek, en je slaat het na afloop dicht, dan is het voorbij, het verhaal in het boek was misschien interessant, deels ook saai, het onderwerp was vatbaar voor allerlei verdere meningen, analyses, oordelen, conclusies - maar dat was het.
Je had een bepaalde gebondenheid met dat boek in zoverre je het las, en het een stuk mee beleefde, maar het had verder geen binding met je zelf...
- Maar het boek, dat is je zelf, toch? / In elk geval een fragmentatie daarvan.

Het "zelf" - waarom hecht iemand zo ontzaglijk veel waarde aan dat zelf, en het inhoudelijk boek wat dit zelf is? Het 'mij' is persoonlijk, het be-staat afgezonderd van alles, zoals ik veronderstel ook mijn lichaam, het lichaam behoort mij toe. Het lichaam is in tegenstelling tot het schijnbaar natuurlijk samenvloeiende ermee van je persoon - een vast biologisch gegeven. Je zou kunnen zeggen, het lichaam bestaat feitelijk. daarentegen is het 'mij' een verzameling facetten en onderdelen van een lange geschiedenis die zichzelf vormde, en uiteindelijk een lange verbeelding. (Het is er subjectief in een objectieve realiteit.) .............

dinsdag 5 september 2017

The Rubber Hand Illusion - Horizon: Is Seeing Believing?

In het experiment in onderstaande filmpje goochelt de man met een fake hand, en plaatst de rechterhand van iemand achter een plankje, in plaats daarvan ligt er een wel zichtbare rubberen hand.
 
De man wekt door op de rubberen hand en de echte hand te strijken met een kwast de indruk als betrof de fakehand de echte rechterhand. Dan slaat hij er met een hamer op, met een schokeffect, want een moment identificeren de hersenen zich met de fake-hand.
 
Toch blijft het voor mij althans wat wazig wat men ermee nu wil aantonen.
 
Het vermogen van de menselijke geest om zichzelf buiten zichzelf te plaatsen, en met iets buiten zichzelf te identificeren, door het tegelijk te ervaren als iets van zichzelf, is niet bijster nieuw. Wanneer je er op een wat andere manier over nadenkt, is het vermogen om zich te verplaatsen en datgene waarmee men zich identificeert, de diepste oorzaak tot het medemenselijk vermogen om mee te leven.
 
Het experiment toont dit op banale en extreme manier. Wat het toont is dat de geest buiten zichzelf kan treden en zich kan verplaatsen in iets anders, een rubberen hand en dus een ding wordt door de geest verlevendigt en gekoppeld aan de échte rechterhand. Als iets van zichzelf. prima tot zover. Maar wanneer je zou kijken naar een vogeltje, die in iemands anders hand zou worden fijngeknepen, of het zou alleen deze suggestie opwekken, kun je jezelf ook verplaatsen in dit vogeltje, je gaat "voelen wat het dier" voelt.
Op eenzelfde manier bestaat medeleven.

(Een gedachtegang waar je minstens niet op was gekomen. Namelijk dat jezelf verplaatsen in iets of iemand de grond is van medeleven. Feitelijk of lichamelijk heb je evenmin een aanraking met andere mensen of met dieren desnoods. Maar omdat je jezelf kunt verplaatsen daarin en andermans leed op jezelf kunt 'terugplaatsen' ervaar je medeleven.)
 
De "rubberen hand" is vreemd genoeg nu juist dat, wat de mens maakt tot mens...
 
: