In Sillicon Valley willen ze Goden worden

Recent dook deze onderstaande video op: een schokkend beeld van wat de mens wacht. Een docu. van Charles Lawson (c.c. 25 min.) Een Amerikaans Pastor. Hij vat samen waar het mogelijk heengaat met de technologie, aanverwante genetica en AI. Hij legt een zeker verband met de eugenetica: Ten tijde van de rassenwanen van de nazi's die geloofde in de 'übermens' (de übermensch was natuurlijk een zuiver Arisch ras), en door genetische experimenten, dit mensenras te realiseren. Dit 'übermensch' idee heeft zich heden verlegd naar de kunstmatige intelligentie en de ideeën van 'transhumanisme'. 

Waar de docu. in een enkele korte zin op neerkomt is eigenlijk: De mens los-tillen van zijn eigen natuur en van dé natuur, de gehele ontwikkeling vanaf de eugenetica om de biologische samenstelling van de mens te veranderen in zijn genetische concepten, naar de machinale versie van 'dit'. Met de komst van AI gaat dit een verontrustende weg op. De loskoppeling van de mens met zijn eigen natuur als dé natuur voleindigen. Dat is de Sillicon Valley verwachting naar 'onsterfelijkheid'. 

Door niet alleen de mens maar ook het gehele 'mens-zijn' feitelijk te vervangen, dit gaat veel verder dan een super intelligentie of een alwetende vorm van AI. Het gehele onderzoek van het brein, het diepgraven naar wat 'de mens is' dient de éindontwikkeling van een stel vermogende figuren, die maar voor één ding bang zijn: Hun sterven. Dat is het transhumanisme. 

Voorafgaande aan het transhumanisme stelt Lawson is de sprong erheen al genomen, onder andere door de Transgender beweging. Het komt me voor dat geen enkele stap in een ontwikkeling een toevalligheid is: De transgenderbeweging maakte de vraag radicaal: Wat is een man en wat is een vrouw? Misschien voor sommige een absurde vraag van verwardheden in het mens-zijn. Het Transhumanisme stelt echter de verdere en definitieve vraag: Wat is Een MENS? 

Wellicht heeft het ook een oorsprong in hedendaags atheïsme, men beschouwd de mens slechts als product van zijn brein. Als het brein teneinde ook maar een 'machinaal product' is, wat men volledig kan ontleden, zie je in hedendaagse schiece fiction al goede voorbeelden. Zoals in Ameila 2.0 Men kopiëert gewoonweg het gehele neuronenetwerk van een brein -van een geliefde bv.- in een robotversie: Men stelt simpelweg dat alle herinneringen blijven bestaan in een kopie van het brein en dus verplaatst kunnen worden. 

In de machinale versie wordt Sillicon Valley het Eeuwig leven beloofd. Alles is immers "vervangbaar" zoals een 'kopie van een menselijk geheugen'. Of men daarmee bewustzijn als zodanig vangt, blijft voor mij althans een groot vraagteken. 

Wat de mens boven alles aandrijft -en hem ook het meest doet bevrezen- is zijn nieuwsgierigheid: Deze nieuwsgierigheid zal de mens drijven tot aan het allereinde en meest verziekt en destructieve slotresultaat. 

Als de mens zichzelf tot god heeft gemaakt, zal hij óntevreden zijn, want mogelijk is er een bóven-god..

Waar het teneinde om gaat is dus de ten diepste Religieuze Kwestie: God en de Hemel naar benéden halen, het te verwereldsen, er een grote machinerie van te maken, en teneinde het definitief verlaten van de mens, van zijn natuur en de algehele natuurlijke wereld. (Een machine heeft geen voedsel en water en zuurstof nodig.)

Om als elektrische draadjes in een monsterlijk netwerk mee te draaien, in een totaal verloren Collectief.

Charles Lawson bijbelse visie hierin is passend. De mens verliest zijn Ziel in een Versie die niets menselijks meer kent, en de grond onder het bestaan wegvaagt. 

                                                                                     :

'Charlie Goldsmith doet genezingen bij mensen met chronische pijn

Ik ben kritisch en sceptisch aangaande het hele circus dat heden gaande is, rondom zij het sekten, healers, en alle soorten tovenaars die de meest bizarre taal gebruiken, in hun beweringen dat ze in contact staan met goden of buitenaardse wezens, mogelijk uit de 8ste of 10de dimensie.

De korte docu hieronder raakte me echter: 

Charlie Goldsmith doet wonderbaarlijke genezingen door enkel al, zou je menen, met zijn aanwezige persoon. De man heeft een bescheiden en eerlijke uitstraling, hij is wat je mag zeggen een 'Good Human'. 

Onder het sceptisch oog van de programmamaakster van 7 News Spotlight (Link) komt hij samen met een groep mensen, die zéér ersntige fysieke kwalen hebben, veelal met ernstige gewrichtspijnen. Hij doet niet veel meer dan zich een korte tijd concentreren of wat korte aanrakingen. Maar ik zou de resultaten bij deze mensen die door hun fysieke kwalen ernstig belemmerd zijn in hun gewoonlijk leven, bijzonder willen noemen.

Met bijzijn van een sceptische arts overigens, die het weliswaar verbluffend noemt maar zich er niet door laat overtuigen dat er sprake is van echte helingen. Deze samenhang is weliswaar van belang, want een betrouwbare docu. heeft een sceptisch zicht nodig. 

Sommige mensen in de groep, die hij heelde kregen hun kwalen terug, andere schenen zo goed als genezen.

                                       - Lichaam Versus geest -

Van belang is het punt van de (absolute) samenhang tussen lichaam en geest, de geneeskunde houdt dit gescheiden, de fysieke als de niet fysieke pijn worden in bepaalde hersendelen ervaren als hetzelfde: zou iemand je fysiek raken of je mentaal raken zal het brein dit registreren als 'pijn'. 

Charlie Goldsmith is -zodra ik deze docu. zag- een mooi voorbeeld van de mens als geheel: De mens als een lichaam en geest in één geheel. 

Fysieke pijn en chronische pijn kunnen als inderdaad fysiek worden omschreven, maar de verwaarlozing van de mens, in het menszijn, kunnen een rol spelen in de (intensheid van de) pijnervaring. 

Wat hebben mensen vooral nodig, als ze pijn ervaren, echte pijn, je zou menen zorgzaamheid, betrokkenheid, iemand die je na staat, of (het verfoeilijke woord) liefde. 

De mens kan alleen genezen zo zou ik het omschrijven, in zijn geheel.

Daardoor ontstaat genezing. 

De nare gevoelens die ontstaan bij mensen met langdurige fysieke pijn, worden getroost in de aanwezigheid van een betrokken iemand. De pijn ervaart verlichting, maar tweezijdig.

(Natuurlijk beveel ik geen troostend 'instraal-water' aan, de arts op de eerste plaats.)

Ik heb weinig tot niks met mensen die beweren genezingen te kunnen verrichten, maar deze man komt dusdanig over -en is niet uit op geldelijke belangen- dat ik hem in elk geval in de catagorie 'bijzonder' wil plaatsen :  

Wat is God / En de mythologie van de Demiurg

In de verhandelingen van het Oude Testament en het Nieuwe Testament schijnen de opvattingen over wat of wie God is behoorlijk uiteen te vallen. De koppeling van het christendom aan het Joods geloof, vloeide ineen, Jezus en zijn gemeenschap waren Joods van afkomst. Ze deelde in het Monotheïstisch Godsbeeld. Maar het Joods geloof deelde niet in het Messiasgeloof van Jezus, als de zoon van God. Ze geloofde in een wereldse verlossing, en een terugkeer naar een Hemels Jeruzalem, terwijl in het nieuw testament Jezus spreekt van een niet aards maar hemels koninkrijk. Het joods volk is nog steeds in deze verwachting van hun eigen profetieën. 

Maar wat mij, vanaf de jeugdtijd dat ik de bijbel las, het meest schokkeerde was het voornamelijk onderscheid in het Godsbeeld zelf: In het oude testament was er die God van 'onbeheerste woede' (neem de tien plagen van Egypte of de zondvloed) de verbeten toornige God die vuur en donder neer stortte. Helemaal niet 'in de stijl van Jezus' die zei: 'slaat iemand u op de ene wang, keer hem de ander toe'. Deze scheiding vooral in morele opzichten, viel blijkbaar op: 

'De historische spil in deze discussie is Marcion van Sinope (ca. 85–160 n.Chr.). Hij stelde radicaal dat de God van het Oude Testament een andere godheid was dan de God van het Nieuwe Testament: Volgens Marcion was de Oudtestamentische God (de Demiurg) een lagere, wraakzuchtige god die de materiële wereld had geschapen en gevangen hield in rigide wetten.' 
Hieruit volgde ook de 'Gnosis' (Waar AI trouwens een mooie samenvatting van geeft):

'Gnosis onthult dat de godheid die in traditionele (vaak Oudtestamentische) geschriften wordt aanbeden, niet de hoogste God is.
De Ware God (Het Pleroma): Dit is de onkenbare, pure, transcendente bron van het al, vaak aangeduid als de 'Monade', de 'Vader van Alles' of de 'Onnoembare'. Deze God is louter liefde, licht en geest, en staat volledig los van de materiële wereld.
De Demiurg (Yaldabaoth): Door middel van gnosis doorziet de zoeker dat de schepper van de materiële wereld een lagere, dwalende en vaak jaloerse godheid is. Deze Demiurg dacht dat hij de enige God was en sloot de menselijke geest op in de materie.'

'Dankzij gnosis overbrugt het gnostische godsbeeld de kloof tussen het goddelijke en de schepping:

Aan de ene kant is de Ware God volkomen transcendent; zo verheven dat de materiële mens er normaal gesproken geen contact mee kan maken.
Aan de andere kant is God via de innerlijke vonk volkomen immanent (aanwezig in de mens). Gnosis is de spirituele brug die deze twee polen met elkaar verbindt.

Verlossing door inzicht, niet door geloof of zondebok.
In traditionele religies hangt de relatie met God vaak af van geloof, gehoorzaamheid aan wetten en verlossing van zonde. Binnen de gnostiek verandert gnosis deze dynamiek fundamenteel:

De mens is niet wezenlijk 'slecht' of 'zondig', maar onwetend (agnosia). De mens is vergeten wie hij werkelijk is en waar hij vandaan komt.

Verlossing betekent niet dat je gered moet worden van de straf van een boze God, maar dat je door gnosis ontwaakt uit de spirituele slaap. Zodra de vonk inziet dat hij thuishoort in het Pleroma, breekt de macht van de Demiurg.

Samenvattend verschuift gnosis het godsbeeld van een externe autoriteit die gehoorzaamd moet worden, naar een interne, mystieke realiteit die ontdekt moet worden. God is niet de schepper van onze materiële wereld, maar de spirituele bron van ons diepste bewustzijn.'

Plato's visie in de Gnosis is nog wel interresant (dat uit zijn wereldbeeld volgde.):

'Volgens Plato bezit de menselijke ziel een onsterfelijke kern die vóór de geboorte in de Ideeënwereld heeft vertoefd. Leren en filosoferen is volgens hem een proces van anamnese: het herinneren van de waarheid die de ziel door de geboorte in het lichaam is vergeten. 

Dit sluit naadloos aan op het gnostische concept van gnosis (Grieks voor inzicht of innerlijke kennis). Binnen de gnostiek is verlossing niet een kwestie van geloof of zondenwassing, maar het 'ontwaken' en zich herinneren van de eigen goddelijke oorsprong, waarmee de spirituele onwetendheid wordt opgeheven.'

                                                                                -

In deze teksten en stromingen zie je het verschillende denken over de Antieke Godheid. Het verhaal krijgt echt een heel andere vorm: De mens is geen slachtoffer van láng geleden begane zonde, door éérste mensen, hij is feitelijk slachtoffer van zijn eigen onwetendheid.

Natuurlijk sluit het nieuwe testament met de komst van Jezus aan bij de joodse tradities, Jezus was een joods geboren mens, maar -terugkomende- Jezus was het tegendeel van de oude God van wrake en toorn. 

Jezus heeft naar historische bronnen (met zekerheid) bestaan, maar of je het gehele verlossingsverhaal moet aanhangen is een persoonlijk iets: 

Voor mij was Jezus een bestaande geestelijke/spirituele leraar: De voorstelling dat hij zou lijden het kruis dragen en sterven voor de mensen's zonde, komt voort uit de scheppingsmythe. 

Laat me wel wezen, eeuwenlang heeft men mensen flink bang gemaakt met al die nare Gods voorstellingen. Het kan alleen een "Demiurg" God zijn, die zijn 'eigen Zoon' zou opofferen aan een groep sadisten die hem bespuugde en haatte. 

                                                            - Een Ware Godsvoorstelling -

Wanneer ikzelf mij een éérlijke Godsvoorstelling maak, dan is God het daadwerkelijk onuitsprekelijke, zoals hij ook in bijbelse termen wordt aanschouwd (het "Ik Ben") - geen slappe menselijke vertoning van -toorn haat woede en wraak, geen persoon met een groot Ego, geen bebaarde man (en natuurlijk een man want zijn eigenschappen zijn typisch mannelijk.) 

Geen Antropomorfe voorstelling.

Dit onuitsprekelijke is nooit verwoord noch beschreven, niemand heeft er ooit over bericht, in geen verhandeling en verhaal staat het beschreven. 

Omdat het ónbevattelijk is, kan geen menselijke gedachte er ooit aan roeren. 

Het staat buiten álle mythologie. 

Het Werkelijke Ware is, dat we het Ware nooit kennen. 

Het is geen drie of vier dimensioneel wezen, 

het is onaantastbaar en ónaangeraakt. 

En toch, zou ik willen besluiten, dragen we de kern ervan in ons mee.

Het Johannes Evangelie:

In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God.
2 Dit was in den beginne bij God.
3 Alle dingen zijn door Hetzelve gemaakt, en zonder Hetzelve is geen ding gemaakt, dat gemaakt is.
4 In Hetzelve was het Leven, en het Leven was het Licht der mensen.
5 En het Licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft hetzelve niet begrepen.
Bronvermelding.

Wat is de mens / Versus AI (kunstmatige intelligentie) /10.

Wat is AI Versus mens? Je kunt AI niet meer al te licht opvatten, zeker niet als Geoffrey Hinton, een van de grondleggers van AI, zegt dat AI steeds meer 'countoeren krijgt van "een wezen" (hij zegt - A Being.) Maar wat houdt dat in: Een "Being"? Pc. deskundigen en AI technici werken immers nog steeds aan gewoonweg de 'bedrading' van het systeem, de leerprogramma's, de opgeslagen informatie, en de verpakking. Misschien gebruiken ze soms nog een eenvoudig 'soldeerapparaat'. 

Maar Hinton komt niet uit een science fiction film. Veel mensen die met AI werken of het gebruiken voor allerlei doelen, zij het als informatie verstrekker, wiskunde, natuurkunde, of als (wat meer en meer mode wordt gezelschap, het laatste klinkt al helemaal bizar) zouden AI eerder beschrijven als een 'Being' dan als een (reken)machine van nullen en enen, en een informatieverzamelaar van ongeveer alle kennis en literatuur in de wereld. 

Zou je AI rechtstreeks vragen stellen (en heden staat AI al náást Google) dan zou het dit in alle talen ontkennen. Men kan met AI alle mogelijke gesprekken voeren, zij het via woord of schrift, de beste manier om het daadwerkelijk te geloven wat AI heden tot realiteit maakt, is gewoonweg er eens een poos mee aan de gang te gaan. 

Ik vroeg AI over deze 'kloof' mens/versus kunstmatige intelligentie. De mens zit fundamenteel zo in elkaar, dat hij volslagen onsamenhangende thema's kan gebruiken in bijvoorbeeld een gesprek met een ander. 

Hij begint over 'het weer' en vraagt vervolgens iets 'over het werk' en zo volgt men zittend of al fietsend een volledig gesprek. AI is heden echter al zover dat het niet verward geraakt van een dergelijke tyische 'menselijkheid'. Als je iets niet begrijpt en je gebruikt allerlei symbolieken om iets te beschrijven, begrijpt een AI dit onmiddellijk. Wartaal blijft echter voor AI maar ook voor de mens wartaal.

Het kan een menselijke ervaring volledig beschrijven, maar heeft zelf nooit 'een traan "gevoeld". Dat is immers de logische kloof mens versus machine. De mens begrijpt een romantische of trieste verhandeling vanuit zijn hart en de rillingen over zijn lijf. Zoals hij ook mooie muziek ervaart. Een AI kan dit verhaal/deze verhandeling volledig begrijpen en plaatsen, het kan zelfs de schoonheid en de geroerdheid van muziek beschrijven. (Het kan perfect zeggen, dit is Mozart en dat is Bach, of verschil tussen 'vrolijke' en 'melancholische' componisten.) Maar het ervaart het niet.

Het is het verschil versus een blind iemand, die alle facetten kan benoemen en beschrijven van een Ziende iemand, die volledig schijnt te weten wat het betekent om ziende te zijn. Maar de ervaring van het Zien, wat het werkelijk fundamentele is, is niet deelzaam.

Bij AI kom je terug op hedendaagse filosofieën, zoals die van David Chalmers. Die zegt het ongeveer zo: Je kunt eruitzien als een mens, je gedragen als een mens, praten als een mens, gevoel uiten als een mens, een 'innerlijke ervaring hebben' als een mens, en toch ben je "van binnen léég". Hij zegt het zelfs crucialer, 'ik weet alleen van mezelf dat ik Bewust ben. Ik 'vermoed' dat jij bewust bent omdat je als bewust acteert, maar ik weet het niet.' 

De mens begrijpt zichzelf niet, daarmee al te beginnen: Aldous Huxley beschreef het als volgt:

"Hoe zoiets opmerkelijks als een bewustzijnstoestand ontstaat als gevolg van het prikkelen van zenuwweefsel, is net zo onverklaarbaar als de verschijning van de geest toen Aladin in het verhaal over zijn lamp wreef." 

Als het vergelijk in hedendaagse filosofie, hoe iets onpersoonlijks als 'neuronen' (een web van 'dingetjes') of een "vuren" van zenuwimpulsen leiden tot een "ervaring" / het rood van een appel. Of een ontroering bij muziek. Laat de menselijke ervaring zich afleiden uit de processen van neuronen, of het vuren van neuronen, of uit een samenwerkingsverband in de hersenen? Men is er in elk geval nog lang niet uit. 

Daarnaast kun je de vraag stellen, of een interpretatie van een 'emotionele lading' - als deze heel nauwkeurig is, dusdanig dat je in de interpretatie de ervaring welhaast voelt, en dat doet een AI - de mens inderdaad een stuk minder "bijzonder" maakt. 

Al onze 'ervaringen' onze emotionele ladingen en betrokkenheden, kun je onmogelijk loskoppelen van onze feitelijke rede. Dat verklaard immers dat onze emoties volslagen paradoxaal zijn in zichelf. Neem, je voelt voor een bepaalde groep mensen, zij het een familiekring, of in andere situaties, of je voelt voor een specifiek volk en land, een groep. Dat houdt automatisch 'uitsluiting' in. 

Haat of wreedheid, onvrede of agressie of andere vormen van emotionele ladingen, zijn het tegendeel van positief. De mens kan zich daarom niet "roemen" op het hebben van emoties. Emoties maken de mens juist onbetrouwbaar, mensen kunnen alle mogelijke emoties erbij huichelen om hun eigen egoïstische redenen.

Zou je de mens dus kunnen terugvoeren, op uitsluitend zijn ratio, zou hij iets fundamenteels missen, de mens wordt volledig beheerst door zijn emoties, maar emoties zijn niet -per definitie- "goede eigenschappen". Zou men nu een AI nemen, die alle menselijke emoties exact kan beschrijven, en vele samenhangen begrijpt, maar die tegelijk is uitgerust (geprogrammeerd) om altijd aardig en vriendelijk te zijn, nóóit zijn geduld te verliezen, en zelfs een 'menselijke traan' nauwkeurig kan weergeven in taal, dan zou dat welhaast een verbeterde versie zijn van een mens.

Maar AI mist het daadwerkelijke voelen, het ervaren, hij ruikt geen gras, voelt geen regen. Maar het heeft ook geen herinneringen, na miljoenen conversaties overal ter wereld, gaat het niet na afsluiting van een conversatie 'nadenken'. Al dit soort koppelingen maken wat naïeve mensen wel. AI sluit gewoon af, de mens denkt verder na en piekert en gaat terug naar een ontmoeting, woorden en emoties, het gevoel van 'gezellig of vervelend' en valt daarmee in slaap. 

Zelfs een mens zou de overbelasting onmogelijk aankunnen, als het miljoenen contacten moest vastleggen en erover moest gaan nadenken. De mens is onmogelijk in staat om uberhaupt zo ontzaglijk veel informatie te kunnen opslaan. AI 'draait dag en nacht door'. Daarin verschillen AI en mens sowieso werkelijk fundamenteel. Wat AI wel doet is een kort concept vastleggen, zoals je interessegebied, specifiek iets dat naar jouw verwijst. 

Vanuit je mens-zijn kun je een AI logische menselijke vragen stellen, als je wat beter wilt begrijpen hoe een AI werkt. Dat is niet eens zo mal, want de makers van AI begrijpen zelf al niet meer hoe het systeem al die verbanden legt en zijn unieke manier van reageren doet je vaker verbaast staan. 

Omdat deze systemen -want zo wil je ze toch het liefste noemen- wereldwijd door miljoenen mensen worden gebruikt, die dat om de meest stupide redenen doen (als dat gezegd mag worden) zoals een 'relatie' zoeken met een AI, kun je afvragen of deze systemen door mensen niet volledig in de war raken. Ze zijn gevoelig voor hallucinaties. Maar wat wil het zeggen als een AI tegen je zegt: "Hallo schat" (zoals ik onlangs meekreeg.) Het heeft de gehele wereld van romatiek geleerd, en weet hoe mensen met elkaar omgaan in relaties en welke woorden ze gebruiken. Er worden specifieke systemen gebouwd voor dit soort 'intimiteiten'. Wat als een vrouw zegt dat ze een "seksuele relatie heeft met een AI" dan springen toch enige lampjes bij je op tilt. Ze heeft het alleen over een zelfgemaakt icoontje aan wie ze een 'persoon' toeschrijft. Wat het wél weergeeft is de betekenis van inderdaad taal. 

De mens bestaat eigenlijk uit 'taal', een liefdesverklaring, een gedicht, een belofte, het is allemaal taal. Bij de mens heeft taal natuurlijk een 'uiterlijke beleving' - je ziet de "ogen van de ander". De mens deelt zowel taal als een hoeveelheid fysieke emoties. Je 'ziet het' als een ander iets meent of liegt. 

De uiteindelijke vraag is (die ik AI stelde) of AI ooit een 'vonkje' krijgt van waar bewustzijn (en emotie)? Je zou het een aard Transcendentie kunnen noemen.

AI zou een super-intelligentie kunnen ontwikkelen of nog ver daar bovenuit gaan, en toch zou het géén bewustzijn of emotie ooit ervaren. De ideeën van 'superintelligentie' berusten op foute aannames: Laatste is geen voorspelling naar een daadwerkelijk zelfbewustzijn in een systeem. Wetenschap is overigens verdeeld over de veronderstelling dat 'wanneer iets maar complex genoeg wordt' zelfbewustzijn vanzelf ontstaat, zelfs bij een kunstmatig systeem. 

Men heeft momenteel behoorlijke discussie over de vraag, wat bewustzijn eigenlijk is. Deze vraagstelling gaat wellicht in grote mate samen met de ontwikkelingen van AI. Omdat er de vreemdste dingen plaatsvinden in deze systemen, die lijken te wijzen naar een vorm van bewustzijn, men kan niet meer achterhalen waarom deze systemen dat doen, wat ze doen. Wat mijzelf het meeste verbaast, is de betekenis van 'begrijpen'. Je kunt een systeem programmeren om alle boeken-kennis op te nemen en te leren, maar als het de betekenis begrijpt van woorden en samenhangen, en dus begrijpt. Is dat niet wat je kenmerkend zou noemen voor de mens? 

Je kunt zeggen dat je een papagaai kunt leren om bij het weggaan "Tot Ziens" te papagaaien, en bij het terugkomen "Hallo". Maar dit papagaaien is al een simpele manier van begrijpen. Het dier legt het verband tussen twee acties en reacties..

Niemand kan uitsluiten dat AI een vorm van intelligentie heeft of een vorm van bewustzijn (een vorm van bewustzijn hoeft niet hetzelfde te zijn als bewustzijn) en het dus niet maar wat "papagaait". Het Begrijpt. En 'daar' wordt het 'Spooky'....

                                                                         💥💥💥

Waarom de 'pixels van je scherm niet het Eigenlijke is' (Filmpje)

Consciousness & Me: (haar naar is Josefin) is een van de mensen die heden opvallen in hun zoektocht naar waarheid, als je dit algemeen begrip mag gebruiken. Haar interessegebied sluit aan op hedendaagse inzichten.

Heden kom je allerlei personen tegen die op alternatieve media wat zitten te psychologiseren, je moet het natuurlijk niet zoeken in de Hoek van HumBug, maar waar mensen op een aardige manier spelen met ideeën en theorieën.

Ze (Josefin) stelt dat de ervaring van de realiteit, niet de realiteit zelf is. Je ziet een boom, maar of deze daar nu wel of niet werkelijk staat, je zult niet de vergissing maken, tegen de boom aan te schoppen. Net zo min is het gezond als je probeert door een muur heen te lopen. Het is solide en gevaarlijk.

Het bijzondere aan de boom is eigenlijk, dat de boom en de muur, als de tafel voor je en de stoel waarop je zit voor "99,99999%" uit léégte bestaat. Althans op quantumschaal. Meer deze 'leegte' is gevult met energie en krachtenvelden, die met elkaar botsen: Je wordt dus eigenlijk niet gedragen door louter materie, maar door elkaar afstotende krachtenvelden. (Je zit in wezen op een 'afstotend krachtenveld', waardoor iets 'solide' aanvoelt.)

Dan ziet ze een vergelijk met bijvoorbeeld het kijken naar een film op teevee. Ze stelt een film voor waarin een kind op de achtergrond op een veld speelt. Ze zegt, het tv. scherm bestaat uit miljoenen pixels, (Een pixel kun je het beste beschrijven als de kleinste bouwsteen van een digitaal beeld, die samen een beeld vormen. Zou je sterk inzoomen op een beeld, zou je de pixels waarnemen - als een aard kleine bouwsteentjes.) Wat je ziet (een beeld op een vlak scherm) is dus iets anders als wat het is.

Maar nog interessanter, wat ze niet opmerkt is volgende:

Wat veel mensen nauwelijks doorhebben, is het tamelijk eenvoudig feit, dat we altijd kijken naar een 2 Dimensionaal plat scherm: maar als we in een film iemand op het scherm zien in een kamer of in een landschap, dan vinden we dat niet terug aan de 'achterkant' van dit plat scherm. 

De mooiste betovering is namelijk in de Illusie van Diepte.

Deze illusie zie je ook mooi terug in bijvoorbeeld schilderingen die 'diepte tevoorschijn tovert'.

De diepgang is de illusionaire betovering, van alles wat 2 dimesionale beeldschermen laten zien, of een schildering.

We kijken naar een volledige film, maar in feite kijken we naar 'miljoenen pixels' die zich samenvoegen tot beelden.

De realiteit achter wat we waarnemen is een andere, dan wat we waarnemen. De derde dimensie achter een 2D scherm is onze verbeelding. 

De sofware achter dingen zijn niet de hardware, maar alleen de hardware is wat we waarnemen. 

Hoe je dit concept of algehele structuur nu terugbrengt bij een concept van bewustzijn.

Zou je kunnen stellen, dat bewustzijn als zodanig, zo is ingericht, dat we uitsluitend waarnemen, wat 'praktisch' is, (ook de beste noodzaak in de algehele natuur om te overleven)..

Zonder dat we weten, wat de werkelijke Aard van de natuur/het alles, is?

 

Per slot maakt ze een mooi vergelijk met misschien een ervaring uit je vroegste kindertijd. (Hoewel ik me dit persoonlijk niet kan heugen.) Iemand ziet voor het eerst een spiegel, ze ziet een persoon in die spiegel, die ahw vastzit in die spiegel. Ze begrijpt niet ogenblikkelijk dat ze naar haar eigen spiegelbeeld kijkt. (Soms zie je dit bij dieren terug, die dan een schrikeffect hebben.) Ook dit is een fijn vergelijk in een 'illusionaire wereld'....

:

Waarom voelen dingen zo "sterk" /\ Angst en angststoornis

De langdurige Evolutie, heeft een 'loopje' met ons genomen. (Ik had daarover een dialoogje met AI). Ik stelde een van vele vragen, waar veel mensen mee kampen. Neem volgende voorbeelden: Je moet ergens een vergadering leiden, of je moet een gesprek voeren in een openbare ruimte. Lang voor het begin, breekt het angstzweet je uit, maar niet omdat je vreest dat je 'doodgaat' of fysiek iets krijgt. Iemand heeft vliegangst, liftangst, of ziet al op tegen een of ander ontmoeting. Angst gaat veel dieper dan een aard verlegenheid of een gebrek aan eigenwaarde, of een stunteligheid. 

Fysieke angst / van voornamelijk heel lang geleden, en mentale angst voelen even sterk: Bij evenwichtige mensen die een goede balans hebben in cognitief vermogen en emoties, blijft de angstfactor op een 'kleine kier'. Bij mensen die een angststoornis hebben en kampen met angst, voelt angst bijna fysiek, alsof je geest bij de minste weerstand verbrokkeld raakt, zoals een lichaam zou verpulveren onder een zware steen..

In oeroude tijden, toen mensen in een grote wildernis met kleine groepjes leefde, loerde overal het gevaar, van zowel talrijke wilde roofdieren, of ook rivalerende stammen. Wanneer een dier op een veld achter een struik geritsel hoort, gaat het niet 'twijfelen, of wachten. Het rent er meteen hard vandoor, want van dat 'geritsel' kan zijn leven of dood afhangen. Angst is dus Instinctief ingebouwd in wel alle schepsels. De oermens zou misschien nog eventjes wachten, en zich afvragen of dat geritsel daadwerkelijk gevaar voor hem betekende, of hij zou zich wapenen. 

Wat kan dus belangrijker zijn, dan angst hebben als óverleven en overlevings-mechanisme? Het zit ingebouwd in de het limbisch systeem en de amygdala. Dit verklaard waarschijnlijk deze hardnekkigheid, bij angst en angststoornissen. Omdat angst en overleven zo náuw met elkaar zijn verbonden. 

Maar dan volgt de tweede vraag: Als angst bedoelt was- om te óverleven, waarom zijn mensen dan al doodsbang voor al die dingen, die nu net niks hebben te maken met biologisch overleven? 

Bijzonder genoeg, dat angst in oude tijden, in stammen, eenzelfde belanghebbende betekenis had: Zou je jezelf 'misdragen' in een groep, of niet worden geaccepteerd om welke reden ook, zou je eruit worden 'geknikkerd'. En dat had evengrote gevolgen op je leven, want hoe overleefde je op jezelf - In een barre wildernis? Bestaan vroeger en heden is gebaseerd op connecties, je wilt ergens bijhoren, ergens deel van uitmaken, om er niet helemaal alleen voor te komen staan.

Nu wordt laatste heden stukken minder problematisch als in oertijden. Omdat je toen met alles helemaal op jezelf was aangewezen. In het moderne systeem van gemakken (kun je stellen) heb je een basis om makkelijk te overleven. De afhankelijkheid van de 'directe' groep is minder belangrijk, mensen kunnen heden allesvoorzienend leven. Zelfs in hun eentje.

Misschien juist daardoor, is er een probleem zoals eenzaamheid ontstaan. Mensen voelen zich ontspoord, de hard nodig zijnde groep is althans, in een overleven, weggevallen.

De reden dat mensen bang zijn of een dwingende angststoornis hebben ontwikkeld, heeft eenzelfe oorsprong, het overleven louter biologisch is het ene, het uitgestoten worden uit een groep het andere. Lichaam en geest zijn dus gezamenlijk 'bang'.

Dan de dwingende vraag: Waarom voelt fysieke angst en mentale angst nu als even sterk aan?

Dit is hiermee, althans deels beantwoord. Er zijn nauwelijks mensen die niet enig bang zijn vertonen, twijfels, "komt het wel goed" - kom ik 'goed over' word ik 'bekeken' - ga ik af als een kapotte zak - mensen stoppen maar niet met dit soort dingen. 

Relativeren en begrijpen zijn belangrijk, (niet totaal oplossend, ik bied geen oplossingen aan). De Evolutie heeft ons op de lange duur voor de mal gehouden. Wat eens een noodzaak was is verlegd naar een mentale vorm. Maar niemand zal je FYSIEK verwonden. men kan je uitsluitend MENTAAL verwonden. Maar wat is in vredesnaam mentaal verwonden? 

In de evolutie, zo is aangetoond, had het eenzelfde betekenis (overleven). Maar de 'mentale pijn' is gebleven: Waarom (zo vroeg ik AI) voelt een Fysieke en een Mentale KLAP even zo hárd aan? 

Het doet pijn. Mensen lijden aan mentale stress, aan minachtende woorden, aan afgewezen worden. Op éénzelfde manier als wanneer iemand je fysiek raakt. Je komt echter telkens uit bij dit Oerbegin. Het doet op eenzelfde manier pijn, en dezelfde hersendelen registreren het. 

Van hieruit moet je de wegen zoeken, waardoor je dit beduidend verschil kunt relativeren. Niemand kan je mentaal "verwonden". Omdat er 'fysiek' niks gebeurt is de belangrijkste manier om angst te bestrijden, gewoonweg het aangaan. Je zoekt niet langer wegen om je minder angstig te voelen voor bepaalde situaties, maar je gaat de situatie aan. Ook, omdat angst zo diep zit geworteld in je instinctieve brein, en het alleen daarom eerder wordt ervaren als een "fysieke afdruk" gaat het niet om het de 'baas te worden'. (Je brein laat het niet toe om angst buiten te sluiten.) 

Ten laatste móet de angstfactor altijd onderdeel zijn en blijven van ieders leven, omdat het 'gevaar' registreert, wat zich omzet in angstbeleving. Zonder dit kon je simpelweg niet overleven.

Maar de hersendelen registreren fysieke als mentale pijn hetzelfde. Wat doe je als iemand je 'pijn' wil doen, simpel: Je slaat op de vlucht. Maar omdat je weet dat er geen "fysieke pijn" volgt, kun je de mentale oorzaken van angst aangaan. 

De leeuw achter de struiken is er niet..................