// Enkel een Notitie
Gisteren wat bij en na zonsondergang bekeek ik allerlei rondvliegende objecten, die wat door het ruim aan het sproeien waren. Opvallende bijkomstigheid, soortgelijke objecten die in het geheel geen uitlaatgassen achterlieten. Tot ik opmerkte dat er precies in een rookspoor van een vliegtuig een blinkend, zilverachtig object zeer langzaam bewoog. Je zou het alleen met goede ogen en opletten telkens langzaam door het ruim zien gaan.
Later op de avond zat ik wederom wat buiten. In de avondhemel is rond deze tijd altijd een opvallend grote ster te zien. Zijdelings ergens boven de woonblokken zag ik een opvallend stralend licht. Ter vergissing om het niet te verwisselen met een andere ster, had het een pulserend lichtje. Het object hing een korte tijd bijna stil in het ruim en lichtte zeer sterk op.
Daarna bewoog het langzaam verder, en passeerde die andere grote ster in de avondhemel.
Ik zie al vanaf jonge leeftijd zulke lichtobjecten..
Maar de laatste jaren heb ik ze niet meer waargenomen, waarschijnlijk omdat ik er niet zo op lette.
Ik heb het nooit voor mijzelf kunnen verklaren. Ik heb wel altijd geweten dat er een bepaalde - verder geheel onbevattelijke - band bestaat........
// Tja, je doet er maar mee wat je wil..........
Posts tonen met het label Eigen roerselen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Eigen roerselen. Alle posts tonen
maandag 7 mei 2018
zondag 14 januari 2018
Modernisering en 'verrotzooiïng' ..
De natuurrijke beboste omgeving rondom de Duitse grens was ooit deel van mijn kindertijd. Achterdoor lag het gebiedje met de opvallende naam 'Klein Egypte', waarachter nog een oud klooster siert, al is de laatste kloosterling al jaren geleden vertrokken. Verder door lag de grote speeltuin, waar je gemakkelijk heen kon. Ondanks protesten werd het natuurrijke gebied pal doormidden gesneden door een smerige vervuilende en kabalerige autosnelbaan, nummer zoveel. De uitbreiding van autosnelwegen heeft niet alleen dit gebied voorgoed wansmakelijk gemaakt, maar langs de hele eens mooi aaneengesloten natuurlijke grenskant dondert het autosnelverkeer, in raastempo. Hieronder een plaatje van de autosnelweg die direct naast de oude speelplaats loopt, wat eerst aaneengesloten mooi bos was, is doorklieft met nog meer "razernij"
Over het algemeen is het zo, dat wat prijkt onder de term vooruitgang, niets anders is dan een verrotzooiïng , na afbreuk van natuur en harmonische samenhangen van omgevingen komt het nóóit meer terug wat was, toekomstige generaties moeten het ermee doen.
Politiek interesseert dat allemaal niet, het rommelige land waarin je leeft, disharmonisch en kapot aan alle kanten, voor het schijnbeeld geeft men zulk landschap maar de term "nieuwe natuur"....
Het Teresiakapelletje opzij van de oude speeltuin, is al verschillende malen verplaatst, nu staat het wat wansmakelijk opzij van de 'krosweg' :
Weliswaar doet men wát aan het behoud van een aaneengesloten samenhangende vorm van natuur. Zodat er nog wát te wandelen blijft....
woensdag 27 december 2017
UFO discussies gaan eindeloos voort..
Wanneer je even wat rondzoekt op Internet kom je altijd weer recente artikelen tegen over ufo's, en over wie en wat zij zijn. Ik neem al objecten waar die niet thuishoren onder gewoonlijke types vliegmachines vanaf een eens verblijf aan de Noordzee. Die waarneming luidde voor mij het begin in, van continuerende waarnemingen - tot aan de waarnemingen van wederom gisteravond. Ik ben er altijd beducht voor geweest om daar zomaar openlijk over te verhalen. Jaren geleden maakte ik een tijd notities van mijn waarnemingen, en zette die als een verslag op de 'harde schijf'. Daarmee een behoorlijke fout makende, omdat de p.c. destijds het begaf en alle informatie daarmee kwijt was. Ik had deze waarnemingen zowel redelijk nauwkeurig beschreven met datums erbij en tekeningen.
Ik noem dit maar even "mijn ufo-periode". Het heeft verder weinig zin om daarover te schrijven, omdat sceptici en andere mensen het meteen afdoen als "anekdotisch". Dit kan ik overigens wel begrijpen. Wat de wereld nodig heeft is keihard bewijs. De opvallende lichten en hun geheel eigen manier van ergens te zijn, zich voort te bewegen, onderzoekend en aftastend welhaast, en voor mij zonder twijfel, hun notie van mij als waarnemer, en de manier hoe ze reageren op waarnemers - het zijn juist minder de kenmerken van lichtende objecten, het is veel meer hun wijze van er te zijn, wat hen doet opvallen. Hun manoeuvres zijn technologisch niet mogelijk zover de menselijke technologie - ze bewegen in verschillende snelheden, staan volledig stil op een punt, gaan zijwaarts of bewegen achterwaarts zonder enig verder manoeuvre. Dan weer lichten ze opvallend op, het lijken meer opwellingen van energie, het vibreert allemaal, dit onverwacht opwellen van lichtenergie is hun manier om zich kenbaar te maken. Doorgaans neemt deze vaak best wel verbijsterende lichtvorm weer af en hullen ze zich meer in het avondduister.
Veelal zijn ze met meer, met kleine groepjes. Er zijn ook verschillende waarnemingen, naast lichtobjecten heb ik vele malen opvallende driehoeken waargenomen. Het gaat om meer dan één type object.
Ufo's nemen een plaats in, naast de ongeveer vijftien jaar uittredingen die ik op jonge leeftijd had. Tijdens één van mijn meest mooie uittredingen betrof het ufo's. Alsof deze ervaring de feitelijkheid inluidde, van mijn latere reële ufowaarnemingen.
Ondanks dit begrijp ik volledig de grote aversie en de scepsis die er heerst aangaande ufo's, ook de speculaties erover behelzen daadwerkelijk 90 zo niet 99 procent loutere fantasie.
Wat ik niet geloof, tenzij men daar keihard bewijs voor aanbrengt, is dat ufo's in handen zijn gevallen van geheimzinnige regeringen of militaire complexen, al jaren hoor je van cover ups en achtergehouden informatie door regeringen, maar ik twijfel zeer of regeringen méér weten, ik geloof er zelfs geen barst van.
Laat staan dat ufo's deel uitmaken van heersende machten op aarde, en dat ze slechte bedoelingen hebben. Deze rijke verzinsels blijf je maar vernemen.
Laat ik het zo zeggen: Ex-president Bush en Obama weten net zoveel van ufo's als je eigen buren..
Ik heb ook nooit veel geloof gehecht aan ufo ongelukken, zoals Roswell, je kunt je niets meer stupide voorstellen dan een hoog geavanceerde beschaving die in staat is om verre ruimtereizen te maken, en misschien bewegen ze zich wel door verschillende dimensies - om dan ergens op aarde zomaar te verongelukken.
In mijn "ufo periode" toen ik er op avonden nog vaak uit ging rijden, om ze doorgaans in verduisterde oorden weer waar te nemen, anderzijds reageerden zij ook op mij - dit waren onze ontmoetingsplaatsen - deed ik weleens een en ander. Onder andere kwam ik in contact met een ufo geïnteresseerde uit Eindhoven, met deze jonge vrouw had ik enkele jaren een aardig hoofdzakelijk briefcontact. Naderhand had ze een UFO meldpunt opgericht. Ook heb ik destijds het maandblad Paravisie een brief gestuurd. Ik had mijn destijds ufo-verslag op diskettes vastgelegd, en die wilde ik ze wel opsturen als ze interesse hadden. Ze lieten weten dat ze benieuwd waren. Nadat ik de diskettes had opgestuurd heb ik van deze redactie nooit meer iets vernomen.
(Altijd vreemd gevonden.)
Toen ik ze nog eens daarnaar vroeg via een email, konden ze het niet thuisbrengen, dat is toch raar, of niet? Zoals al vermeld was ik het verslag kwijt door een p.c. crash. Ik hoopte het via hun misschien terug te kunnen ontvangen..
Heden heb ik de bijzondere lichtobjecten dusdanig volledig geaccepteerd in mijn leven, dat ik de avondlijke waarnemingen niet meer noteer, ik ben er wel van overtuigd dat er tussen mij en deze objecten - en om wat voor intelligentie het verder ook gaat - een verder niet uit te leggen band bestaat.
Heden heb je veel reden om maar niet te veel te melden, anders val je snel onder de categorie "UFO gekkies". Mijn leven was al niet bijster makkelijk...
Het is net zo zinloos als schrijven over uittredingen. Ik heb wel een samengevat verslagje opgetekend, en ook al eens gepubliceerd op Internet. Je krijgt er echt genoeg van dat zulke ervaringen of waarnemingen toch hoofdzakelijk worden weggezet in een of ander hoekje, er valt niks te bewijzen. En dan hebben sceptici er geen boodschap aan. Niet dat ik een boodschap heb aan sceptici..
Bepaalde dingen "weet" je, en meer hoef je voor jezelf niet te weten.
Onder hoeveel lagen zand anderen het ook willen begraven..
Nu is het bewijzen van buitengewone ervaringen nog één ding, maar wanneer er inderdaad een geavanceerde beschaving bestaat die al vele jaren en misschien al duizenden jaren de aarde bezoekt, dan is het voor deze beschaving natuurlijk een koud kunstje, om vanavond om tien uur openlijk te landen op een openbare plaats, waar een definitief en voorgoed onmiskenbaar bewijs zal komen, voor het bestaan van buitenaardse beschaving. Dit is hetgeen waar we mijns inziens op moeten wachten. Daarmee voorkom je het eindeloze belachelijke gekakel op Internet van welles nietes.
In een film van Star Trek, mijn favoriete serie op jonge leeftijd - maken de Vulcans waar de bekende Spock bij behoort zich op zeker moment algemeen bekend op aarde. (*) Spock is een tamelijk schertsfiguur met zijn puntoren en zijn rare gezichtstrekken wanneer men zijn "logica" aanspreekt, maar dit ontmoetingspunt, wat natuurlijk van wereldbelang was, was een definitief bewijs van een andere beschaving. Dit bewijs ging samen met een bepaalde ontwikkeling op aarde, namelijk met de zogenaamde ontdekking van "Warpsnelheid". Het zou in deze kúnnen dat een buitenaardse beschaving een bepaalt punt afwacht in de menselijke beschaving en vooruitgang, om zich dan wereldwijd bekend te maken.
Je vraagt je af waarom ze hun aanwezigheid afstandelijk bekend maken, zonder zich ooit ogenblikkelijk en wereldwijd bekend te maken, en de reden kan zijn dat ze de wereld geleidelijk voorbereiden - zodat mensen gewennen aan de voorstellingen van buitenaardse beschavingen.
Vooralsnog laat deze definitieve zekerheid zich niet kennen.........
Ik noem dit maar even "mijn ufo-periode". Het heeft verder weinig zin om daarover te schrijven, omdat sceptici en andere mensen het meteen afdoen als "anekdotisch". Dit kan ik overigens wel begrijpen. Wat de wereld nodig heeft is keihard bewijs. De opvallende lichten en hun geheel eigen manier van ergens te zijn, zich voort te bewegen, onderzoekend en aftastend welhaast, en voor mij zonder twijfel, hun notie van mij als waarnemer, en de manier hoe ze reageren op waarnemers - het zijn juist minder de kenmerken van lichtende objecten, het is veel meer hun wijze van er te zijn, wat hen doet opvallen. Hun manoeuvres zijn technologisch niet mogelijk zover de menselijke technologie - ze bewegen in verschillende snelheden, staan volledig stil op een punt, gaan zijwaarts of bewegen achterwaarts zonder enig verder manoeuvre. Dan weer lichten ze opvallend op, het lijken meer opwellingen van energie, het vibreert allemaal, dit onverwacht opwellen van lichtenergie is hun manier om zich kenbaar te maken. Doorgaans neemt deze vaak best wel verbijsterende lichtvorm weer af en hullen ze zich meer in het avondduister.
Veelal zijn ze met meer, met kleine groepjes. Er zijn ook verschillende waarnemingen, naast lichtobjecten heb ik vele malen opvallende driehoeken waargenomen. Het gaat om meer dan één type object.
Ufo's nemen een plaats in, naast de ongeveer vijftien jaar uittredingen die ik op jonge leeftijd had. Tijdens één van mijn meest mooie uittredingen betrof het ufo's. Alsof deze ervaring de feitelijkheid inluidde, van mijn latere reële ufowaarnemingen.
Ondanks dit begrijp ik volledig de grote aversie en de scepsis die er heerst aangaande ufo's, ook de speculaties erover behelzen daadwerkelijk 90 zo niet 99 procent loutere fantasie.
Wat ik niet geloof, tenzij men daar keihard bewijs voor aanbrengt, is dat ufo's in handen zijn gevallen van geheimzinnige regeringen of militaire complexen, al jaren hoor je van cover ups en achtergehouden informatie door regeringen, maar ik twijfel zeer of regeringen méér weten, ik geloof er zelfs geen barst van.
Laat staan dat ufo's deel uitmaken van heersende machten op aarde, en dat ze slechte bedoelingen hebben. Deze rijke verzinsels blijf je maar vernemen.
Laat ik het zo zeggen: Ex-president Bush en Obama weten net zoveel van ufo's als je eigen buren..
Ik heb ook nooit veel geloof gehecht aan ufo ongelukken, zoals Roswell, je kunt je niets meer stupide voorstellen dan een hoog geavanceerde beschaving die in staat is om verre ruimtereizen te maken, en misschien bewegen ze zich wel door verschillende dimensies - om dan ergens op aarde zomaar te verongelukken.
In mijn "ufo periode" toen ik er op avonden nog vaak uit ging rijden, om ze doorgaans in verduisterde oorden weer waar te nemen, anderzijds reageerden zij ook op mij - dit waren onze ontmoetingsplaatsen - deed ik weleens een en ander. Onder andere kwam ik in contact met een ufo geïnteresseerde uit Eindhoven, met deze jonge vrouw had ik enkele jaren een aardig hoofdzakelijk briefcontact. Naderhand had ze een UFO meldpunt opgericht. Ook heb ik destijds het maandblad Paravisie een brief gestuurd. Ik had mijn destijds ufo-verslag op diskettes vastgelegd, en die wilde ik ze wel opsturen als ze interesse hadden. Ze lieten weten dat ze benieuwd waren. Nadat ik de diskettes had opgestuurd heb ik van deze redactie nooit meer iets vernomen.
(Altijd vreemd gevonden.)
Toen ik ze nog eens daarnaar vroeg via een email, konden ze het niet thuisbrengen, dat is toch raar, of niet? Zoals al vermeld was ik het verslag kwijt door een p.c. crash. Ik hoopte het via hun misschien terug te kunnen ontvangen..
Heden heb ik de bijzondere lichtobjecten dusdanig volledig geaccepteerd in mijn leven, dat ik de avondlijke waarnemingen niet meer noteer, ik ben er wel van overtuigd dat er tussen mij en deze objecten - en om wat voor intelligentie het verder ook gaat - een verder niet uit te leggen band bestaat.
Heden heb je veel reden om maar niet te veel te melden, anders val je snel onder de categorie "UFO gekkies". Mijn leven was al niet bijster makkelijk...
Het is net zo zinloos als schrijven over uittredingen. Ik heb wel een samengevat verslagje opgetekend, en ook al eens gepubliceerd op Internet. Je krijgt er echt genoeg van dat zulke ervaringen of waarnemingen toch hoofdzakelijk worden weggezet in een of ander hoekje, er valt niks te bewijzen. En dan hebben sceptici er geen boodschap aan. Niet dat ik een boodschap heb aan sceptici..
Bepaalde dingen "weet" je, en meer hoef je voor jezelf niet te weten.
Onder hoeveel lagen zand anderen het ook willen begraven..
Nu is het bewijzen van buitengewone ervaringen nog één ding, maar wanneer er inderdaad een geavanceerde beschaving bestaat die al vele jaren en misschien al duizenden jaren de aarde bezoekt, dan is het voor deze beschaving natuurlijk een koud kunstje, om vanavond om tien uur openlijk te landen op een openbare plaats, waar een definitief en voorgoed onmiskenbaar bewijs zal komen, voor het bestaan van buitenaardse beschaving. Dit is hetgeen waar we mijns inziens op moeten wachten. Daarmee voorkom je het eindeloze belachelijke gekakel op Internet van welles nietes.
In een film van Star Trek, mijn favoriete serie op jonge leeftijd - maken de Vulcans waar de bekende Spock bij behoort zich op zeker moment algemeen bekend op aarde. (*) Spock is een tamelijk schertsfiguur met zijn puntoren en zijn rare gezichtstrekken wanneer men zijn "logica" aanspreekt, maar dit ontmoetingspunt, wat natuurlijk van wereldbelang was, was een definitief bewijs van een andere beschaving. Dit bewijs ging samen met een bepaalde ontwikkeling op aarde, namelijk met de zogenaamde ontdekking van "Warpsnelheid". Het zou in deze kúnnen dat een buitenaardse beschaving een bepaalt punt afwacht in de menselijke beschaving en vooruitgang, om zich dan wereldwijd bekend te maken.
Je vraagt je af waarom ze hun aanwezigheid afstandelijk bekend maken, zonder zich ooit ogenblikkelijk en wereldwijd bekend te maken, en de reden kan zijn dat ze de wereld geleidelijk voorbereiden - zodat mensen gewennen aan de voorstellingen van buitenaardse beschavingen.
Vooralsnog laat deze definitieve zekerheid zich niet kennen.........
(*) "Het officiële eerste contact tussen Vulcans en mensen was op 5 april 2063, toen een Vulcan verkenningsschip de warpvlucht van Zefram Cochranes Phoenix opmerkte. De Vulcans ontmoetten Cochrane op zijn lanceerbasis de dag na de vlucht. (Star Trek: First Contact) De Vulcans werden als het ware de "grote broer" van Aarde, door Aardse ambtenaren te adviseren op het gebied van de ruimte. De Vulcan hoge commando beschouwde mensen als gewelddadig en gelijkend op Vulcans voor de Tijd van de Opstanding en probeerden daarom om de vooruitgang van de mensheid in de ruimte te vertragen tot de juiste tijd er was." Bronlink 😏
dinsdag 4 juli 2017
"Lucy" / Enkele films..
Ik bekeek pas de film 'Lucy' , De film is eigenlijk niet eens noemenswaard, de volgende pagina van de VPRO schrijft erover (en daar twijfel ik nauwelijks aan) :
"Het lijkt een onuitroeibare mythe in filmland: de notie dat de mens slechts een zeer beperkt percentage van het brein gebruikt. Ook in dit actievehikel van Fransman Besson (The Fifth Element) wordt weer de nodige pseudowetenschappelijke nonsens over de kijker uitgestort, als titelheldin Lucy (Johansson) dankzij een nieuwe drug ongekende controle over haar brein verkrijgt. Dat neemt al snel bespottelijke vormen aan, maar dankzij talloze uitzinnige actiescènes weet Besson toch nog best te vermaken. Gebrek aan zelfspot breekt de film echter op." (Hier.)
Ik had de film bijna afgeveegd, vanwege de nonsens gewelddadige scenes, voor de filmheld Lucy die hard op weg is om zogenaamd haar totale breincapaciteit te gebruiken (een en al special effects natuurlijk) komt ze teleurstellend a/moreel over. Naarmate ze de meest absurde buitengewone gaven ontwikkeld, zoals gedachtenlezen telekinese speelt ook tijd op het slot geen rol meer. Ze verplaatst zich binnen de tijd, komt haar voorouder "Lucy" tegen en gaat steeds verder terug in de tijd. Op het slot lost ze fysiek helemaal op, ze is daarna het hele universum in zichzelf.
Maar het spreekt tot enige verbeelding. Is het mogelijk dat alles uiteindelijk het éne is?
Met Morgan Freeman had je iets meer realisme verwacht, hij is de spreker van allerlei wetenschappelijke programma's - Vooral tegenvallend is dat naarmate Lucy haar breincapaciteiten ontwikkeld ze steeds minder mens en meer "monster" wordt. Ze is een beetje van alles wat, tot Batman en I-man en X-man en Superman plus The Joker. Ze lost in tegenstelling tot de talloze jokers van de superhelden in elk geval helemaal op. (Daar geen hinder meer van 'onnozele superkrachten'.)
Maar dan is zij het universum als totaliteit, ze "is" het universum.
Hier krijgt het enige verbeeldende 'metafysische' waarde..
Lucy is God geworden (slotconclusie.)
Helemaal teruggaande, en alle ficties buiten beschouwing latende, kan het zeer wel waar zijn, dat er in ons mensen capaciteiten sluimeren, die bij de meesten slechts in de kiem liggen. Maar misschien van enige noodzaak daarbij, om jezelf niet reeds helemaal te degraderen tot een uitsluitend fysiek mechanisme. Ik geloof er met tamelijke zekerheid in, dat mensen die het bestaan uitsluitend materialistisch benaderen, zichzelf reeds ommuurd hebben en hun eigen grenzen hebben gelegd.
Waar ik daarentegen met geen mogelijkheid in geloof is, dat de mens in gronde God zelf is, als je dus een sterke aversie hebt tegen zelfverafgoding van de mens moet je Lucy niet kijken...
Bijvoegende Noot:
Een film die ik wél heb bewaard, en die ik altijd een ijzersterk scenario vond, is de science film 'Village of the Damned' (en dan vooral in de verbeterde versie van regisseur John Carpenter.)
Omdat de film een aannemelijke mogelijkheid behelst, waarop een Alien civilisatie zich gelijk zoals "stuifmeel" door inademing kan voortplanten. Als je je voorstelt dat een Alien macht de wereld wil overnemen, zou dat een zoveel minder opvallende manier zijn, dan door een UFO landing......
De opvallende en beeldschone kinderen in de film hebben natuurlijk ook afschuwelijke gaven, de film is net als bij meer films het geval is - bijzonder, omdat het een morele boodschap behelst.
Een van de hoofdrolspelers zegt in een gesprek met het meisje, wat de groep aanvoert, dat een superieure macht zonder enig besef van mededogen helemaal niks voorstelt, want het is het gevoel tot compassie en medeleven wat de mens en elk intelligent schepsel maakt tot mens - of soortgelijk.
De evolutionaire noodzaak tot zelf-overleven bepaalt de drijfveer van deze kinderen, ze opereren niet zelfstandig maar als een enkel collectief en beschikken over een dominante (telepathische) macht over de menselijke geest......
"Het lijkt een onuitroeibare mythe in filmland: de notie dat de mens slechts een zeer beperkt percentage van het brein gebruikt. Ook in dit actievehikel van Fransman Besson (The Fifth Element) wordt weer de nodige pseudowetenschappelijke nonsens over de kijker uitgestort, als titelheldin Lucy (Johansson) dankzij een nieuwe drug ongekende controle over haar brein verkrijgt. Dat neemt al snel bespottelijke vormen aan, maar dankzij talloze uitzinnige actiescènes weet Besson toch nog best te vermaken. Gebrek aan zelfspot breekt de film echter op." (Hier.)
Ik had de film bijna afgeveegd, vanwege de nonsens gewelddadige scenes, voor de filmheld Lucy die hard op weg is om zogenaamd haar totale breincapaciteit te gebruiken (een en al special effects natuurlijk) komt ze teleurstellend a/moreel over. Naarmate ze de meest absurde buitengewone gaven ontwikkeld, zoals gedachtenlezen telekinese speelt ook tijd op het slot geen rol meer. Ze verplaatst zich binnen de tijd, komt haar voorouder "Lucy" tegen en gaat steeds verder terug in de tijd. Op het slot lost ze fysiek helemaal op, ze is daarna het hele universum in zichzelf.
Maar het spreekt tot enige verbeelding. Is het mogelijk dat alles uiteindelijk het éne is?
Met Morgan Freeman had je iets meer realisme verwacht, hij is de spreker van allerlei wetenschappelijke programma's - Vooral tegenvallend is dat naarmate Lucy haar breincapaciteiten ontwikkeld ze steeds minder mens en meer "monster" wordt. Ze is een beetje van alles wat, tot Batman en I-man en X-man en Superman plus The Joker. Ze lost in tegenstelling tot de talloze jokers van de superhelden in elk geval helemaal op. (Daar geen hinder meer van 'onnozele superkrachten'.)
Maar dan is zij het universum als totaliteit, ze "is" het universum.
Hier krijgt het enige verbeeldende 'metafysische' waarde..
Lucy is God geworden (slotconclusie.)
Helemaal teruggaande, en alle ficties buiten beschouwing latende, kan het zeer wel waar zijn, dat er in ons mensen capaciteiten sluimeren, die bij de meesten slechts in de kiem liggen. Maar misschien van enige noodzaak daarbij, om jezelf niet reeds helemaal te degraderen tot een uitsluitend fysiek mechanisme. Ik geloof er met tamelijke zekerheid in, dat mensen die het bestaan uitsluitend materialistisch benaderen, zichzelf reeds ommuurd hebben en hun eigen grenzen hebben gelegd.
Waar ik daarentegen met geen mogelijkheid in geloof is, dat de mens in gronde God zelf is, als je dus een sterke aversie hebt tegen zelfverafgoding van de mens moet je Lucy niet kijken...
Een film die ik wél heb bewaard, en die ik altijd een ijzersterk scenario vond, is de science film 'Village of the Damned' (en dan vooral in de verbeterde versie van regisseur John Carpenter.)
Omdat de film een aannemelijke mogelijkheid behelst, waarop een Alien civilisatie zich gelijk zoals "stuifmeel" door inademing kan voortplanten. Als je je voorstelt dat een Alien macht de wereld wil overnemen, zou dat een zoveel minder opvallende manier zijn, dan door een UFO landing......
De opvallende en beeldschone kinderen in de film hebben natuurlijk ook afschuwelijke gaven, de film is net als bij meer films het geval is - bijzonder, omdat het een morele boodschap behelst.
Een van de hoofdrolspelers zegt in een gesprek met het meisje, wat de groep aanvoert, dat een superieure macht zonder enig besef van mededogen helemaal niks voorstelt, want het is het gevoel tot compassie en medeleven wat de mens en elk intelligent schepsel maakt tot mens - of soortgelijk.
De evolutionaire noodzaak tot zelf-overleven bepaalt de drijfveer van deze kinderen, ze opereren niet zelfstandig maar als een enkel collectief en beschikken over een dominante (telepathische) macht over de menselijke geest......
donderdag 23 maart 2017
Wat over Blogs en Bloggers (Persoonlijke Mijmering)
Behalve mijn eigen blog onderhouden afgelopen jaren, heb ik vaak gepost op allerlei blogs/forums en websites. Af en toe kon je weleens redelijk aardig samen posten met andere personen, blijkbaar zat je dan samen wat onder eenzelfde soort energie. Algemeen doch heb ik het posten op andere websites vaak als zowel beperkend voor mijzelf ondervonden, en vaak werd je ofwel niet/of niet goed begrepen of kreeg je te maken met een groot aantal behoorlijk "botte" verweerreacties.
Ik heb er minder of geen enkele moeite mee dat andere mensen anders denken dan ikzelf, soms werkt dat zelfs positief, want uiteindelijk kunnen we altijd wat erbij leren. Laatste met enige glimlach, want als je jaren hebt geblogd en tevens gepost op andere blogs, besef je dat mensen zelden tot helemaal nooit in staat zijn, afwijkende denkpatronen te vormen, die tegenstaan aan hun eigenaard (zo te zeggen.) Voornamelijk zijn mensen in hun onderlinge discussies her en der bezig, zichzelf te laten gelden in hun meningen en opvattingen. En niet echt bezig de verwoordingen van iemand goed te laten doordringen, laat staan dat ze bereid zijn daar veel of ver over na te denken of om zelfs maar een moment hun eigen gedachtevormingen over om het even welk thema te laten varen.
Hoewel we als miljoenen mensen identiek zijn, we zijn alle lichaamsgevoelig, we ervaren allemaal pijn en smart, vreugde en opwinding en we zoeken allemaal naar geluk en vrede en een redelijk rustig vaarwater, zonder teveel financiële kopzorgen. Dat 'jij' daarin verschilt van 'mij' of een ander, is absurd, het egocentrisme is wat dat aangaat aan het fictieve doorgevoerd.
Geen enkel mens op de wereld verkiest armoede of smart of een diep ongelukkig bestaan, en deelt het verlangen naar vreugde vrijheid en rust met de dierenwereld. Want dieren zijn net zulke bewuste schepselen.
Desondanks voert elk mens zijn eigen persoonlijk 'regime' : Bloggen in samenspraak met altijd gelijkhebbers is een nare en vervelende ervaring. Ik heb het dan ook niet over oppervlakkige discussies, maar over datgene wat echt aan het hart gaat en raakt, zoals ik afgelopen jaren veelvuldig blogde of aangaande onderwerpen van specifieke bloggers waar ik wel eens mee postte.
Om van al die gelijkhebbers en gelijkhebberij af te komen, is een positieve wending om je eigen blog op te starten. Als belangrijkste reden wanneer je jezelf vrij en open wilt uiten, zonder constant te worden onderbroken door botte reacties - die doorgaans in zichzelf niks op de kous hebben, maar wiens hoofddoel daarin schijnt te bestaan om je een beetje het woord te verbieden - is een eigen blog.
In aanvang, nadat ik eigenlijk pas op Internet ging (vanaf mijn huidige woonplaats) begon ik zo een beetje met enkele gedichten en spreukjes neer te zetten op blogs. Het schrijven was al vanaf jeugdige leeftijd mijn 'ding', lang voorheen Internet schreef ik, naderhand aan de hand van inmiddels antiek te noemen typemachines, en bundelde die schrijfsels zelf (wat creatief) tot boekjes. Wat aangevuld met tekeningen. Ik kreeg in deze beginnende blogs tenminste 1 leuke reactie van iemand die ook beginnende was met een blog, en maar meteen wat bleef 'hangen' (naar eigen zeggen) onder de 'gedichtjes en spreuken'.
In verloop van reeds mijn jonge leven, was ik veel aan het lezen, hoofdzakelijk op gebied van levensbeschouwelijke lectuur algemeen. De term 'levensbeschouwelijk' is immers zeer uitgebreid, het kan staan voor filosofie religie of oosterse filosofie, en zoveel andere thema's. Ik had in verloop van jaren boekenkasten vol boeken. Een ander 20tiger of 30tiger zou waarschijnlijk met heel andere dingen zijn bezig geweest dan ikzelf. Onder andere had ik belangstelling gekregen in vooral één denker, en dat was Jiddu Krishnamurti, wiens boeken en autobiografieën ik alle verzamelde in een bepaalde tijd.
Krishnamurti was eerder de weg terug naar ratio, maar daarin werkte hij ook wel weer benauwend.
Al met al ontwikkelde zich zo je eigen gedachteaard, deze zou ik onder niets specifieks willen thuisbrengen.
Verder postte ik wel eens wat onder allerlei rubrieken van dagbladen en soms tv programmabladen, daar werd dan vaker een post naar aanleiding van een specifiek onderwerp uit geselecteerd.
Allemaal uiteindelijk slechts hobby.
Heden heeft Internet het voordeel dat in principe iedereen daarop iets openbaar mag uiten, daarvoor heb je geen bepaalde toestemming meer nodig. (Fatsoensnormen stel je jezelf als je een blog wilt op een bepaalt peil.) Desondanks dat er ook veel lezenswaard is, is er ook veel wat weinig lezenswaard is, is mijn mening. Vooral betrof het daarbij voor mijzelf althans specifieke blogs, die ik algemeen lezenswaard vond. Ik lees geen blogs over wielrennen en voetbal en politieke issues. Ik voel me nog steeds verbonden met het thema van levensbeschouwelijke onderwerpen. Daarnaast wil ik dit blog wat persoonlijker maken. (Een bijkomstigheid is een tamelijk recente nieuwe hobby, namelijk fotografie, vooral op Twitter kom je reeds veel van mijn 'kiekjes' tegen.)
Twitter.
Ik heb er minder of geen enkele moeite mee dat andere mensen anders denken dan ikzelf, soms werkt dat zelfs positief, want uiteindelijk kunnen we altijd wat erbij leren. Laatste met enige glimlach, want als je jaren hebt geblogd en tevens gepost op andere blogs, besef je dat mensen zelden tot helemaal nooit in staat zijn, afwijkende denkpatronen te vormen, die tegenstaan aan hun eigenaard (zo te zeggen.) Voornamelijk zijn mensen in hun onderlinge discussies her en der bezig, zichzelf te laten gelden in hun meningen en opvattingen. En niet echt bezig de verwoordingen van iemand goed te laten doordringen, laat staan dat ze bereid zijn daar veel of ver over na te denken of om zelfs maar een moment hun eigen gedachtevormingen over om het even welk thema te laten varen.
Hoewel we als miljoenen mensen identiek zijn, we zijn alle lichaamsgevoelig, we ervaren allemaal pijn en smart, vreugde en opwinding en we zoeken allemaal naar geluk en vrede en een redelijk rustig vaarwater, zonder teveel financiële kopzorgen. Dat 'jij' daarin verschilt van 'mij' of een ander, is absurd, het egocentrisme is wat dat aangaat aan het fictieve doorgevoerd.
Geen enkel mens op de wereld verkiest armoede of smart of een diep ongelukkig bestaan, en deelt het verlangen naar vreugde vrijheid en rust met de dierenwereld. Want dieren zijn net zulke bewuste schepselen.
Desondanks voert elk mens zijn eigen persoonlijk 'regime' : Bloggen in samenspraak met altijd gelijkhebbers is een nare en vervelende ervaring. Ik heb het dan ook niet over oppervlakkige discussies, maar over datgene wat echt aan het hart gaat en raakt, zoals ik afgelopen jaren veelvuldig blogde of aangaande onderwerpen van specifieke bloggers waar ik wel eens mee postte.
Om van al die gelijkhebbers en gelijkhebberij af te komen, is een positieve wending om je eigen blog op te starten. Als belangrijkste reden wanneer je jezelf vrij en open wilt uiten, zonder constant te worden onderbroken door botte reacties - die doorgaans in zichzelf niks op de kous hebben, maar wiens hoofddoel daarin schijnt te bestaan om je een beetje het woord te verbieden - is een eigen blog.
In aanvang, nadat ik eigenlijk pas op Internet ging (vanaf mijn huidige woonplaats) begon ik zo een beetje met enkele gedichten en spreukjes neer te zetten op blogs. Het schrijven was al vanaf jeugdige leeftijd mijn 'ding', lang voorheen Internet schreef ik, naderhand aan de hand van inmiddels antiek te noemen typemachines, en bundelde die schrijfsels zelf (wat creatief) tot boekjes. Wat aangevuld met tekeningen. Ik kreeg in deze beginnende blogs tenminste 1 leuke reactie van iemand die ook beginnende was met een blog, en maar meteen wat bleef 'hangen' (naar eigen zeggen) onder de 'gedichtjes en spreuken'.
In verloop van reeds mijn jonge leven, was ik veel aan het lezen, hoofdzakelijk op gebied van levensbeschouwelijke lectuur algemeen. De term 'levensbeschouwelijk' is immers zeer uitgebreid, het kan staan voor filosofie religie of oosterse filosofie, en zoveel andere thema's. Ik had in verloop van jaren boekenkasten vol boeken. Een ander 20tiger of 30tiger zou waarschijnlijk met heel andere dingen zijn bezig geweest dan ikzelf. Onder andere had ik belangstelling gekregen in vooral één denker, en dat was Jiddu Krishnamurti, wiens boeken en autobiografieën ik alle verzamelde in een bepaalde tijd.
Krishnamurti was eerder de weg terug naar ratio, maar daarin werkte hij ook wel weer benauwend.
Al met al ontwikkelde zich zo je eigen gedachteaard, deze zou ik onder niets specifieks willen thuisbrengen.
Verder postte ik wel eens wat onder allerlei rubrieken van dagbladen en soms tv programmabladen, daar werd dan vaker een post naar aanleiding van een specifiek onderwerp uit geselecteerd.
Allemaal uiteindelijk slechts hobby.
Heden heeft Internet het voordeel dat in principe iedereen daarop iets openbaar mag uiten, daarvoor heb je geen bepaalde toestemming meer nodig. (Fatsoensnormen stel je jezelf als je een blog wilt op een bepaalt peil.) Desondanks dat er ook veel lezenswaard is, is er ook veel wat weinig lezenswaard is, is mijn mening. Vooral betrof het daarbij voor mijzelf althans specifieke blogs, die ik algemeen lezenswaard vond. Ik lees geen blogs over wielrennen en voetbal en politieke issues. Ik voel me nog steeds verbonden met het thema van levensbeschouwelijke onderwerpen. Daarnaast wil ik dit blog wat persoonlijker maken. (Een bijkomstigheid is een tamelijk recente nieuwe hobby, namelijk fotografie, vooral op Twitter kom je reeds veel van mijn 'kiekjes' tegen.)
Twitter.
1ste/ Levensbeschouwelijk & Anderszins
Tja,
je moet toch wat te doen behouden,
en je gedachtes af en toe kwijt kunnen.
Dus opnieuw een start.
Na definitieve afsluiting van mijn eerste blog,
met een redelijk tal lezers in ongeveer 5 jaren,
een totaal aan ongeveer 117. 000 Views :
en enkele dagelijkse hoogtepunten van 300 tot meer dan 800,
met een gemiddelde van 100/200/300 per dag,
wil ik niet meteen in herhaling vallen.
Een andere titel met mijn doodgewone geboortenaam, en ietwat meer persoonlijk.
Een blog over levensbeschouwelijke & spirituele onderwerpen
en anderzijds randwetenschappelijk, psychologie, en wat er verder leeft.
Daarnaast gewoon wat aardigheden.
je moet toch wat te doen behouden,
en je gedachtes af en toe kwijt kunnen.
Dus opnieuw een start.
Na definitieve afsluiting van mijn eerste blog,
met een redelijk tal lezers in ongeveer 5 jaren,
een totaal aan ongeveer 117. 000 Views :
en enkele dagelijkse hoogtepunten van 300 tot meer dan 800,
met een gemiddelde van 100/200/300 per dag,
wil ik niet meteen in herhaling vallen.
Een andere titel met mijn doodgewone geboortenaam, en ietwat meer persoonlijk.
Een blog over levensbeschouwelijke & spirituele onderwerpen
en anderzijds randwetenschappelijk, psychologie, en wat er verder leeft.
Daarnaast gewoon wat aardigheden.
Abonneren op:
Posts (Atom)

