Als je soms wetenschap volgt, lijken ze in de tijd van Frankenstein, die uit lijkendelen een mens samen borduurde en het via grove- blikseminslagen tot leven wekte. In het begin van filmjaren had men blijkbaar veelal zulke materialistische visies, waarin de mens werd beschouwd als puur een fysieke machine, met de hoofdcentrale in het brein. Films zoals personen wiens hoofd was losgemaakt, en als 'hoofd' verder existeerde.
In experimenten hadden ze de hersenen van een worm, en naderhand van een muis in heel kleine plakjes gesneden, terwijl ze een AI alle plakjes lieten samenstellen, tot hetzelfde worm of muizenbrein, in een Digitaal geheugen werd gekopieerd. Daar hadden ze weken of maanden aan gewerkt. Wat ging het digitaal muisje doen? Ten eerste was het volledig uit zijn biologisch leven gerukt, ook zijn fysiek kleine brein bestond niet meer. Was zijn Bewustzijn meegegaan in de 'digitale kopie'?
Mij lijkt het onmogelijk om iets als bewustzijn te kopiëren in een machine, ook al kopieert men een exacte kopie van een wormen en muizenbrein. Door alle minuscule sneedjes van zijn brein uit elkaar te halen, en weer digitaal in elkaar te zetten als een puzzel. We leven wat dat aangaat inderdaad in een Frankenstein tijd, onderzoekers doen de meest krankzinnige dingen. En dit zal wel voortduren.
Nergens in het neuronennetwerk van een mens staat beschreven wélke neuronen precies dat doen, welke de beleving vormen van een of ander tafereel : uit welke neuronen bewustzijn ontstaat, of uit welke samenhang ervan. En wat is precies 'muizengedrag'? Men kan heden wel fysieke spierimpulsen via digitale processen doen aansturen, wat een medische doorbraak kan zijn voor mensen met een handicap.
Maar waar een specifieke 'gedachte' huist, is iets anders. /\ Het wanbestuur van de psychiatrie
Ik heb het hier over de totaliteit van een mens. In oudere tijden meende men, dat men mensen van psychische lasten kon bevrijden als men een stukje van hun hersenen wegsneed. Veel minder boud dan dit gaat men ook om met bijvoorbeeld elektroshock-therapie.
De farmaceutische industrie faalt, als het gaat om welke vorm van direct ingrijpen ook. Zo kan men bij een mens een orgaan opereren of desnoods wegnemen, maar bij mensen met een mentale problematiek komt met niet verder, dat het geheel aan wat je kunt noemen 'verzachtende omstandigheden'. Men verdooft voornamelijk iets, of dat hun angst is of agressie of paniek.
Iets wegnemen uit een brein zou betekenen onherroepelijke schade, daarentegen kan men wel een 'blindedarm' wegnemen, zonder fysieke schade. Dat komt omdat de mens logisch niet valt te ontleden in miljoenen of miljarden stukjes: Hoe kan men elk indivudeel neuron begrijpen?
Mensen die kampen met trauma's of welke psychologische aandoening ook, hebben dit opgeslagen in een lang verleden. Dat verleden kun je evenmin afbreken, omdat alle mentale processen in de mens samenhangen. Ze vormen het totaal aan geheugen.
Stel dat je nare herinneringen hebt opgebouwd uit een jeugdtijd, zou je het bestaan naderhand dan rustig kunnen leven, als men gewoonweg alle jeugdherinneringen zou wegnemen? Herinneringen grijpen door je hele leven tot op vandaag en dit moment. Dat wat je nu voelt en ervaart, is de totaalsom aan herinnering doorheen de tijd. De jeugdtijd is sowieso de basis van je bestaan, daar ligt belangrijke informatie vervat omtrent je herkomst.
Neurologisch geraken met zekerheid het grootste deel van herinneringen in vergetelheid, het zou je mentale gezondheid zeer schaden, als je alles van elke dag zou herinneren, je hersenen zouden óverbelast raken. Zo heeft alles zijn eigen functie, ook het 'vergeten'.
- Vroeger is nooit NIET geweest -
In deze zin bestaat vroeger niet. Verleden tijd heeft je volledig gevormd tot die, die je Nu bent. Het bepaalt volledig je eigen specifieke persoon. Daarom kan men niet zomaar een mens beschrijven in 'delen' - zoals een fysiek onderdeel zinloos is zonder de gehele fysieke samenhang - zo is het zinloos om mentaal een stukje uit een mens te nemen (iemand ervaart angst of kampt met ander ongemak) en dit specifiek te onderzoeken of te willen genezen.
De geschiedenis van elk individueel geheugen kun je nooit losmaken in losse delen, het zijn geen 'hersenplakaten'.
Wetenschap algemeen denkt erg reductionistisch, ook in de neurologie en psychologie. Stel je bestaan is gelijk als een film, deze film is je gehele bestaan, het einde ervan is ook het einde van je bestaan. De film bevat mooie aangrijpende fragmenten maar ook angstige nare fragmenten. Je zou die stukjes dus uit de film kunnen wissen en alleen het 'goede deel bewaren'. Maar de film is daardoor zijn verhaal kwijt, de samenhang en het verloop. Het wordt onbegrijpelijk.
Zo zit je als mens individueel eigenlijk in een levenslange film, het licht gaat aan -je wordt wakker- en het licht gaat weer uit -als je slaapt- tot het volgende fragment waarbij het licht weer aangaat. Je zit verwikkeld in eindeloze scenes, alle scenes samen maken het complete verhaal begrijpelijk.
Ook al is het zo dat je in deze wereld vaak nauwelijks wordt begrepen, omdat mensen deze samenhang niet zien, maar enkel wat buitenkantelijkheden en wat je zelf overdraagt. Omdat mensen elkaar nooit écht kennen omdat ze elkaars geschiedenis niet kennen, hooguit wat fragmenten, worden mensen ook beoordeeld op 'deze fragmenten' - De grootste kunst van het bestaan is die van het waarnemen zonder de 'projecties' van je eigen beeldvormingen die al helemaal door je bestaan zijn vastgelegd.
Geheugen kan dus parten spelen, mensen leven niet hun hier en nu maar altijd hun geschiedenis. Die bepaalt hoe je 'nu' leeft en dit continueert in elke mogelijke toekomst. Als je bestaan te-veel is blootgesteld aan negatieve situaties heeft dat onvermijdelijk een stempel gedrukt op hoe je nu leeft. Je kunt dit nu nooit loskooppelen aan alles wat is geweest, van geheugenvorming.
Ook al lopen er duizend Eckhart Tolle's rond. Juist daarom is het zo hardnekkig, om mensen te bevrijden van de lasten van verleden.
Welk deel uit dit levensproces precies wil je behandelen, door middel van therapie of drugs (medicamenten)? Om een mens te kunnen behandelen, moet je een mens 'opdelen', in zijn zogeheten gezonde delen en beschadigde delen. Aangezien dit volledig in elkaar overloopt, werkt het niet.
Een fysieke schade heeft doorgaans één oorzaak, je botste met je fiets tegen een auto - je kunt het fysiek letsel behandelen en het zal genezen. Maar de geest is een volledigheid, en bestaat niet uit losse onderdelen.
Men kan bepaalde kwalen zoals een angststoornis ergens aanwijzen in o.a. de amygdala, een specifiek hersendeel uit de eerdere (oer)tijd van de mens. Angst is echter geen factor in zichzelf maar heeft wederom meer oorzaken. Die alle samen deze angst veroorzaakt. Je kunt het er dus niet specifiek uit plukken, en het andere verwaarlozen.
Voor artsen en psychatrie en voor behandelmethodes is het van veel belang dit wél te doen, men behandelt niet de algehele samenhang van een mentale stoornis, maar het specifieke datgene waar men mee aankomt. De onrust de angst de dwang de agressie de paniek, de slapeloosheid de oververmoeidheid enzovoort. Daar kan men wederom medicatie op toepassen, de farmaceutische industrie moet overleven, en men heeft het gevoel dat men in elk geval "iets heeft gedaan"....
--- - --🍀-- - ---
.jpg)
.jpg)
