"Henk werkte jaren in de scheepsbouw. Twee jaar geleden deed hij een zelfmoordpoging." Daarmee begint onderstaande filmpje. Deze man is er echter bovenop geraakt. Wat hij daarna zegt raakt mij zeer:
"Als je een depressie hebt, of als je mentale problemen hebt.. vergis je niet, dat zijn mensen die enorme wilskracht hebben. Alleen beseffen ze het niet. Ze denken dat ze watjes zijn.. maar dat is niet waar. Ze lopen er niet een week mee rond, ze lopen er al jaren mee rond, met die pijn. Dus het zijn enorme bikkels.
Dat heb ik nooit gerealiseerd.. Dat realiseer ik me nu..."
Het onderstaande verhaal: Saskia verlangt naar de dood, had ik eerder vermeld. Na een nogal onvriendelijke reactie van een Anoniem, (en het is al onvriendelijk als je onder een anoniem post) heb ik het stukje van vorig jaar nogmaals heroverwogen. De tekst van dat moment van mijzelf was mogelijk aan vervanging toe. Maar ik ga geen twist aan over het ernstige drama van dit meisje, en nog minder wil ik de fout ingaan om terug te grijpen op mijn eigen stuk levens geschiedenis, tegen een "onvriendelijke Anoniem". Waaruit een en ander dan wel op zijn plaats zou vallen, je leeft echter in een niet bepaalt vriendelijke maatschappij, hoewel Nederlanders zich het gemoedelijkste volk ter wereld menen, het tegendeel is waar. Dat iemand zijn of haar persoonlijke geschiedenis voor een stukje wel wil delen met anderen is een eigen keus, maar ik heb al zoveel tig-reacties bekeken onder allerlei blogs websites of YouTube filmpjes, het is schokkend hoe mensen onderling reageren. Ook in verloop van jaren het meedoen aan allerlei discussies heeft me hoofdzakelijk kwaad gemaakt, en dat is belachelijk, want ook zonder Internet moet je elke dag het leven aangaan en is er al genoeg ongenoegen.
Daarom wil ik dit even hierbij zeggen, bloggen is voor mij een levensfilosofie in zichzelf, schrijven is een manier van jezelf meedelen, een stukje openbaren, verhalen van anderen gaan feitelijk ook deels over jezelf, zelfherkenning speelt een rol, mensen grijpen aan. Dat zou het hoofdmotief moeten zijn in al uw levens (beste meneer en mevrouw.) Niet uzelf opvoeren als degene die het allemaal zoveel beter snapt, je bent namelijk 'samen' op weg, je wandelt samen door de takken van de bomen, en kijkt naar vergezichten..
Mijn hele leven was voor mijzelf een psychologische strijd. Dat deel ik mee, zonder er al te uitvoerig op in te gaan, want tegen "wie" vertel je het? In de Amerikaanse Dr. Phill shows begint het altijd met de woorden, dat het op de tribune van Dr. Phill, met een zaal vol met ernstig bevooroordeelde mensen (en hun gezin/hond en tuintjes/poezenbestaan) de meest veilige plek op aarde is. Dat is een statement vanjewelste, je geeft namelijk allerlei privéleven bloot aan een wereldwijd miljardenpubliek. Hoe kan dat veilig zijn?
Ik hou het er maar op dat het allemaal héél Amerikaans is....
Als je dus iets post dan speel geen beterweten onder Anoniem, en probeer een fatsoenlijke discussie aan te gaan. Soms reageer ik ergens uitvoerig maar krijg nooit meer enig antwoord. Als mensen graag vals spel spelen dan liever niet op mijn blog.
De poster onder Saskia verlangt naar de dood (eerder op dit blog), die enkele dagen geleden reageerde schreef volgende:
'Je houdt geen rekening met de mogelijkheid dat er mensen zijn die dat gevoel van eigenwaarde helemaal niet bij zichzelf kunnen creëren. Dit komt vaak voor bij mensen met een chronisch psychi(atri)sche stoornis. Vergelijk het met dat je een vis niet kan leren vliegen. Deze dame lijkt psychotische symptomen te hebben en die kunnen niet goed worden uitgeschakeld. Dat is zeer triest voor haar, en tegelijkertijd een heel ernstige ziekte. Zij kan namelijk niet als volwaardig mens haar ding doen in de maatschappij, zoals ze ook uitgebreid vertelt. Ze is zich er ook goed van bewust en dat maakt dat ze het leven niet ziet zitten.'
Het tweede stukje van deze poster was te onvriendelijk om nog te vermelden. Ik snap nog steeds niet waarom deze persoon mijn blog leest als hem dat alleen maar "deprimeert". Niet doen, dan kunt u beter naar een Harry Pother film kijken..
Het verhaal van Saskia speelt naast de tig en tal van andere onderwerpen van mijn blog, ik heb mijn blog niet begrenst tot een specifiek onderwerp, zoals filosofie of psychologie/psychiatrie, omdat ik veelzijdig voel in dit leven, ik ben bijvoorbeeld religieuze blogs helemaal om niet te zeggen 'kots' beu. Er zijn veel onderwerpen die het waard zijn, er is mens dier en natuur, er is ook onnoemelijk dierenleed daarbuiten, er is onnoemlijk mensenleed, er is ook fascinatie en schoonheid.
Ik heb dit blog deels bewust wat persoonlijker willen maken, bv. met allerlei foto's van natuurwandelingen, koppel het blog min of meer direct aan mijn Twitter account, (zodra ik een pas geschreven stukje aangeef op twitter volgt er opeens een bepaalt lezersaantal). Maar alles wat je doet, het verwijzen naar andere stukjes of bijdragen overnemen uit YouTube, heeft altijd enige betrekking op die wie je bent, iets spreekt je aan en doet je wat, ook als je zelf weigert op de ál te persoonlijke toer te gaan.
Dan is het feit, dat ik eerder geschreven stukjes bij teruglezen weleens niet meer kan her waarderen, ik zou het voorzien van een andere tekst, het speelt immers allemaal 'op het moment'.
Vervolgens, laten we ons niet anders voordoen als leken op elk gebied van het leven..
Als je weleens al die grootdoende discussies leest van personen die zichzelf stuk voor stuk bijzonder intellectueel begaafd achten, en niets doen dan hun eigen opperste meningen ventileren in constante tegendraadsheid met andere beter-weters, vraag je je misschien, als je het al allemaal zou hebben gevolgd - af wat het je nu fundamenteel heeft geleerd? Het is/was niet meer dan tijdverdrijf voor die mensen. Maar het bestaan is zowel te kort als te ingrijpend, om je met al die ruzies bezig te houden.
De mensen op Internet zijn zowaar dezelfde mensen als in het échte leven..
* Nu terug naar die reactie van Anoniem :
Ik heb geen idee waarmee ik geen rekening heb gehouden, en wat hij hier mededeelt onderschrijf ik van harte.
Hij had het over eigenwaarde, laten we even bij dit specifiek zinnetje blijven: Hoeveel mensen hebben feitelijk veel eigenwaarde? Als je flink onverschillig en lomp in het leven staat, en de arrogantie van je afdruipt, heb je wellicht een klomp van eigenwaarde, de rest is allemaal water in het hoofd. Mensen die een fijne structuur hebben, kampen juist het meest met iets als eigenwaarde.
Eigenwaarde creëer je niet zomaar 'zelf' : eigenwaarde is het resultaat van de complete wereld om je heen, wanneer je ouders had die je constant neerhaalde, in schoolklassen zat waar kinderen je constant neerhaalde, verlies je elke dag aan eigenwaarde. Je maakt niet alleen jezelf, je 'wordt' ook gemaakt, een belangrijk onderdeel van de psychologie en hulpverlening is erop gericht om jezelf sterker te maken juist tegen de aldoor negatieve etiketten die anderen je toewerpen.
De psychiatrie maakt zich daar overigens extreem schuldig aan, enerzijds kun je menen dat het plaatsen van etiketten op iemands persoon meer helderheid verschaft voor of jegens die persoon : dat is precies het doel van etiketten. Om mensen ergens te kunnen plaatsen, ons brein is er altijd mee bezig alles ergens te plaatsen inclusies onszelf en anderen. Als je iemand schizofreen noemt weet je dat deze persoon misschien stemmen hoort en zich heel veel inbeeldt, tegelijk kun je het woord schizofreen ook goed gebruiken als dom scheldwoord, net zoals woorden gek en maf en dibiel: hoe vele malen mensen elkaar geen dibielen noemen..
Dan is het maar de vraag, of je er echt mee bent geholpen, dat een psychiater jouw persoon heeft geëtiketteerd met een mental disorder.
Ten derde besta je als mens niet uitsluitend uit je 'mental disorder'.
Echter is de kans groot dat je het bestaan volledig gaat inkrimpen en focussen op dit etiket, dat kan er mede toe leiden dat een meisje zoals Saskia, en haar zeer wel heel dramatische verhaal, daarover dus geen misverstanden (geachte poster) zichzelf opgeeft.
Ik ben mijn hele leven gebiologeerd geweest door eer filosofische levensbeschouwelijke stromingen, ook allerlei 'new age goeroes' of neem bijvoorbeeld het non-dualisme, heeft feitelijk therapeutische waardes, men is er niet op gericht om mensen met allerlei psychische noden te helpen, maar levensbeschouwingen kunnen je zeer wel helpen, om je leven in een ander daglicht te zien, dat in elk geval een stukje meer troostrijk is. Met new age goeroes heb ik overigens niks, ook van zweverigheden moet ik niks hebben. Er zijn echter wel degelijk zeer rationele filosofische bewegingen en levensbeschouwingen.
Heden weten dit overigens steeds meer mensen, sommigen raden zaken als meditatie aan, juist om jezelf meer tot rust te krijgen op het innerlijk vlak, alternatieve vormen van zelfgenezing. Ik kan dit echter onmogelijk in één stukje allemaal gaan benoemen.
* Saskia nogmaals bekeken na de negatieve afkeuring van eerder genoemde poster - Ze hoort een ratelmoes van stemmen in haar hoofd, je vraagt je af wat het stemmen horen in het hoofd is. Ik heb geen hinder van stemmen horen, wel kunnen mensen zich allerlei verbeelden (de buurvrouw roept weer door de muur dat ik gek ben of zoiets) , het lijken mij hard uitgeroepen gedachtes in iemands onderbewustzijn. Omdat Saskia zichzelf al beneden elke waarde zet, ongeacht welke invloeden ook omgevingsfactoren en onbegrip daarbij spelen, zijn haar stemmen vooral of uitsluitend negatief. Haar bewustzijn wordt daarmee gebombardeerd, het is kortweg héél druk in haar hoofd. (Vandaar mijn hint naar bijvoorbeeld meditatie, je kunt er namelijk in oefenen je denkwereld te verstillen).
Omdat ze zoveel drukte heeft in haar hoofd kan ze nauwelijks de buitenwereld aan, buitengeluiden kan ze nauwelijks verdragen, maar ook de drukke bedoeningen in de winkelschappen (en daar zullen wel meer mensen last van hebben, want winkels zijn compleet sint Nikolaas, als je kunt kiezen uit duizend zakjes snoep en koekjes raak je al vanzelf verlamd) kan ze niet aan. Ze heeft al moeite als het winkelen haar eenmaal per week lukt.
Natuurlijk is iets als winkelen fundamenteel als je zelfstandig en alleen woont, zoals Saskia, wat moet ze beginnen als ze nog geen brood meer kan kopen, zegt ze dan ook, ze zou de winkel op tweehonderd meter kunnen hebben maar niets kan er haar naartoe krijgen. Moet ze stil aan dus ook nog honger lijden?
Soortgelijke situaties gelden echter ook, voor mensen met andere psychologische moeilijkheden, die soms chronisch kunnen zijn, bijvoorbeeld bij een sociale fobie, dan vermijdt je al even hard elke winkel (en winkelstraat).
Saskia verbrengt haar dagen door haar energie af en toe positief te gebruiken, dan maakt ze wandelingen met haar hond, ze houdt van de natuur, haar dier geeft haar plezier, en zo zijn er allerlei andere kleine dingen, die ze waarschijnlijk ook nog helemaal onderschat.
- Net als mijn poster - die zich uitsluitend focust op het drama, en op de suïcidale neigingen van Saskia, let op er is ook een verlengstuk met de levenseinde kliniek (daar hebben ze iemand vooral graag dood) - kun je wanneer je kampt met psychologische problematiek, je uitsluitend blijven focussen op al je onmacht, en op chronisch bepaalde onmogelijkheden (*Noot onderaan) , maar je kunt ook de kleine positieve dingen, die je wél levensmoed geven en 'niet' je beroven van al je energie, omdat je eindeloos blijft vechten tegen het onmogelijke.. meer positieve plek geven in je leven. En je leven herinrichten feitelijk.
Dat wil helemaal niet zeggen, dat je opgeeft of niet langer wilt kampen in enige vooruitgang in je problematiek - maar dat je (godverdomme) KUNT ADEMEN.
Dank u beste poster.
/Slotnoot: Iemand schreef onder een stukje bij zelfmoord in Nederland, dat de psychiatrie feitelijk nog in de middeleeuwen zit. Dat onderschrijf ik met 100 procent. Nog niet heel lang geleden meende men, dat door het wegnemen van stukjes hersenen iemand zou kunnen genezen, stroomschokken toedienen (ook diep middeleeuws barbaars) wordt heden echter nog toegewend in de psychiatrische kliniek.. In de psychiatrie ontstonden ook begrippen zoals 'untermensch' , dankbaar gebruikt in het nazirijk.
👥De momentele wetenschap heeft al verschillende vreemde richtingen gemaakt, van het Newtoniaanse wereldbeeld tot kwantummechanisch wereldbeeld, van een logisch en bevattelijk heelal naar een heelal dat de meest vreemde (exotische) zaken heeft. Zoals 'zwarte gaten' en donkere materie. Tot aan een Multi universum, en een voorstelling van elf of meer dimensies.
De richting die het momenteel op gaat is nog vreemder, dit betreft de ware aard van het bewustzijn, stel dat het allemaal niet bestaat, geen evolutie, geen heelal, geen tijd/ruimte, en dat dit allemaal pogingen zijn van uitsluitend bewustzijn, om grip te krijgen op zijn eigen werkelijkheidsbesef.
Niets van dit alles hoeft waar te zijn, misschien oppert men grootste raaskal, maar het is allemaal wel héél interessant. Mensen houden van het ongrijpbare en wanneer bepaalde denkbeelden nogal saai gaan worden, ontstaan er vanzelf geheel nieuwe die in elk geval hoop bieden op een hoop fascinatie..
De kern ervan is echter, en dan schijn je meer te komen bij de ideeën van Donald Hoffman, die beslist een van de meest interessante mensen is momenteel - dat we in een logische wereld onze weg moeten zien te vinden. Stel je een moment voor dat de ware aard der werkelijkheid zou bestaan uit pixels, zoiets als een ruis, je zou daar geen moment in kunnen existeren. Dus zijn je hersenen zo geconstrueerd, dat deze beelden schept en vormen, ruimte/tijd, wegen die gaan van a naar b, lichamen die logisch kunnen bewegen, natuurelementen die ervoor zorgen dat lichamen niet zomaar weg vliegen van de aarde, en dan nog de aarde zelf, een planeet om op te wonen. Met daar omheen een oneindig heelal vol bezaaid met sterren.
De vraag is dan, bestaat dat alles werkelijk, of is het gecreëerd door een bewustzijn dat het volslagen onbegrijpelijke en onbevattelijke (wat misschien de ware aard der werkelijkheid is) in een begrijpelijke logische en bevattelijke staat wil terug voeren..
Voor mijzelf kom ik vaker terug op de grond van dromen, als je nadenkt over wat is de werkelijkheid, zijn dromen een goed voorbeeld van een schijnbare realiteit, die in zichzelf compleet is, dromen zijn daadwerkelijk een kopie van ons alledaagse bestaan, de droomwereld wijkt daar niet van af, je ziet complete landschappen woonomgevingen en andere zelfbewuste mensen, er spelen zich talloze gebeurtenissen af. Tijdens het dromen ben je jezelf geen moment bewust van het feit dat je dromende bent. Je zou daarom tot aan het einde van je leven kunnen blijven voort dromen, dromen zouden de plaats innemen van de 'fysieke' realiteit.
Pas wanneer je wakker wordt dringt het besef door dat je aan het dromen was. Het "wakker worden" is fundamenteel voor 'dit besef'. Maar hoe onderscheid je nu realiteit en niet (droom) realiteit? Een voornaam belang daarbij is, dat je telkens bij het wakker worden precies op dezelfde plek je bevindt, als waar je al je herinneringen hebt opgeslagen van deze plek, en de alledaagsheid ervan.
Stel je nu een situatie voor, dat je telkens wanneer je in slaap valt en gaat dromen, terecht komt op eenzelfde plek, precies dezelfde plek, zonder enige verschillen op te merken, op die plek zou je continue terecht komen tijdens het dromen, met alles daar omheen. Dit zou misschien tot een hoop verwarring zorgen, want hoe zou je nog duidelijk kunnen weten wanneer je nu eigenlijk droomde?
Je 'fysieke realiteit' zou net zo goed een droom kunnen zijn, terwijl je 'droom realiteit' de echte realiteit zou zijn.
Ga je nu een stuk verder, dan zou je de vraag mogen oproepen, of alles wat je ervaart in je bewustzijn, niet een volledige aaneensluitende illusie is?
Je hebt echter geen mogelijkheid om die illusie vast te stellen, je wordt er niet 'uit wakker'..
Wat blijkbaar van elementair belang is bij de dagelijkse ervaring is de continuïteit ervan, een tafel bijvoorbeeld staat altijd op één plaats, elke dag kom je die tafel weer op 'die plaats' tegen. Zou die tafel op een zekere ochtend opeens in een heel andere hoek van je kamer staan, zou je volledig verbaast zijn. Je logische denken zou echter niet meteen een buitengewone oorzaak daarvan zoeken, je zou eerder menen dat desnoods je partner of in het erger geval een inbreker die tafel heeft verplaatst. (Enkel, waarom zou een inbreker dat doen?) Je zou in elk geval niet veronderstellen dat dit komt, omdat er iets verandert is aan je "droom realiteit".
De vastheid der dingen zijn dus elementair in je veronderstellingen over wat realiteit is.
Deze zogeheten realiteit kan echter evengoed een 'hardleerse' illusie zijn.
Wanneer je een illusie wilt scheppen voor iemand, tracht je die illusie als het ware onwankelbaar te maken, niets mag iets daarin verstoren. De kleinste verstoring kan bij het zeer scherpe bewustzijn grote argwaan veroorzaken. Dus moet je "als schepper" oppassen.
Dromen kunnen daarentegen nogal zeer absurd onsamenhangend en onlogisch zijn, je zou in een dergelijke fatale realiteit jaren kunnen doorbrengen, zonder ooit te beseffen dat je droomde.
De 'fysieke realiteit' schijnt dus een stuk scherper, we zijn ons zeer bewust van de dingen...
De vraag die zich stelt, en die hedendaagse cognitieve wetenschappers zich wagen te stellen is of er een van het bewustzijn, losstaande en dus objectieve realiteit bestaat, die ook bestaat als het bewustzijn er niet bij is betrokken.
(Het bijzondere van deze opmerking is, dat men dit niet kan checken. Je kunt het anderen vragen, maar die maken dezelfde bewustzijns-constatering. Misschien was 'jij' er niet bewust bij, maar dan was er een ander 'bewust bij'. Dus of er een objectieve waarneembare realiteit bestaat los van de bewuste waarnemer, kan niemand vaststellen.)
Wat er werkelijk is daarbuiten weten we niet, zou een griezelige constatering kunnen zijn, er kan iets zijn dat er misschien volledig anders uitziet, dan ons vorm-scheppende bewustzijn, of er is helemaal niets.
Wat is er dan wel, uitsluitend bewustzijn?
Wanneer je -tot slot- stelt dat er uitsluitend bewustzijn is, dan kun je niet langer stellen dat bewustzijn in een proces verloopt van langdurige biologische evolutie van de ontwikkeling van hersenen en dat bewustzijn daaruit voortvloeide. Alles BEGINT dan immers met bewustzijn.
Bewustzijn staat aan het begin van 'alles' en komt er daarom niet uit voort...
Donald Hoffman zal bij menige wetenschapper wel op behoorlijke scepsis en kritiek botsen, in zijn ideeën over de ware aard der werkelijkheid. Hoffman is professor in cognitieve wetenschap en bestudeert computerwetenschap.
De ware aard der werkelijkheid is volgens hem niet, wat we met onze ogen waarnemen, om dat te verduidelijken gebruikt hij computer vergelijken, zoals die van pictogrammen. Het bestaan is dusdanig ingericht, dat het gemakkelijk en logisch bruikbaar is. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor computers, pictogrammen verwijzen niet naar 'pictogrammen' maar naar uitgebreide programma's in het systeem. (Het zou onverstandig zijn om zomaar een pictogram te verwijderen via de prullenbak en daarmee zeer veel informatie te verliezen stelt hij.)
Computer en beeldscherm zijn zo gemaakt dat mensen ermee overweg kunnen. Zou je een kijkje kunnen nemen in de onnoemelijke informatiestroom en vreemde sommen en tekens die in de computer plaatsvinden, dan zou je er helemaal niks van snappen. Deze verzamelingen informatie (van rondrazende nullen) creëren echter voor ons bekende objecten, beelden achtergronden geluid, een drie dimensionale illusie et cetera.
Volgens Hoffman (het is overigens behoorlijke moeilijke stof) werkt ons brein op een soortgelijke manier, hij gaat daarbij héél ver.
Hij vraagt zich af of voor ons zulke elementaire dingen, zoals tijd en ruimte, wel écht bestaan, of het universum wel bestaat, of dat wat we waarnemen er ook écht is. Hij meent dat datgene wat wij waarnemen er dus 'niet écht is' : daarbij schijnt hij zich wat tegen te spreken, enerzijds weet hij niet of iets er wel objectief is, anderzijds zegt hij dat er mogelijk wel 'iets is' maar dat we datgene onmogelijk waarnemen.
Hersenen of bewustzijn creëren zelf datgene wat er is, omdat het bestaan erop is gericht om een 'logische wereld' te creëren, zit die wereld vol met lengtes/breedtes/hoogtes/vertes, met tijd en ruimte en vormen, kleuren. En kwantumobjecten. Zo wordt de realiteit ons, volgens Hoffman, waarschijnlijk voorgespiegeld, - de realiteit zegt echter niets over de ware aard der realiteit.
Hij zegt niet dat het zonder meer waar is, hij wil zijn theorie wetenschappelijk -wiskundig- bevestigen.
(Hij zegt dat wetenschap en spiritualiteit ergens samenkomen, in dit zoeken. Wanneer niets bestaat zoals wij het waarnemen, bestaan er waarschijnlijk ook geen mensen en hersenen, de vraag is dan waar komt bewustzijn vandaan? Of is het eindresultaat dat alles bewustzijn IS?)
De computer werkt op een basis die niet/nauwelijks is te bevatten, vergelijk met hersenen: Hoffman zegt dat niemand tot op heden kan aantonen welke groepjes neuronen bijvoorbeeld verantwoordelijk zijn voor specifieke waarnemingen, dingen, kleuren (en geuren). Men kan hooguit vaststellen welke groepjes neuronen actief zijn bij iets, zonder dat iets specifiek te kunnen omschrijven.
Je vraagt je telkens af, waar dit alles dan op neerkomt (als absoluut leek)?
Stel je voor dat de ware aard der werkelijkheid bestaat uit ontelbare hoeveelheden aan stippels of punten, zoiets als de ruis (pixels) bij een tv beeld dat niet op een specifieke zender staat. Wat zou je nog kunnen begrijpen van een dergelijke "ruis"?
Om de werkelijkheid begrijpelijk te maken, voor ons eenvoudige logische bevatten ervan, is deze als het ware aangepast aan dit vermogen om met eenvoudige werktuigen te werken. Vandaar kun het vergelijk van pictogrammen gebruikt. Aan de hand van pictogrammen kun je makkelijk allerlei programma's openen, (zonder dat de specifieke pictogrammen op het scherm daar ook maar 'iets' over verduidelijken.)
Volgens Hoffman is onze gehele waarneembare realiteit een universele illusie, die wij allen delen omdat we min of meer dezelfde zintuigen hebben en 'vertalingsmachines' (hersenen). De hersenen moeten er als het ware chocola van maken (zoals me dit vergelijk spontaan inviel.)
Als dit waar zou zijn, dan zou de complete wetenschap het grondig fout hebben, Hoffman meent zelfs dat evolutie niet heeft bestaan. (De mens moet een of andere geschiedenis bedenken, om zijn eigen plek in het bestaan te begrijpen.)
De platte aarde denkers zouden overigens óók gelijk krijgen, want 'rondheid' is een 3D illusie. Misschien bestaat er geen eens een aarde...….
Dit staat als kop in een artikel Trouw.
Mij is echter niet echt duidelijk wat de auteur nu écht wil zeggen.
In eerste plaats is hij er blij over dat we dieren meer als personen behandelen, daarna schrijft hij nogal negatief over dieractivisten :
'Als ik aan mijn kindertijd terugdenk, kan ik met precisie de weg overzien die we hebben afgelegd als het om onze relatie met dieren gaat. Dieren waren er toen om gegeten te worden of om over onze bezittingen te waken. Een hond hield je buiten aan een ketting en ’s nachts in zijn hok. Wie in die tijd driehonderd euro had uitgegeven om de kiezen van zijn hond te laten trekken, was voor gek verklaard. Gelukkig wordt tegenwoordig het (gezelschaps)dier minder als een inferieure soort beschouwd en steeds meer als een persoon. Helaas gaat dit voor miljoenen dieren uit de bio-industrie niet op.
Ik ben in de loop der jaren steeds gevoeliger geworden voor harde acties die tot doel hebben het welzijn van dieren te verbeteren. Soms worden deze acties uitgevoerd door groeperingen waarmee ik weinig verwantschap voel. Maar soms mogen de vijanden van je vijanden een beetje je vrienden zijn. En als camera’s door wie ook stiekem in slachthuizen worden opgesteld om de erbarmelijke omstandigheden aldaar aan de kaak te stellen, is dat winst.
Beul
Maar ik vrees de dag dat ik als hondenbezitter door het universele dierenactivisme als een uitbuitende beul zal worden gezien. Als de onderdrukker die bevelen uitvaardigt waarop het dier gedwee moet gehoorzamen. Maar dit terzijde. In Frankrijk bijvoorbeeld zijn acties van veganisten steeds talrijker een ook gewelddadiger. Eigenaars van slachthuizen worden in enkele gevallen met de dood bedreigd en soms, zoals vorige maand in Haut-Valromey, gaat een slachthuis in vlammen op.
Maar niet alleen dierenvlees wekt de toorn van dierenactivisten. Wie had ooit gedacht dat ook melk op een dag taboe zou worden verklaard? Door bijvoorbeeld Peta (People for the Ethical Treatment of Animals), met drie miljoen leden de grootste dierenrechtenorganisatie ter wereld. Peta, die ook een veganistisch starterspakket in de aanbieding heeft ‘vol met fantastische ideeën om vlees en zuivelproducten te dumpen’ is al een tijdje bezig om ons aan soja- of kokosmelk te krijgen. Want koeien worden gedwongen zwanger gemaakt om ons aan de witte motor te helpen.
Maar nu heeft Peta het ook op de kleur van melk voorzien. Die witte melk zou symbool staan voor white supremacy, witte overheersing. Sommige neonazi’s zouden zelfs hun puntmutsen voor dat glas volle melk als teken van onderlinge broederschap hebben ingeruild. ‘Melk drinken is racisme’ schreef De Telegraaf. En mijn glas rode wijn bij het eten is het bewijs van mijn cryptocommunisme.'
Misschien besef je meer van het extreem dieronvriendelijke drama van iets als melk, als je"Dit" fragment uit Twitter ziet: Ik denk dat mensen moeten ophouden met hun ongenuanceerde gezwets over zogeheten 'de witte motor' , dat is op zich al de grootst mogelijke onzin. Want koeienmelk is geheel overbodig voor de 'menselijke draaiende motor', dieren worden volledig óntdaan van hun gehele natuurlijke aard, pas geboren dieren krijgen een walgelijk klepje aan hun mond gehangen zodat ze niet aan de tepels kunnen zogen van de moederdieren. Dit is volslagen tegennatuurlijk, het is ronduit wreed voor zowel het moederdier als voor haar jongen.
De reden is dat moedermelk die automatisch wordt aangemaakt voor de kalfjes wordt gebruikt voor de 'mens en zijn witte motor'. Jarenlange dwaze reclames maken je wijs dat je dierenmelk nodig hebt.
Wanneer je extreem dieractivisme nu eens afzet tegen het zéér extreme geweld tegen dieren in zowel intensieve veehouderijen als in slachthuizen, is extreem geweld misschien wel af en toe een 'EYE Opener'. (Ook al zou je het afkeuren.)
De dieren die "wij" als personen beschouwen behoren tot allerlei huisdieren, die laten we nog humaan een operatie ondergaan en als het niet meer zo gaat met hun bestaan, humaan inslapen bij een dierenarts.
In het overige zijn al de dieren enkel nog fabrieksnummers.
Ieder mag natuurlijk zelf weten of hij vleesetend door het leven gaat of als veganist, of misschien wat af ziet van vlees eten, omdat minder vlees eten wellicht ook goed is voor dierenwelzijn. je kunt echter de consument en de supermarktketens niet uitsluiten van het geweld tegen dieren.
Naarmate ik zelf meer van vlees ben gaan afzien en kijk naar alternatieven voor vlees, valt het me op, dat alternatieven voor vlees in supermarkten maar moeilijk of niet vindbaar zijn. De supermarkten werken immers actief mee aan de vlees en gewin industrie. Dat zou weleens kunnen botsen met alternatieven voor vlees. Veganisme en vegetarisme is een protest tegen de intensieve vee industrie, tenzij iemand vlees ook gewoon vies vindt.
Dieractivisten strijden tegen de wreedheid tegen dieren. Het zou te ver gaan als dieractivisme zich gewelddadig zou uiten tegen mensen die vlees eten. Dit wordt ook nogal eens gewoon aangenomen, vlees etende mensen hebben soms ook de omgekeerde neiging om veganisten te hekelen, ze zien veganisten schijnbaar als een 'ander soort mensen'.
Ik vind dat iedereen dit voor zichzelf moet en mág verantwoorden....
De mening van dit (gelikte) Lubach filmpje (oktober 2015) dat dieren niet bewust zijn, heeft afschuwelijke consequenties in de hele manier waarop mensen omgaan met dieren.
Los daarvan kun je het feit dat dieren bewust zijn reeds makkelijk opmerken, wanneer je ziet dat je geliefde huisdier bijvoorbeeld aan het dromen is. Dat dieren dromen is géén menselijk idee, maar een realiteit. (Vaak beginnen ze dan te grommen of te stuiptrekken.)
De kwestie van zelfherkenning in een spiegel zegt in de grond helemaal niks over het wel of niet hebben van bewustzijn.
Ik had in vroeger tijde een hond die dieren herkende op de teevee, dit was geen aangeleerd trucje, bezoekers vonden het altijd heel vermakelijk. Het dier sprong dan af en toe tegen het tv scherm en scheen de beelden daadwerkelijk te volgen.
(Het tv scherm is vergelijkbaar een 2 dimensionaal vlak net als een spiegel. Dat bemoeilijkt al iets als zelfherkenning bij dieren. Maar ook zeer jonge kinderen herkennen zich in aanvang niet in een spiegel. - Daarentegen zou een hond wel zijn eigen lichaamsgeur kunnen herkennen.) Mijn huidige hondje heeft helemaal lak aan de tv. Zou je dan mogen stellen, dat mijn vroegere hond "intelligenter en slimmer" was? Nee, dat zou ik zo niet stellen.
Natuurlijk zijn dieren wel degelijk lichaamsbewust, ze likken hun lichaam constant schoon. Zouden ze geen lichaamsbesef hebben dan zouden ze ook geen vluchtneigingen hebben bij gevaar. Dieren beseffen dat ze in gevaar kunnen verkeren, hoe zou dat ooit kunnen zonder een vorm van zelfbewustzijn? Waarom zouden ze vluchten als ze geen besef hadden van hun bestaan en hun lichaam, dat ik gevaar kan verkeren?
Wat zegt het 'spiegelexperiment' dan eigenlijk wel, of juist niet?
Dat mensen hun eigen aangeleerde gedragingen en gedragsherkenningen projecteren op dieren is voor een groot deel waar. Er zijn geen slimme intelligente en domme en eigenwijze of wel en geen 'medelevende' dieren. Dieren verkeren gewoonweg in hun altijd natuurlijke staat.
Dus moet je afvragen, of deze 'natuurlijke staat' bewust is, en een vorm van zelfbewustzijn heeft, uit het gedrag van dieren hoeft dat geen moment te hebben van punt van twijfel, dat dieren bewuste schepselen zijn. Waarschijnlijk met een vorm van een zelfbesef.
Natuurlijk reageert een dier zoals in het filmpje van Lubach (speciaal voor 'de dommen') op de emotie achter een opmerking, als je tegen je hond schreeuwt "Luster nou toch eens rotbeest" of je schreeuwt "Amerika ligt aan de ander kant van de wereld domkop" , beseft het dier geen verschil in opmerking, maar wel dezelfde emotie die bij het dier vrees oproept. Als een chinees kwaad iets tegen je roept, snap je ook geen moer waar het over gaat, maar je beseft wel dat hij ergens kwaad over is. (:-))
In dit stukje (uit wiki.) lees je over de spiegelproef.
Pas zag je in een filmpje hoe een groepje olifanten treurde om een dode metgezel. Je kunt hier dus spreken van een besef van broederschap en medeleven. Ook zag je hoe een groepje olifanten zich verspreide rondom het jong van een van de groep, om het jong dier te beschermen.
Een kritiek op de spiegelproef is wat dit zegt over bewustzijn bij dieren. Men moet ook enig onderscheid maken in de term bewustzijn en zelf-bewustzijn. Het zelf is alleen bij de mens extreem gepreekt. Het bewustzijn bij een ontwikkeld dier kan een 'zelf' inhouden zonder dat dit dusdanig wordt gepreekt zoals bij de mens. Je moet deze kenmerken van een 'zelf' daarom niet zoeken in een proef met de spiegel, maar in andere kenmerken, vluchtgedrag is bijvoorbeeld identiek aan lichaamsbescherming en dus een besef hebben van lichaam en gevaar voor dit lichaam. Dat geldt ook voor likgedrag en andere soorten gedragingen.
Dieren die elkaar liefkozen, bijvoorbeeld door likgedrag vertonen en vorm van empathie.
Ik snap niet waarom de mens zich in eerste instantie ooit heeft uitgeroepen tot zijn eigen Afgod.
Een dier heeft zoals elk mens een overlevingsimpuls en doodsvrees, ervaart pijn net zo hard als pijn dan elk mens ter wereld, ervaart evenzo angsten en frustraties als een vorm van vreugde. (Het is wat stupide om te beweren dat dit enkel de mens is die bijvoorbeeld zijn besef van vreugde projecteert op laten we zeggen een groepje leuk me elkaar spelende honden.)
Hoe kun je dan ooit nog spreken van geen bewustzijn?
Al deze gedragingen zijn toch direct gekoppeld aan bewustzijn?
Maar een dier dat droomt, dat zegt nog veel meer over een vorm van een innerlijk leven bij dieren. Want dieren dromen.
Noot:
Spiegelneuronen spelen een rol in zelfherkenning. Echter kun je afvragen of de mens dan wel zo uitblinkt in zijn vermogen tot medeleven. Eerder lijkt het erop, dat mensen zichzelf het beste spiegelen met 'soortgelijken'. Dat kan om een intellectuele reden zijn, of om een 'club' reden, of omwille wat een ander voor je betekent. Verbondenheid is altijd gebonden aan grenzen. Deze grenzen sluiten aan bij iemands persoonlijke ego. Wat aan 'jezelf vreemd is' herken je niet aan een ander, mensen die niet "dezelfde taal" spreken verliezen al gauw hun medelevendheid.
