Posts tonen met het label Bijna Dood Ervaringen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bijna Dood Ervaringen. Alle posts tonen

woensdag 10 december 2025

Bijna dood ervaring Jose Hernandez

Jose Hermandez beschrjft zijn bijna dood ervaring, als atheïst was hij ervan overtuigd dat bij de dood zijn ogen zich sloten in het eeuwige duister van niets.
Vlak voor hij weggleed ontwaarde hij een gestalte in de kamer, die dichter bij kwam en hem aanraakte. Waarop hij zich gewaar werd van een volledige lichtheid, de zware ademhaling van zijn lichaam viel weg. 
Hij beschrijft hoe hij keek naar zijn lichaam en de artsen die moeizaam ermee bezig waren. Hij zegt: "Ik keek naar mezelf, en ik zei "Dat ben ik, en ik ben dood. Maar als dat ik ben, wie ben ik dan? Dat was het eerste wat ik me opkwam." 
De gestalte spreekt hem aan, hij moest afscheid nemen. Daarna beschrijft hij een overweldigende ervaring die hem bracht bij zijn overleden vader. Waarmee hij na een leven vol onverschilligheid liefdevol afscheid kon nemen. 
Ze gingen terug naar zijn lichaam, hij voelde zich samensmelten maar was er meteen weer uit, terug bij zijn vader, die hem een bijzonder mededeling gaf...


16 min. 37 // 3 miljoen X bekeken.


2 Bijna dood ervaringen die indruk maken

Douwe Reekers, een Nederlander, beschrijft zijn Bijna Dood Ervaring. Na een ernstige val van een ladder geraakt hij aan de rand van de dood. Hij beschrijft de, voor kenners wel, uittreding die doorgaans deel van van een bijna dood ervaring. Maar evengoed is de uittreding een verschijnsel wat mensen ook kunnen ervaren zonder dat hun lichaam een moment in levensgevaar verkeerde. (Dan doel ik voornamelijk op een stuk verleden in het eigen leven.) 
Bijzonder in zijn ervaring is, dat er geen sprake is van een 'tunnelervaring' met het licht aan het uiteinde. Daarentegen komt hij in zijn contact met zijn spirituele contactpersoon, die hem begeleidt gedurende zijn korte bestaans onderbreking, en met hem terugkeert naar zijn fysieke bestaan.

Het filmpje geeft geen verder commentaar en reacties zijn uitgeschakeld.
Maar ik vind zijn relaas vooral geloofwaardig door juist de eenvoud van zijn verhaal,
en mooi.
(Origineel gepost 2 jaar geleden)  9 min. 43 :


 

dinsdag 6 augustus 2024

'Navy Diver Drowns & Meets his Soul Family'

Hieronder een aangrijpend verhaal van een man - met bepaalt een boeiend bestaan - die in een zware storm nagenoeg verdronk, maar dan was er Licht en hulp :
Wat ik plaats omwille de geloofwaardigheid en indruk die het achterlaat. Ook kom je geen christelijke bekering tegen (wat soms ook verfrissend is). 
Het doet me denken aan de film The Abyss, waar een diepzee duikboot de afgrond in raast, maar dan opeens wordt omgeven door het gigantische licht van 'Abyss' - een buitenaardse levensvorm die hun redt uit de diepte: maar dit terloops.)

Onder dit verhaal -of verslag- lees je volgende :
David Bennett vertelt het verhaal van zijn Bijna-Doodervaring, waarbij hij verdronk tijdens een zware storm voor de kust van Californië in 1983 terwijl hij optrad als Hoofdingenieur aan boord van het marineonderzoeksschip "Aloha". Tijdens zijn ontmoeting aan de Andere Kant ervoer hij de aard van zijn Ware Zelf, ontmoette hij zijn Zielenfamilie en werd hij door twee Lichtwezens teruggeleid naar zijn lichaam. David vertelt ons over het Doel dat God hem gaf en hoe hij in staat was om stadium 4 longkanker te overwinnen door de lessen toe te passen die hij leerde van zijn Bijna-Doodervaring. "Als je dankbaar wilt zijn, moet je dankbaar zijn voor Al het Leven" - David Bennett :



zondag 20 februari 2022

Een Bijzondere BDE (bijna dood ervaring)

'Scott Drummond deelt zijn verbazingwekkende ervaring van wat hij voelde en zag toen hij gedurende 20 minuten dood werd verklaard.

Het is een heel persoonlijk en teder moment in zijn leven, een moment dat de rest van zijn leven voor altijd drastisch heeft veranderd.

Hij heeft besloten dit verhaal nu te delen vanwege de gebeurtenissen van de wereldwijde pandemie, het coronavirus / COVID-19.
Hij hoopt alle mensen te helpen die lijden en zich afvragen wat er met hen en hun dierbaren zal gebeuren.

De serie Prioritize Your Life belicht ervaringen van geweldige mensen om ons allemaal te inspireren om een ​​beter leven te leiden. Een leven waarin we gefocust zijn op wat er echt toe doet. Laten we deze wereld zonder spijt verlaten.' (Tekst onder bron-film) :




In deze bijzondere serie, veelal uit het Duits naar het Engels vertaalde verhalen, berichten mensen zeer geloofwaardig van hun bijna dood ervaringen. 
Deze beleving raakt zeer na aan de realiteit, omdat de man tijdens een hartstilstand - van wat een eenvoudige operatie leek - buiten en boven zijn lichaam verkeert, en van daaruit - in alle rust, behoorlijk exact kan vertellen wat er allemaal gebeurt rondom de weder opwekking van zijn lichaam. Dit verhaal komt zelf ná aan de ratio: 

De skeptische wereld blijft ontkennen dat BDE belevingen een harde realiteit inhouden, daarbij is het behoorlijk ongeloofwaardig te blijven stellen, dat mensen geen - Wel Degelijk - verifieerbare ervaringen hadden/of hebben. Vaak komen beschrijvingen van allerlei handelingen die men Buitenlichamelijk waarneemt overeen met de reële gebeurtenis.

De uittreding speelt een essentiële rol bij vrijwel alle bijna dood ervaringen, deze man had een opmerkelijke uittreding. Zijn ervaring was ook minder complex, met een eenvoudige verhaallijn.

Kenmerkend voor deze ervaringen is ook, dat mensen het vaak hun vrijwel hele leven voor zichzelf behouden, deels omdat het hun eigen 'schat' is, anderzijds omdat het nog steeds weinig geloofwaardigheid krijgt..


zaterdag 27 november 2021

Pim van Lommel | Deel 2: Bijna-doodervaringen - gesprek dit jaar.




Nogmaals Pim Van Lommel, in een drieluik /Juli-Augustus dit jaar- Over hoe zijn belangstelling postvatte aangaande de bijzondere bijna dood ervaringen van mensen. Nog steeds vind ik Pim Van Lommel een interessant en geloofwaardig iemand.

Hoe kunnen mensen ervaringen opdoen in een staat, waarin zulke ervaringen per definitie zijn uitgesloten, nl. bij hartstilstand en breindood. Het thema over wat de aard is van bewustzijn blijft mensen bezighouden. 
Is bewustzijn Lokaal gehuisvest in het brein, of bestaat het eerder als Nonlokaal of als universeel: En heeft het een tijdelijke frequentie met/in het lichaam? 
ZIN/ZIJN is een educatief platform voor de onderzoekende open geest, met als doel: het leven doorgronden en verheffen.





maandag 17 december 2018

Dreams and Visions of the Dying | Dr. Christopher Kerr

Een interessante TED, die ik op het blog plaats.
(Dr. Christopher Kerr speaks at a 2015 TEDx event Buffalo, New York. Dr. Christopher W. Kerr is the Chief Medical Officer at The Center for Hospice and Palliative Care, where he has worked since 1999. His background in research has evolved from bench science towards the human experience of illness as witnessed from the bedside, specifically patients’ dreams and visions at the end of life. Although medically ignored, these near universal experiences often provide comfort and meaning as well as insight into the life led and the death anticipated.)
In de tijd dat mensen zoals Gerald Woerlee ((Hier een stuk te lezen door Titus Rivas) of Dick Swaab minachtend doen over menselijke ervaringen nabij de dood of tijdens een bijna dood (ervaring) omdat het volgens hen allemaal dusdanig irrelevant is voor de wetenschap en de ratio, beklemtoont de spreker in TED juist het belang voor mensen zelf, van deze ervaringen.
Terwijl mensen zoals Woerlee het liefste meteen in het ziekenbed van iemand naar voren springen, om te verduidelijken dat men maar wat aan het ijlen was, en de diepgaande ervaring van iemand slechts een fabeltje is van een brein, is dat niet iets waar de 'patiënt' ook maar wat aan heeft. De ervaringen van mensen die stervende zijn of een bijna dood ervaring hadden hebben voor deze mensen een fundamentele betekenis, ze begeleiden de mens letterlijk naar de dood. Het zijn de meest aangrijpende ervaringen, gecombineerd met meest dierbare herinneringen, en dromen met betekenis, die mensen loskoppelen van angst en vrees, en die hen de dood tegemoet laat gaan in diepe vrede.

 

Gepubliceerd op 2 dec. 2015
-ook in te stellen in zuiver Nederlandse vertaling-
 

maandag 1 oktober 2018

Bijna dood ervaring -Kim Rives-

Bijna dood ervaringen verlopen vaak anders, al hebben ze grote overeenkomsten. De bijna dood ervaring van Kim Rives (deze reeks is Nederlands ondertiteld.) Na een slopend ziekteproces kreeg zij een bijna dood ervaring. Maar de (bekende) tunnel kwam er niet in voor. Ze beschrijft het als:
"Ik was opeens los van mijn lichaam en zweefde bij het plafond. Ik keek naar beneden zag een lichaam in het bed en besefte dat dit van mij was. Als ik me hierover verwonderde verscheen er aan de rechterkant een man gekleed in wit".
 
De ervaring van uit het lichaam treden speelt een belangrijke rol bij bijna dood ervaringen. Er bestaat echter ook het fenomeen van uittredingen, mensen ervaren het uit het lichaam treden zonder dat het lichaam in een ernstige nood verkeert. Maar eerder bij een bepaalde ontspanning.
Wanneer de scepticus zegt, dat deze verschijnselen zoals hij ze noemt optreden, wanneer het lichaam in een ernstige doodsnood verkeert, verklaard het dus niet waarom mensen uittredingen ervaren, zonder dat het lichaam in doodsnood verkeert.
 
Verdergaande heeft de bijna dood ervaring van Kim Rives een overweldigende christelijke inhoud. Ze komt ook Jezus tegen. Het is zeer waarschijnlijk, zonder dat ik iets wil afdoen van zijn echtheid, dat de bijna dood ervaringen sterk worden gekleurd door de achtergronden van mensen. Een Hindoe die een bijna dood ervaring zou krijgen, zou een schildering ervaren uit zijn Hindoe geloof, enzoverder. De bijna dood ervaring schijnt niet noodzakelijk alleen te ontstaan bij religieuze mensen, niet gelovige mensen zouden het ook kunnen ervaren. Wat ervaren zij? Ervaren zij de hel omdat zij in hun bestaan niet geloofde?
 
Het lijkt allemaal wat onwaarschijnlijk, stel dat iemand een zeer humaan leven leidt zonder enig geloof, waarom zou hij dan een of andere hel moeten betreden? Bijna dood ervaringen worden waarschijnlijk ook misbruikt door christelijke organisaties, om hun geloof te verspreiden. Soms kun je afvragen of mensen een bijna doodervaring hadden, of het onderwerp gebruiken om hun geloof te verspreiden.
Zo heb je wel meer vragen..
 
Het idee dat je bijvoorbeeld na je dood allerlei naaste familieleden zou ontmoeten, terwijl je daar tijdens je leven totaal geen band mee had, lijkt eerder op een griezel voorstelling. Misschien zou je eerder een van je beste vrienden willen ontmoeten die eens zijn heen gegaan.
 
Tijdens bijna dood ervaringen is er geen fysieke activiteit meer, je hebt alleen nog de mogelijkheid om geestelijk van alles bij elkaar te spinnen. Mensen ervaren exact dat wat ze zich voorstellen, de vraag naar de realiteit van al deze voorstellingen is misschien wel irrelevant. Je bent in een geestelijke vorm, en een onderdeel daarvan is waarschijnlijk dat de geest zijn eigen realiteit projecteert. Deze projecties kunnen voortgaan in een schijnbaar hiernamaals. (Dit wordt ook bevestigt door allerlei esoterische literatuur - of door ervaren uittreders.)
 
Wat is dan de bedoeling van de bijna dood ervaring?
Je geest is zich bewust -of misschien onbewust bewust- van het feit dat het lichaam in ernstige nood verkeert, de vrees voor de dood komt dan razendsnel op iemand af, anderzijds zoekt de geest automatisch een aard vervanging van zijn fysieke leven, een hierna leven. Het zoekt naar vertrouwde dingen, dit om deels de confrontatie met 'de dood'' tegen te gaan.
 
Dit gaat trouwens niet helemaal op, neem mensen die de meest nare angstwekkende ervaringen krijgen tijdens een BDE. (Dat ligt er ook aan wat het onderbewustzijn op dat moment projecteert.) Misschien ondergaan wel gelovige mensen deze drempel eer positief.
 
De kwestie is per slot, wat is er nu waar aan de BDE? En hoe ziet het er in een -aangenomen- hierna dan uit? Het hierna is een geestelijke wereld, mensen projecteren hun eigen realiteiten in die geestelijke wereld, je zou het daarom eerder kunnen zien al talloze lagen, waar talloze verbeeldingen tot realiteit worden.
 
Voor sommigen is het hele idee van een voortleven misschien wel het meest angstaanjagende, stel je een eindeloze voortzetting voor van je leven, hoe óverleef je dat? De kleurrijke verbeeldingen van schitterende landschappen en schitterende wezens die er rondwaren, en een hele hoop "klatergoud", -zelfs de voorstelling van Eben Alexander die op de vleugel van vlinders meevloog- en al de verdere ontmoetingen, kunnen je soms iets geven van algehele troosteloosheid.
 
Dit, omdat we ons een aard hierna meer voorstellen, als een geestelijke transformatie, dit betreft meer een bepaalde toestand van zijn, en minder een kleurrijke fantasie....
 
 

donderdag 20 september 2018

Neil deGrasse Tyson on death and near death experiences

Neil deGrasse Tyson, die op zich een leuke spreker is, (waar ik graag naar luister) heeft ongelijk, in onderstaande filmpje. Wanneer hij wat vermakelijk stelt, dat de constatering van het bewustzijn (het loutere bewustzijn dus) dat iets waarneemt onwetenschappelijk is, niet objectief maar suggestief.
Meer dan dit, de onderzoekende wetenschapper heeft bewustzijn al even hard nodig, om een bewijs te constateren op instrumentaal en dus extern niveau.
 
Om vast te stellen dat de 'kat van Schrödinger' dan wel dood of levend is, moet de bewuste waarnemer eerst de doos openen waarin de kat zit, hetgeen een bewustzijnswaarneming is. In dit bijzondere experiment geldt het onzekerheidsbeginsel, de kat kan zowel dood en levend zijn, dat hangt af van een kwantumexperiment. Zekerheid verkrijgt men alleen door de doos te openen en waar te nemen hoe het zit met de kat. (let wel dit was enkel een gedachte experiment.) Het gaat om de bewuste waarneming, die geldt als wel degelijk bewijs. Maar volgens Tyson is louter en alleen de waarneming niet voldoende om te spreken van objectief bewijs.
 
Welnu, misschien kan een waarnemer zich ook vergissen als hij op een weg staat, en er komt een auto op hem toe gereden, de waarneming is immers maar een subjectieve aangelegenheid.... (Pas als de auto je dood rijdt hoef je niet meer te twijfelen aan de objectiviteit van een waarneming) ..
 
Het punt is de onderschatting van Tyson, over het absolute belang van het waarnemend bewustzijn, uiteindelijk is het altijd het bewustzijn dat de constateringen doet. Zijn opmerkingen over bijna dood ervaringen worden eveneens fout geïnterpreteerd. Door het nog verder volledig te ridiculiseren kan men enkel opmaken dat Tyson maar wat aan het "lullen" is.
 
Bijvoorbeeld is een bijna dood ervaring heel iets anders dan een 'geloofskwestie'. Je hoeft er niet eerst in te geloven. (Mensen maken het ook mee die niets geloven.)
Andere van zijn uitspraken zijn zéér speculatief, bijvoorbeeld het vergelijken van de lampen boven een operatietafel met het zien van het (bekende) licht. (Ik vraag me af hoe je dit ziet met gesloten ogen.)
 
Er zijn bijna dood ervaringen en vergelijkbaar tevens out of body ervaringen, met een objectief bewijs van een échte waarneming. Mensen nemen tijdens buitenlichamelijke ervaringen soms allerlei naderhand vastlegbare zaken waar.
 
Wanneer iemand lichamelijk in een crisis verkeert en op de rand van leven en dood, lijkt het nogal krankjorum om bij zekerheid maar een bordje te plaatsen boven al de ziekenhuisbedden ergens aan het plafond, met daarop een cijfer of andere code, die de bijna dood ervaarder dan ná het verlaten van zijn lichaam moet lezen.
 
Tyson stelt dat je nooit wetenschap kunt bedrijven op grond van een bewustzijnservaring, het volgens hem dus zeer onbetrouwbare bewustzijn kan onmogelijk gelden als enig wetenschappelijk bewijs voor iets. Maar hoe stel je iets ooit vast, als je even het bewustzijn wegdenkt? Bewustzijn moet dus betrouwbaar genoeg zijn om niet te twijfelen aan datgene wat het waarneemt, en om dat objectief in te schatten.
Doch als je 'zo' stelt dat bewustzijn nóóit objectief is, maar altijd subjectief, dan bestaat er ook geen objectief waarneembaar feit. (Alle realiteit wordt uitsluitend realiteit in het waarnemend bewustzijn, ook de zogenaamde feiten.)
 
De mens dient te twijfelen aan enige objectiviteit, en moet zijn gegevens halen uit de instrumenten - maar hoe kan Tyson dan het zo onbetrouwbare bewustzijn de controle laten doen over wat die instrumenten aangeven? ..je zou dan de instrumentale gegevens, die hij acht als enig objectief, aan zichzelf moeten overlaten, zonder controlerend bewustzijn. Want misschien ziet het bewustzijn wel iets heel anders dan wat instrumenten aangeven?
 
Wat ik wil zeggen is, dat Tyson halfslachtige waarheden verkondigt. Per slot vertrouwen we juist wél op de objectiviteit van wat bewustzijn waarneemt, als dus een bewustzijn een buitengewone ervaring deelachtig is en ondergaat, dan moet er tenminste "iets" echt zijn aan die ervaring, want het bewustzijn ondergaat het en ervaart het.
 
Als je dat onvoldoende vindt, neem het feit, dat iemand schoonheid ziet, hoe meet je schoonheid? Dat is onmogelijk, -je kunt ook geen menselijke waarden vastleggen met een externe technologie- bestaat schoonheid dan wel of niet? Het is in zichzelf een tekortkomende misvatting, dat je alles wat bestaat, inclusief alle menselijke ervaring, eerst moet vastleggen met -objectieve- apparatuur, om vast te stelen dat het bestaat. Dan heb je het slechts over het bestaan van een begrensde realiteit. Die de menselijke ervaring echter verre overstijgt..
 
 

donderdag 5 juli 2018

Lani Leary's Near-Death Experience

Het zijn elke maal dezelfde soort verslagen, aangaande bijna dood ervaringen: de sceptici gaan voorbij aan de schijnbaar objectieve waarnemingen van mensen, die tijdens een BDE ervaring hun lichaam verlaten, en vanuit een luchtperspectief (vogelperspectief) exact kunnen waarnemen wat er rondom hun in ernstige nood verkerende lichaam gebeurt. Je zult van sceptici, vooral die met de "K" ook nooit een serieuze reactie verwachten, aangaande BDE aspecten, omdat ze weigeren in te gaan op verifieerbare, achteraf aantoonbare bewijzen van waarnemingen tijdens een BDE.
 
Niet elke BDE ervaring gaat samen met het aspect van het uit het lichaam treden, het grootste deel schijnbaar wel. Zoals ook het verhaal in onderstaande. Men erkent niet dat iemand een reëel verslag kan doen aangaande een feitelijke gebeurtenis. Als je aan het strand kijkt naar een mooi gekleurde hemel tijdens een zonsondergang, en je probeert die ervaring te beschrijven, zal er niemand zijn die jouw verhaal niet gelooft. Men gelooft ook in je geraaktheid of ontroering, al kan men geraaktheid en ontroering nooit objectief beschrijven, want er bestaat geen objectief bewijs voor niet objectieve ervaringen. Maar men zal wél de ervaring geloven.
 
Wanneer mensen daarentegen hun aangrijpende BDE ervaring beschrijven, gelooft men niet dat deze mensen eveneens een concreet en reëel verhaal beschrijven, precies zoals het hen is overkomen. Want, zoals Pim van Lommel het al vaker zei, het "kan niet" volgens de wetenschappelijke norm. Er moet dus iets haperen aan ofwel de wetenschappelijke norm of aan bijna dood ervaringen, ze sluiten nu eenmaal niet in elkaar en staan integendeel volledig haaks op elkaar. Uit BDE ervaringen, met name met het aspect van het uit het lichaam treden, blijkt dat hersenen niet de zetel zijn van bewustzijn. Als dit wél zo is, hoe verklaard men dan de vele exacte naderhand beschrijvingen van mensen die precies weten wat er gebeurde rondom hun in nood verkerende lichaam? :   
 
 

donderdag 15 maart 2018

Elizabeth Taylor's Near-Death Experience.....

Ondanks moderne hersenopvattingen blijven de verslagen van mensen met een uitzonderlijke ervaring door gaan. Dat de mens meer is dan zijn hersenen ontvangt eerder veel antipathie, ook bij artsen, die al min of meer het advies krijgen om niet in te gaan op mensen die bijna dood ervaringen hebben gehad, en om dat maar meteen onderuit te halen als hallucinaties. Ik vind het merkwaardig en menselijk vreemd, dat je mogelijk bewijzen in overvloed hebt, dat de mens meer is dan zijn stoffelijk lichaam, en dat je als enige hebt een uiting van sterk verweer daartegen. Stel je zou een eeuwigheid in je vooruitzicht hebben, waarom zou je dan perse willen blijven hangen in het geloof van dit tijdelijke en nietmaals al te beste bestaan?
 
Vreemder nog, zou je dat dan niet boven alles willen achterhalen en weten?
Het zou ingrijpender zijn dan zelfs het bestaan van God of van buitenaardse intelligentie.
Maar de ratio heeft een opvallend effect, eerder laat je jezelf in een diep dal "weg verklaren" door de hedendaagse nihilistische ratio, die alle waardes van bestaan ontkent, de mens geen kroon en de aarde geen middelpunt, slechts dust is al we are..
 
De westerse wetenschap heeft de mens ontdaan van al zijn bestaanszin, niet dat het bestaan minder wonderbaarlijk ware, nu we weten dat we geen kroon van een schepping zijn, want evolutie is een prachtig ontwerp in zichzelf / en het zou absurd zijn de aarde in het midden van alles te zetten. Maar de wetenschap was nog niet klaar. Allerlei mensen, zoals bijvoorbeeld Daniel Dennett ontkennen zelfs dat de mens bewustzijn heeft. (Een aard zelfbedrog.)  Het enig zekere van je bestaan is weliswaar het gegeven dat je bewust bent. Bewustzijn is de constante aan staande lichtschakelaar, die alleen wordt onderbroken bij een diepe slaap.
De wetenschap heeft inmiddels alles zo 'dood' verklaard, dat ze zelf problemen krijgt met haar eigen nihilisme. Maar in de grond worden gewoonweg ingrijpende ervaringen ontkent van mensen, die de wetenschap tegenspreken.
 
Vreemd is het dan dat wetenschap blijkbaar geen enkele poging doet om deze ervaringen daadwerkelijk te onderzoeken, samen met de bevooroordeelde skeptici hebben ze er geen enkele boodschap aan. Je moet daarom gewoonweg de verhalen en ervaringen van mensen aanhoren. Als je daadwerkelijk meer bent dan je lichaam, wil je dat dan niet weten? Je kortstondige bestaan zou enkel nog een stip zijn wanneer je als essentie een transcendentie zou delen. Je bent dan in gronde een transcendent wezen in een stoffelijk lichaam. De dood van het lichaam zou de ketens verbreken van deze tweedeling, mensen ervaren dan voor hen bijna onverwoordbare ervaringen die hen ten volle doen beseffen dat het lichaam niet meer is dan het cocon van een rups die de vlinder op zijn vlucht achterlaat.
 
Ik kwam het verhaal tegen in een oude Oprah Winfrey show van Elisabeth Taylor, die haar BDE beschrijft. Een constant element van een groot deel van bijna dood ervaringen is de uittreding uit het lichaam. Een groter bewijs dat je meer bent dan een lichaam kun je niet krijgen. Als dit een illusie is wil ik nog steeds graag weten hoe het brein dan zulke illusies creëert. Want waarom zou het brein daartoe in staat zijn? Tenzij het een realiteit is.
Bovendien is er vaak kennis van de lichaam verlaters van wat er gebeurt rondom de wederopwekking van hun lichaam.
 
Dankzij de hedendaagse kennis is er in elk geval gróte verwarring ontstaan, in zowel medische als wetenschappelijke kringen, over het moment van wel of niet 'definitieve dood'. (Behoorlijk voorbarig om dan bijvoorbeeld al een donorwet te maken waarbij mensen na constatering van geen neuronen activiteit dood worden gemaakt om aan hun organen te komen. Maar voor deze boevenbende moet je bij de politiek zijn.)
 
* Ik las een bijzonder geval aangaande Titus Rivas (zijkolom.)
 
Het uittreden en boven je lichaam verkeren in vogelperspectief, terwijl je kunt beschrijven wat er rondom je lichaam gebeurt, vaak gaat het om verifieerbare bewijzen (daarover hebben skeptici het niet) kloppende waarnemingen achteraf dus.
 
Hieronder even Elisabeth Taylor : 
 

woensdag 17 januari 2018

'Jacobine op zondag : Over bijna dood ervaringen' / en de skeptici

Hierbij de link naar de uitzending :
Hoe verandert je leven na een bijna-doodervaring?
Jacobine op zondag :
'Een stadium tussen leven en dood waarin je de mooiste dingen beleeft. Een bijna-doodervaring. Hoe verandert je leven na zoiets? Het is de Maand van de Spiritualiteit en we hebben het erover met cardioloog Pim van Lommel en met Lucia Prinsen en Rinus van Warven. Zij maakten zelf een dergelijke ervaring mee. Hoe verandert je leven na een bijna-doodervaring?'
Mening van de skeptici :
"Veel skeptici zal het zijn ontgaan, maar volgens Jacobine Geel, tv-presentatrice, NCRV-dominee en voorzitter van GGZ-Nederland, beleven wij thans de maand van de spiritualiteit. Op 14 januari wijdde zij haar programma Jacobine op Zondag aan de BijnaDoodErvaring (BDE) en zij had daartoe twee ervaringsdeskundigen uitgenodigd en de ex-cardioloog Pim van Lommel, die daarover in 2007 een boek Eindeloos bewustzijn schreef (uitg. Ankh Hermes) en vervolgens zo veel aanvragen voor lezingen en interviews kreeg, dat hij zijn praktijk voortijdig neerlegde om zich geheel aan de propaganda voor dit onbegrepen fenomeen te wijden.
Geel roemde zijn boek, nu al tien jaar oud, en noemde de zegetocht ervan ‘fantastisch’. Dat hij zich, inmiddels al lang en breed uitgeschreven uit het BIG-register, in de ondertiteling nog altijd cardioloog liet noemen, daarover zullen wij maar niet zeuren. Vroeger liet hij zich ook wel de titel professor aanleunen.
Zijn meeste vakbroeders zijn niet geïnteresseerd in de rare verhalen waarmee sommige patienten na een hartstilstand aan komen, maar dat gold niet voor Van Lommel, die hun verhalen optekende en er in 2001 waarachtig een artikel over door de Lancet geaccepteerd zag worden.  (...)"
Ach meneer Cees Renckens, wat zeurt u nou toch...
Bron: Klopt dat Wel?

Is dat nu een typisch standpunt van skeptici? JA, dat kan ik meteen aanvullen. Wat houdt scepsis en sceptisch zijn eigenlijk in? Dat je volslagen vooringenomen bent, je eigen wereldbeeld dichtgetimmerd tot op de laatste nagel, geen openheid laat voor zelfs ónderzoek. En wácht, daar zijn we bij het punt: Onderzoek doen, is dat niet eerder datgene wat sceptici behoren te doen? Doe onderzoek, doe serieus onderzoek naar een groot aantal Bijna dood verslagen, maak rapporten van de inhoudelijke ervaringen, hun samenhang en overeenkomsten, bekijk de fysieke toestand terwijl zich Bijna dood ervaringen aandienden/en aandienen (want bijna dood ervaringen stoppen niet omdat skeptici het allemaal onzin vinden).

Renckens heeft iets van mijn eigen "zus", ze heeft zich er eigenlijk nooit in verdiept, maar ze heeft wel iets gehoord erover, een of ander Anekdote of zoiets, ze haalt haar schouders op, en meent iets van.. Ja dat zullen we toch eigenlijk verder nooit weten, kúch, áuw.. mijn knie doet pijn...
Ik heb in verloop van jaren een behoorlijk aantal van zulke verslagen gevolgd.

Renckens en zijn mede-skeptici (de grote K staat altijd voor dichtgetimmerd, want het blijft een foutspelling, het móet echt met "C") vinden dat serieus onderzoek al bij voorbaat onzin. Renckens pleit voor voornamelijk onbeleefd onbegrip, hij zegt op het slot:
"Het beste wat wij kunnen doen, het voorstel is afkomstig van de arts Bert Keizer (NTdK 2013 (2), p. 26), is tegen een persoon die bijkomt van een hartstilstand en die vreemde ervaringen meldt is zeggen: ’Ha, ha. U heeft gedroomd!!’" 😴😏😉
(Over Bert Keizer: Toevoeging van mij)
Heeft Renckens overigens het programma van Jacobine gezien? Het gaat nu juist over het ingrijpende en transformerende effect die deze ervaringen te weeg brachten bij mensen na een BDE : Deze mensen zitten dan inderdaad te wachten op een dokter die het meteen door de wc spoelt.

Maar we mógen niet oordelen. Want het hele punt met óns mensen is nu eenmaal, dat alle mensen en alle individuele mensen een vaststaand wereldbeeld hebben. En probeer maar eens een naald te steken in iemands vaststaande wereldbeeld :
"Sinds 1975 toen de BDE werd beschreven door de Amerikaanse arts Moody deden zich overal ter wereld in toenemende mate BDE’s voor en de recent overleden NCRV-journalist Henk Mochel maakte erover al in 1984 een tv-uitzending getiteld Tussen leven en dood: paradijselijke ervaringen van mensen die terugkeerden. Na Van Lommels artikel uit 2001 kwam de BDE-epidemie goed op gang en werd er ook een patiëntenvereniging opgericht.
Ik classificeerde de karaktertransformatie na BDE in mijn dissertatie uit 2004 als modeziekte. Een van de kenmerken van modeziekten is dat zij biologisch onverklaarbaar zijn. Sinds 1975 zijn er talrijke medici en fysiologen geweest, die getracht hebben de BDE neurofysiologisch te verklaren en dat gaat dan over de mogelijke biochemische processen, die er nog zouden kunnen zijn in hersencellen die al meer dan 8 minuten zonder zuurstof zitten en geen electrische signalen meer produceren. Zelf vind ik die verklaringen vergezocht en rijkelijk overbodig."
Renckens doet zeer vreemde suggesties naar zijn eigen "gelovig volkje" hij meent dat bijna dood ervaringen zijn toegenomen omdat de Amerikaanse arts Raymond Moody daarover berichtte / wie heeft er ooit gehoord van Moody? (Tenzij je inderdaad een interesse hebt in deze ervaringen.) Na Pim van Lommel namen de bijna dood ervaringen nog meer toe... Wat een achterlijk gezwam.

Wat te doen aan een "modeziekte" : Zelf vindt Renckens zoals hij laat weten heel het onderzoek naar bijna dood ervaringen tijdverspilling. Men stelle zich even voor, dat er daadwerkelijk bewijs zou kunnen bestaan voor een leven na de dood. Wil je dat dan niet weten? Gezien je absolute vergankelijkheid? Dat zou meer betekenen dan het vinden van "marsmannetjes".. En Nee, Swaab heeft niks bewezen. De neurologie komt er namelijk niet uit. Ze kunnen niet eens uitvinden hoe het nou zit met wel of geen hersenactiviteit tijdens zulke voor mensen ingrijpende ervaringen. Vol met transcendente aspecten, zo blijven mensen verklaren dingen te hebben gezien en gehoord die zij niet konden ontwaren via hun gewone zintuigen.

Na het boek van Pim van Lommel was er, en dat zegt ook iets.. vooral in Nederland een gigantisch spektakel - Amerikaanse artsen zoals Moody / Dr. Melvin Morse / Elisabeth Kubler Ross enz. - alle artsen in de praktijk, hebben nooit zulk een weerstand ondervonden.
Evolutiebioloog Gert Korthof had een gigantisch, en wel gigantisch topic over het onderwerp, terwijl ik me altijd heb afgevraagd, wat een "evolutiebioloog" en bewustzijnservaringen in vredesnaam met elkaar gemeen hebben...  (Ook Korthof heeft nooit verder onderzoek gedaan, terloops.)

Pim Van Lommel heeft zich er, en dat is een kracht van die man, nooit onder laten krijgen door de vooringenomen horde sceptici en other science. In tegenstelling tot wat Renckens voorstelt, namelijk aan het ziekenbed waar iemand net uit de dood is ontsnapt zeggen dat men maar wat droomde en ijlde, hebben veel mensen die deze ervaring beleefde in Pim van Lommel steun gevonden.

Wetenschappelijk bewijs is het enige wat telt. Maar dan zonder vooringenomen geesten......

 

zaterdag 13 januari 2018

'Is There A Soul? Beyond Belief - ABC - Dr. Sam Parnia'

(Verdergaande met verzamelde linkjes die ik bewaarde:)

  
 



14/1- Een bijzonder samenvoegend verslagje ook hieronder. Deze vrouw, die dokteres is, verdronk nagenoeg in een kanotocht op wild water, en kreeg een bijna dood ervaring. Terwijl ze onder water lag, en wist dat ze geen adem kreeg en dat ze verdronk, was ze volledig in vrede - in tegenstelling tot wat zou je zou vermoeden als een moment van paniek, is dit de bijzondere paradox :
 

 

maandag 31 juli 2017

Present! - Raymond Moody: The Logic of "Life after Death"

Raymond Moody (filosoof psycholoog en arts), die bekend is om zijn bestsellers over bijna dood ervaringen, in een interessante discussie hieronder. Voornamelijk in de eerste 10minuten spreekt hij over zijn aversie jegens religies en geloven, hetgeen mij aansprak. Kan de mens, zo stelt hij eigenlijk, op een zeker punt komen dat hij voorbij gaat aan religie?

Dat religies goede dingen hebben gedaan ontkent hij niet, maar de negatieve dingen die vanuit religie zijn voortgekomen wil hij evenmin ontkennen. Wat is God volgens hem? Reeds de term "bestaan" vind hij moeilijk definieerbaar, want hoe "bestaat" God? Bestaan is voor ons gerelateerd aan fysiek materieel bestaan, de mens plus al zijn eigenschappen bestaat. Maar op die wijze bestaat God niet. Hij erkent dat hij als mens te klein is om iets als Gods bestaan te bevatten. God is alles overstijgende.

Religies en georganiseerde religies hebben de betekenis van 'God' vermenselijkt, er organisaties en instituten van gemaakt, met een complete hiërarchie, met bedingen van gehoorzaamheid, en straffen bij ongehoorzaamheid en dogma's van zonde. Inclusief voorstellingen van hiernamaalsen, die tevens ontspruiten aan de menselijke fantasie: neem de 72 hemelse maagden, die de martelaar wachten - (een seksuele voorstelling van een hemel sluit goed aan bij de simplistische erotische fantasieën. Blijkbaar hebben de vrouwen van de Islam in Gene Zijde ook al niks te zeggen.) ...

Raymond Moody stelt dat we dit alles voorgoed en altijd achter ons moeten laten. Daarmee is hij geen atheïst. Hij heeft met overtuiging geschreven over zijn eigen onderzoeken met bijna dood ervaarders, mensen op de rand van leven en dood. Mensen die bijzondere ervaringen hadden kunnen dat doorgaans niet meer koppelen aan hun mogelijk religieuze achtergronden. (Het staat haaks op elkaar.) Zij ervaren een zoveel ruimere aard van spiritualiteit, die alle religieuze benauwenis opheft.
 
Raymond Moody ontluikt zich in dit gesprek als een zeer rationeel nuchter denkend iemand. Hij heeft zelfs de betekenis bestudeerd van 'absurdheden', wat is -uiteindelijk-  nonsens?
Interessant is ook zijn visie omtrent skeptici. Hij vergelijkt ze met goochelaars en dergelijke, figuren als James Randi zijn daar een goed voorbeeld van, van zijn goochelarij en zijn skepticisme.
 
Maar wat wil rationaliteit(scepticisme) nu zeggen? Moody heeft daar een verrassend antwoord op: het is het tegendeel van het verwijzen naar een en dezelfde richting, wat skeptici en zoveel anderen kenmerkt is het concluderen. Wanneer je deze 'conclusies'  evenwel achterwege laat, openen zich mogelijke andere wegen of richtingen. Een waar skepticus zou derhalve moeten openstaan voor deze 'non-conclusies' en voor de mogelijkheid van meerdere verklaringswegen.
 
:
 


woensdag 19 april 2017

'Deze drie mensen hadden een bijna-doodervaring. Wat ze meemaakten was erg bijzonder'

'Mensen veranderen na een bijna-doodervaring vaak zo erg dat partners het idee hebben met een ander te maken te hebben.
Hoewel hun hart niet meer klopte en hun hersenactiviteit volledig wegviel, waren ze zich toch bewust van hun omgeving.
Rinus van Warven werd in 1981 aangereden door een dronken automobilist.  “Hangend tegen het plafond van de ziekenauto zag ik hoe de verpleegkundigen mij probeerden te reanimeren,” zei hij tegen het AD.
“Ik bevond mij in een soort tunnel, vervuld van rust, vrede en liefde,” vervolgde hij, toevoegende dat hij een wit licht zag dat naar gene zijde leidde. Toen hij een stem hoorde die zei dat hij terug moest, kwam hij weer terug in zijn lichaam.  
“Sinds die ervaring ben ik paranormaal begaafd,” zei Van Warven. “Ik voel de pijn van anderen en kan aan iemand zien of hij ziek is.”
Hajar Bouchdak werd toen ze 18 was in het ziekenhuis opgenomen voor een keizersnee. Ze viel weg, maar hoorde en zag alles van bovenaf.
“Ik heb geen woorden voor de plek waar ik was,” zei ze. “Ik kan het niet anders omschrijven dan wolken vol liefde, in een warme, zachte kleur. Er was geen pijn, geen angst.” Toen een prettige stem zei dat het nog geen tijd was voelde ze hoe ze werd teruggeduwd.
Wat ze heeft meegemaakt ziet ze als een wedergeboorte. Het materialistische zegt haar niets meer.
Luca Prinsen beviel in 2005 van haar tweede kind. Ze kreeg in het ziekenhuis een verkeerd medicijn, waarna ze wegzakte.
“Ik bevond me in een allesomvattende intens pure liefde, warmte en geborgenheid,” zei ze. “Alles was licht en helder.”
De bijna-doodervaring veranderde haar leven compleet. Een wederopstanding, noemde ze het. “Bezit en status zeiden me niets meer.”
Boekentip: Eindeloos bewustzijn
Bron 9ForNews.



/ Wat sceptische argumenten en weerlegging * Bijna dood ervaringen en uittredingen

Bovenstaande ervaringen zijn inmiddels wel bekende verschijnselen voor diegenen die zich in BDE ervaringen hebben verdiept. Wanneer men zich die moeite niet doet, schijnt het, vanuit materialistisch oogpunt, nogal duidelijk. Ongerijmdheden neemt men dan beter evenmin in beschouwing, zoals het feit dat een groot aantal mensen tijdens bijna dood ervaringen vanuit 'vogelperspectief' neerkijken op hun eigen lichaam en de ruimte daar omheen, terwijl ze nauwkeurig beschrijven wat er door artsen gebeurende is rondom het ziekenbed. Die ervaringen zijn naderhand verifieerbaar, hoe kun je desondanks dan het skeptisch argument aanhangen dat het slechts op fantasie berust? De beschrijvingen van wat er zoal gebeurt rondom het in nood verkerende lichaam zijn doorgaans volledig adequaat.

Bewijzen dienen zich vaak aan in de ervaringen zelf, natuurlijk niet door middel van tamelijk goedkope trucs, zoals het plaatsen van een cijfercode op een plankje ergens aan de bovenkant van een ruimte, een beetje A la Randi, met zijn goochelarij. Dit experiment dat overigens plaatsvond en correct werd uitgevoerd, werd naderhand door dezelfde skepsis afgewezen als waar en betrouwbaar. Het betrof een regelmatige "uittreder" wiens hoofd vol zat met EEG bedrading, die met kleverig spul wordt aangebracht. Desondanks werd ze een bedriegster genoemd, omdat men suggereerde dat ze gemakkelijk had kunnen opstaan gedurende het experiment om via een stoel of wat deze cijfers te controleren. Hoe ze dat dan deed terwijl ze zat volgeplakt met EEG bedrading, daar heeft men blijkbaar geen boodschap aan. (Alsof dat niet was opgevallen.)

Toen werd de experimentator in dit geval Charles T. Tart maar een bedrieger genoemd...

Vaak, en dat geldt voor een hele hoop verschijnselen en fenomenen die liggen "out of the ordinary" zijn de zogenaamde verklaringen nog absurder dan de gesuggereerde belevingen.

Wat bijzondere ervaringen, zoals bijna dood ervaringen of buitenlichamelijke ervaringen o.a. kenmerkt is, dat ze in tegenstelling tot alle verwarrende onzinnige dromerijen die elk mens regelmatig heeft - zo indringend worden ervaren en écht dat ze levensveranderend zijn. Een onderdeel van bijna dood ervaringen zijn veelal uittredingen, verrassend stellen critici dat de verscheidene ervaringen tijdens een BDE veroorzaakt worden door de hersenen, die in nood verkeren. Doch uittredingen kunnen plaatsvinden zonder dat er levensbedreigende situaties voorhanden zijn, het argument van hersenen in nood gaat daarom niet helemaal op.  Gekoppeld aan BDE verschilt de BDE doorgaans van spontane uittredingen. Omdat de ervaringen van een tunnel en het licht, en de alles omvattende liefde eerder kenmerken zijn van de BDE -ervaring.

Wat beide soorten ervaringen boven al kenmerkt, is het feit dat ze ná staan aan de realiteit van alledag, bij metingen kan men aantonen dat bijvoorbeeld uittredingservaringen op eenzelfde manier worden ervaren als het dag-dagelijkse bestaan, er is een ten volle bewustheid, en kennis van het gebeuren. Dit in tegenstelling tot dromen waar je onderdeel bent van een hoop tamelijk absurde reeksen beelden, zonder enige notie dat je in 'geheugenflarden'  verkeert. Je hebt het wakker worden nodig om eerst te beseffen dat je droomde.

Bijzondere ervaringen hebben dit besef evenwel van meet af aan, ogenblikkelijk.
Wetende wat er gebeurt, het zelf aansturende, en het verloop zelf bepalende, tot aan het lichamelijk wakker schieten. Er is tijdens zulke spontane uittredingen per definitie geen levensbedreigende situatie voorhanden.
Dat tijdens bijna dood ervaringen de hersenen in nood verkeren is overigens nog maar de vraag, veel mensen worden van het ene op andere moment uit het leven gerukt (mijn moeder kreeg tijdens het wachten op een medische ingreep in het hospitaal onverwacht een hartinfarct), de hersenen of het bewustzijn ziet/voelt dit nietmaals aankomen. Het brein zou geen tijd krijgen om een fantasierijke hallucinatie te verzinnen.
De theorieën deugen niet, waarom zou het menselijk brein dit speciale vermogen hebben ontwikkeld, om zoiets als een 'bijna dood ervaring' teweeg te brengen? Dan zou dit ook bij dieren kunnen gebeuren.

Mensen, zoals Eben Alexander die 20 jaar een Amerikaanse hersenchirurg was, wist nooit beter dan dat de hersenen de enige oorzaak zijn van bewustzijn, tot na zijn ingrijpende ervaring, tijdens een ernstige bacteriële ziekte die zijn volledige hersenen had aangetast. Hij steeg op vanuit een angstige ervaring, vergelijkbaar met een 'helletoestand' waar hij niet meer leek als nog een 'worm onder de grond', en werd uitgetild tot een 'goddelijke sfeer'. Dat gebeurde ten tijde zijn hersenen volledig waren aangetast en uitgeschakeld. Voor neurochirurg Alexander een definitief bewijs dat de mens 'niet zijn brein' is. Overigens kende zijn ervaring geen element van bewuste uittreding.

* Rinus van Warven, in het bovenstaande artikel - scheen mij reeds een wat bekende naam, Hier in een gesprek (Over non-dualiteit)  - Wat is de zin van het leven? -