👤Een van de meest verbijsterende slotconclusies die je kunt of misschien wel móet trekken, in je reis naar alle mogelijke theoretische aannames en bewijzen vanuit zowel wetenschap, biologie en de filosofie, over de algehele 'aard der werkelijkheid' - of die van je geheel 'eigen machientje' is, dat je leven werkelijk "dat" is wat je gewoonweg erváárt.
Zoals ik hier nu zit achter mijn laptop, en deze tekst schrijf. Dit doe ik in mijn eigen woning, die bestaat op zijn eigen manier, zoals eenieder het leuk vindt om zijn huis in te richten, in een specifieke omgeving, die áfwijkt van de talloze wel eindeloze specifieke omgevingen alom de wereld. Ruimte of afstand ervaar ik zoals iedereen als een realiteit. Niet volgens Einstein of wie ook.
Ruimte is de te overbruggen afstand van waar je bent en wilt zijn, het van a naar b. Mijn voeten liggen op de dikke houten tafel, (maar in ben niet onfatsoenlijk, dit doe ik als ik alleen ben.) Ik leg ze niet op een kleine laag 'energie'. QM. Ook 'besta ik niet overal, in een multiversum'. Ik ben uitsluitend hier/en/nu op deze plek in deze ruimte en in dit tijdsmoment.
Niet alleen geleerden maar ook leken die geboeid zijn in het ontleden van de werkelijkheid, die van 'hard snijdende messen houden' - want men heeft de werkelijkheid zo ontzettend uit elkaar gesneden, tot eindes van een heelal en voorbij kleinheden van een atoom - trachten in wezen ontsnappingsroutes te vinden, uit de zekere hardheid en standvastigheid, van een brute realiteit.
Alles voelt solide en misschien té solide. Wat is een bestaan zonder geheimen? Zonder dat je even 'achterom' kunt kijken of 'opzij' erboven of eronder?
De wonderbaarlijkheid van het alles wil nu echter, dat men via al die ontsnappingsroutes uit een vlakke realiteit, van lucht wolken aarde land en water - en fonkelende lichtjes in de ruimte, door het snijden in de werkelijkheid, tot alle bevindingen kwam. Die zeer wel nuttig bleken, zoals de betekenis van vuur en het begrijpen van het bewerken van land en voedsel. En de bijzondere vinding van elektriciteit en het kunstmatig licht.
De vraag volgt dan, volgens een bepaalde simpele logica, als men reeds voldoende heeft achterhaald, om het leven voldoende te verrijken, het leven zelf te vergemakkelijken door vindingen, de productie gigantisch te verhogen voor een toenemende groep mensen, is men dan niet waar men wil zijn? Waar het welvarend toeven is.
-
Maar dan komen Albert Einstein en Max Planck (QM) en de gehele fascinatie van hun bevindingen. Door de werkelijkheid nog kleiner te hakken in kleinste deeltjes en voorbij de deeltjes. Waar alles eigenlijk enkel nog energie is.
Een van de vérgaanste theorieën momenteel zijn de simulatietheorie en het Blok-universum. En het 'multiversum'.
Bij de theorie van het zogeheten Blokuniversum wat Albert Einstein volledig ondersteunde krijg ik juist die behoefte om de realiteit gewoonweg te beschouwen zoals deze mij tegemoet komt. De wezenlijke vraag is ook, waarom zou je überhaupt verder gaan?
Een van de gevolgen van al deze wat ik wel noem 'onmogelijke theorieën' (maar het onmogelijke is maar de vraag als grootste natuurkundigen het als fundamentele realiteit beschouwen) is de fantasie die het zeer wel aanwakkert bij geheel niet wetenschappelijk onderbouwde mensen. Neem alle nonsens die heden gaande is op alle mogelijke alternatieve media rondom QM. Men kan daar immers de gehele fantasie op loslaten.
Het Blokuniversum als de veel-werelden-theorie doen een zwáár beroep op je doodgewone logica. Je doodgewone logica is immers gebaseerd, niet op verreikende natuurkunde, maar op je dagelijkse en alledaagse leven. Feitelijk is dat je énige fundament onder voeten.
Je kunt noch naar een verleden een toekomst of een andere wereld reiken, waarin een of ander 'versie van je bestaat'.
Albert Einstein bijzonder geloof in Eeuwigheid.
Albert Einstein ontleende aan het Blokuniversum echter een troost rondom zijn persoon: hij geloofde niet in God en een transcendentie, (Noot: Hij geloofde in een onpersoonlijke God die zich openbaart in de harmonie, orde en vaste wetten van het universum, niet in een God die zich bemoeit met het lot of het gedrag van mensen. Ook wel de God van Spinoza.)
Toen zijn dierbare en levenslange vriend Michele Besso in maart 1955 overleed, schreef Albert Einstein een condoleancebrief aan de familie Besso met de woorden: "Nu is hij mij weer een beetje vooruitgegaan in het verlaten van deze vreemde wereld. Dat betekent niets.In deze bijzondere visie heeft bestaan geen begin noch einde, geeen geboorte en geen dood, het is alsof in een kosmische geest opgeslagen alles en elk ogenblik van alles wat bestaat, alsook elk ogenblik van een mensenbestaan ligt verankerd, en tegelijk wordt geleefd.
Het moment van de oerknal als het einde van het heelal en alles daar tussenin bestaan niet in een eindeloze tijdspanne maar in een samenhangend NU. Waarin het verleden niet is 'geweest' en de toekomst niet 'komt' - Niets 'vergaat' en niets is 'vergankelijk'.
Dat is dus echt hoofdbrekend. In deze visie is Hitler net geboren, leven de Dino's nog volop, en is de Aarde net ontstaan, Jezus wordt geboren, en je grootvader is net gearriveerd. Niets gaat dus verlóren. Je kunt het vergelijken met een film, in de film spelen een grote groep fragmenten elkaar op, in een verhaal. De gehele film ligt echter al volledig vast. Je kunt er niets aan wijzigen.
Ofwel het gehele 'boek' is al geschreven, jijzelf bent ergens tussen de hoofdstukken en bladzijden in een 'nu-moment'.
Als alles dus bestaat (zelfs de meest verre toekomst) vraagt men zich af of dat gevolgen heeft voor de Vrije Wil? Laatste is positief te beantwoorden, omdat vrije wil ligt besloten in elk (bevroren) moment.
Het multiversum trekt je nog harder weg van de plek waar je eenvoudig bént. Je bestaat niet in één heelal maar misschien in ontelbare heelallen, in al die alternatieve universa bestaat een versie van jou, en in elk bestaan hebben oorzaken en gevolgen geleidt tot de persoon die je bent of wordt. (Afgeleidt van de superpositie waarin zowel de 'levende als de dode' kat béide bestaan, - Schrödingervergelijk- elk in een ander universa.)
Het feit echter is, en laten we gewoon eens blijven bij het feit, dat ik hier nu zit in mijn specifieke omgeving en jij ergens anders bent en iets doet of gewoon lekker neerzit.
Ik noch jij kunnen onze gewoonweg eenvoudige versie van ónze realiteit met geen enkele theorie of wetenschap of welke beschrijving van een veronderstelde werkelijkheid, ook maar een bit veranderen.
Als een bepaalde theorie zou stellen, dat ik overal op de wereld zou kunnen zijn, of dat ik hetzelfde kan ervaren als wat jij, levend in de USA, zou ervaren, is dat voor ons beide simpelweg fictie.
Wat ik en jij daadwerkelijk ervaren, is de enige ervaringsrealiteit.
De theorie -al zou het een natuurkundig bewezen iets zijn- dat we als mensen allemaal direct met elkaar zijn verbonden in een universeel soort bewustzijn, neemt geen moment de realiteit weg, waarin ik en jij onszelf ervaren als van elkaar (absoluut) gescheiden enititeiten, we hebben elk onze eigen 'mechaniek', we ervaren ons niet als universelen, maar als losstaande schakels met een eigen biologische vorm en een eigen identiteit. Moeten we daar niet in berusten?
Ik kan jouw gedachten niet lezen en jij mijn gedachten niet, we zullen geen moment kunnen 'versmelten, tot universeel bewustzijn'.
Zo ervaar ik het leven hier en nu, als in ruimte en tijd, ik weet niet wat al die andere ikzelven momenteel doen in al die multi-heelallen, ik ervaar uitsluitend specifiek 'dit' /Dit éne filmdeeltje, deze ene Dia.
De wereld om me heen voelt solide aan, lijkt me bijzonder reëel, (geen simulatie kan ertegen op) en ik hoef niet perce méér te weten. Of er iets in of achter of voorbij zit.
In de quantum wereld kan ik de bal volledig 'misslaan', maar bij een goede gok sla ik de bal in de macro wereld (en daar ben ik) recht in het Doel.........
---*---
.jpg)
