woensdag 12 mei 2021

De illusie van vrijheid //geboren in een onvrije wereld

In feite ben en wordt je nooit VRIJ geboren: vanaf je geboorte zit je verweven in talloze culturele traditionele gewoontes, in politieke machtsstructuren, in structuren die zeggenschap hebben over 'jouw'. En in religieuze indoctrinaties die állen van meet af aan je vrijheid wegnemen.

Feitelijk lijkt jouw geboortevrijheid -mits dat ooit überhaupt een recht was- vanuit de wereld meteen van je afgenomen, je bent geboren en reeds zit je volledig gevangen in welhaast talloze structuren van macht, van ideologieën, in culturele structuren van gewoontes en tradities -vanaf al het jaar 0- en natuurlijk ook in religieuze structuren.

Al deze structuren zijn ook zéér bedreven, om mensen -liefste van kleins af aan- mee te indoctrineren in hun eeuwenoude culturen, wat zij begrijpen onder 'de manier van leven', religieuze en politieke machten doen er alles aan, de net geboren geest van elk mens te kneden. Vrijheid is van meet af aan reeds een illusie. Of anders dat war rest, wat binnen dat is toegestaan.

(Veel na-oorlogse bewegingen waren ook aldoor in verzet tegen heersende doctrines. Zoals ook in de 'hippie-tijd').

Mens en geest worden liefst op jonge leeftijd al allerlei politieke en culturele en religieuze interesses opgedrongen, zodat ze ook ten alle tijde bereidt zijn hun bestaan óp te offeren aan al deze machten. Deze machten eisen niet alleen gehoorzaamheid trouw en volledige indoctrinatie, maar ook offerbereidheid, en de bereidheid om zelf gecreëerde 'tegenstanders' te beroven van hún leven.

Waar is dan nog je principiële vrijheid gebleven, die heb je zelf en vaak ook nog onwetende of welwetende uit handen gegeven. Controle over je leven uit handen geven aan anderen, is bovendien gemakkelijk. Want als je daadwerkelijk volledig zelfstandig zou nadenken en over elk besluit in je bestaan ook daadwerkelijk zelf moest (en mocht) beslissen, dan zou je problemen hebben met verschillende keuzes.

Die verschillende keuzes worden je dus makkelijk uit handen genomen door autoriteiten die 'jouw' zeggen wat je wel -of niet-  moet doen. Wanneer het eenmaal zover is, blijken ook alle morele grenzen van een individu te kunnen worden uitgerekt zo niet volledig verworpen. Een heel bekend voorbeeld hiervan was natuurlijk het 'Milgram Experiment.' 

In een aard proeflab wordt een heel scenario opgezet, achter een omheining zit iemand, die jij van je autoriteit allerlei vragen moet stellen, bij elke fout op de vraagstelling mag je hem een bepaalde stroomstoot toedienen aan de hand van een knopje. 

Het slachtoffer speelt mee, het is dus niet reëel maar dat weten de 'proefmensen' mensen, en laat allerlei pijnkreten horen en smeekbeden om op de houden.
De proefmensen trekken het zich echter geheel niet aan, ze doen gewoonweg wat hun van de autoriteit wordt opgedragen. De stroomstoten worden bij foute antwoorden steeds heftiger. Op zeker moment horen ze niks meer en vragen zich af of ze de persoon mogelijk hebben gedood met hun stroomstoten.



Zolang er dus een autoriteit is die feitelijk JOUW GEWETEN overneemt, (en dat is toch de complete oorlogsgeschiedenis, nietwaar?) ben je vrij in de elke aard van welk misdadig gedrag ook.

In deze soort/type wereld wordt je geboren. Religieuze en politieke stelsels kunnen nooit los staan van een bepaalde offerbereidheid en een absolute controle over iemands wil. 
Je kunt stellen dat je als mens en geest toch vrij wordt geboren, je vrij bent je geest te ontwikkelen, je eigen keuzes te maken, je eigen morele geweten te ontwikkelen, maar de indoctrinaties nemen het meer en meer over, en dan kun je stellig afvragen of een geïndoctrineerde geest ooit een VRIJE geest kan zijn?

Deze wereldwijde culturele politieke geest die over de hele wereld waart, plus alle tradities en dergelijke van duizenden jaren oud, noemt men heden ook weleens 'memen'. Onder andere Susan Blackmore had/heeft het daarover.
Zoals de mens ook genetische eigenschappen overneemt, biologische fysieke eigenschappen, plus vaak allerlei afwijkingen in die eigenschappen, (waardoor bv. vroegtijdig hartfalen enz.) zo neemt de mens ook culturele eigenschappen over die van generatie op generatie overheen lange tijden zijn overgenomen. 

Natuurlijk zijn die niet van precies eenzelfde aard, men heeft het hier over mentale en eer onzichtbare overnames, met een kleine kans om altijd 'nee' te zeggen tegen bepaalde dictaturen tirannen of meedogenloze opdrachten.

Het blijkt altijd weer hoe ontzaglijk moeilijk het is om af te rekenen met dat alles. Zelfs politieke structuren die eenmaal vastliggen, blijken voor politici zelf al extreem moeilijk, om die ooit los te laten. De menselijke hersenen worden in zoveel jaar gevormd. Als ze eenmaal zijn gevormd, dat wil zeggen dat mensen hun bepaalde soorten 'waarheden' hebben vastgelegd, hun politieke voorkeuren en alle andere voorkeuren, en binnen een dagelijkse structuur vervolgens klem geraken aan wat men 'gewoonte' kan noemen, gaan ze dat alles verdedigen en beschermen. Want elk mens wil zijn "kostbare waarheden" koste wat kost verdedigen. 

De menselijke geest - het brein is eigenlijk helemaal 'niet' zo kneedbaar. Dat maakt het gevaar van allerlei indoctrinaties natuurlijk des te groter. 

Je zou per slot welhaast kunnen menen, dat mensen er alles aan moesten doen, om de nieuwe volgende generaties te beschermen en te behoeden, voor het volledig web van een geïndoctrineerde wereld. Je wordt er automatisch ingezogen. Afhankelijk van continent of land waar je deze of die tradities en ideologie overneemt. Dat maakt teneinde, dat de wereld als zodanig nauwelijks in staat is tot 'veranderbaarheid'.

Als je de toekomst over 10/20/30 jaar wilt voorspellen, hoef je niet een geweldige profeet te zijn, de wereld is namelijk al duizenden jaren dezelfde wereld. Het enig wat sterk is verandert is natuurlijk de buitenkant, er is wetenschap technologie en kennis bij gekomen. In de nabije toekomst worden mensen misschien omringt door robots die de koffie zetten. Dat is wat constant verandert. Maar ook daar zal men eens een absolute limiet hebben bereikt.

Maar hoe verander je de morele kompas? Wanneer stoppen mensen met zeehonden dood te knuppelen en de walvissen uit te roeien? Wanneer stopt de grootschalige lijdensweg van de vee-industrie? Wanneer zeggen mensen radicaal nee tegen dictators en tirannen? 

Wanneer zal de wereld door andere machten worden bestuurd dan door de huidige corrupte zelf verrijkende machten? Wanneer eindigen de ongelofelijke materiële kloven op de wereld? Wanneer stopt men met de wereld zelf op te offeren aan materiële welvarendheden ,, et cetera.

Dat heeft in elk geval eigentijdse zelfdenkende mensen nodig..................

dinsdag 11 mei 2021

Leven in een 'bange wereld

Geïsoleerd, gescheiden van zijn moeder, in een énge nare wereld die 'het niet begrijpt,

rare tweevoeters die hem willen schaden en van vrijheid beroven.......



Link



vrijdag 7 mei 2021

'Wat Gedachten'

Het bestaan van God in de filosofische zin geplaatst, kan men als volgt beschrijven: Aangenomen het wetenschappelijk beginsel, dat aan de basis 'alles wat kán bestaan ook bestaat'. Om het grofweg zo te stellen, als er kabouters en feeën kúnnen bestaan, dan bestaan ze. Alles in het universum wat kan bestaan zal ook ónvermijdelijk tot bestaan komen. Dit ten eerste.

Ten tweede een zekere paradox of logica die zo kunt omschrijven: Stel er bestaat het goede en het kwade, het goede en het kwade zijn twee eigenschappen, mensen kunnen zowel naar het goede als naar het kwade neigen. Vervolgens zou er ook een vorm van een Absoluut kwaad kunnen bestaan. Dit betekent omgekeerd dat er ook een vorm van een Absoluut goed kan bestaan. Ofwel dat naast diepste onvolkomenheid een zekere logica stelt dat er ook een diepste volkomenheid kan bestaan. Deze volkomenheid kan men als God bestempelen. Als de duivel bestaat dan moet ook zijn tegenzijde bestaan, God. Dit alles zou je kunnen toepassen op de "mogelijkheden" van een universum. 

In de fysica bestaat alles uit koppels van tegendelen. Als filosofisch dus het kwade bestaat bestaat er ook het goede, als het onvolkomenen bestaat bestaat ook het volkomene. 

Verder kun je zeggen dat het heelal een mysterie was maar ook altijd zal zijn. Het is onnozel te veronderstellen dat de mens het volledig kan doorgronden. Zelfs wanneer men teruggaat naar het allereerste oerbegin, en men stelt dat er toen niet meer was dan een aard 'golvingen, trillingen' ofwel onzichtbare ietsjes, de vraag zal altijd zijn, waar kwam dat vandaan. Dat Iets uit Niets zomaar kan ontstaan heeft veel te doen met de formulering van dat 'niets'.

Er zal logisch altijd Iets moeten zijn om ook Iets te kunnen scheppen. Een big-bang (en daar zijn de theorieën ook verdeelt over) ontstaat niet uit een volslagen helemaal niets. Zelfs de afgestudeerde wetenschapper heeft daar grote moeite mee. Loesje vatte het samen in de leus: Eerst was er Niets, en toen is dat ook nog ontploft. Dat is doodgewone logica van een volstrekt ónbevattelijk heelal. Want als je niet kunt verklaren waar alles überhaupt zijn oorsprong heeft, dan heeft de totale verklaring van dat alles nooit zijn algehele bevrediging.

Het is dan alsof je een grote legpuzzel legt maar dat ene stukje nooit kunt vinden, het is kwijt. Als je dus kunt stellen, dat we in feite altijd zullen blijven bestaan in een groot mysterie, dan is God tevens een mogelijkheid in een mysterie.

In verloop van tijd nog allerlei nieuwsoortige theorieën, die ook samenhangen met bewustzijns-filosofen. De quantum-mechanica bracht al een diepe deuk in de bestaande starre opvattingen van een absoluut mechanisch heelal. Het heelal was blijkbaar toch niet één grote machinerie. De 'ongezonde' plaats van de waarnemer in het bestaan der dingen bracht nog eens veel verwarring. Vandaar Einstein tegen zijn vriend zei, de maan bestaat toch ook als je die 'niet' ziet?

Vergaande ideeën die stellen dat we leven in een 'computer simulatie'. Dat onze realiteit zich slechts afspeelt in twee dimensies, de derde dimensie is een illusie. Zoals je ook op een plat scherm schijnbaar naar drie dimensies kijkt, het scherm bestaat echter maar uit twee dimensies. Een goede schilder kan dit ook tevoorschijn toveren op zijn doek. Maar het is ook mogelijk, dat wat wij waarnemen als het zichtbare heelal of de zichtbare wereld om ons heen, een complexe verzameling is van informatie. 

Stel je een computer voor, de computer houdt zijn werkelijke aard helemaal verborgen voor de bediener, de realiteit achter beelden toetsenbord en bediening is onvoorstelbaar complex, samengesteld door complexe wetenschappen, eindeloze getallenreeksen. Maar dat neem je niet waar. Het is je zó gegeven, dat je alles kunt verwoorden en beeldenrijk zien en het dusdanig kunt bedienen dat een kind de logica ervan snapt.

De realiteit waarin je jezelf dus bevindt is volledig toegepast op jouw zintuigen, hersenen vertalen alles in logische beelden - maar wat is de 'werkelijkheid' achter de werkelijkheid? Het bestaan heeft je een als het ware gemakkelijke bediening gegeven, meer hoef/de je niet te weten.

Een verder argument is evolutie, wat je misschien niet had verwacht maar evolutie stelt nu juist, dat al het bestaan als basisfunctie heeft, het overleven. In die betekenis heeft het brein zich uitgebreid in de functies van de mens. Natuurlijk is het mensenbrein overbodig in het loutere overleven alleen, de dierenwereld is het absolute bewijs ervan. Maar de complexheid van het menselijk brein heeft hem wezenlijke evolutionaire voordelen opgeleverd. 

Echter ook niet meer. Het was van meet af aan niet de bedoeling, dat het menselijk brein het ganse heelal tot in de puntjes zou gaan snappen, dat is als het ware een 'bijkomstigheid'. Het snappen leverde hem natuurlijk veel voordelen, neem de kennis van de natuur, en daardoor het bewerken van de natuur voor eigen voordelen. De mens ging echter veel verder, van pc naar toekomstige robotica.

Je kunt echter ook stellen dat het evolutionaire brein nooit alles zal kunnen bevatten omdat het daarvoor niet is gecreëerd.

Maakt dit het bestaan van God mogelijk? Het maakt de 'kans' in elk geval mogelijk. We weten niet alles en ons lichaam is gemaakt voor uitsluitend de bediening van de stof, niet om 'alles' te weten. 

Teruggaande, wanneer het een wetenschappelijk fundament is dat 'alles wat kán bestaan ook onvermijdelijk bestaat' kun je voor jezelf onmogelijk met overtuiging stellen dat God niet bestaat. Het bestaan van een volkomenheid is binnen de paradoxen en de filosofie zeer wel mogelijk. (Gezien ook de realiteit van tegenstellingen.) 

                                                                      -

Ik ben afgelopen jaren helemaal opgehouden om mij nog bezig te houden in dit soort atheïstische en non-atheïstische -of agnostische- discussies. Maar ik vind nog steeds iemand wat vermakelijk, die het met een tomeloze zekerheid heeft over het geloof in een niet bestaande god of niet bestaande goden. De claim dat wie beweert óók moet bewijzen, zo menen 'zij' gaat niet op voor het atheïsme. Maar als je claimt dat iets als God (los van alle religieuze definities uiteraard) beter een aard van volkomenheid, niet bestaat, dan claim je iets wat je net zo goed moet bewijzen. En dat kun je niet.

Daarom is de enige resterende levenshouding, zo althans de mijne, die van het agnosticisme. Kortweg: We weten het niet................


dinsdag 13 april 2021

'Consciousness Is Much Bigger Than the Finite Mind' // Rupert Spira over de aard van bewustzijn en realiteit..



(Filmpje gepubliceerd 12 okt. 2018)

Van belang is het, dat je een bepaald kritisch vermogen behoudt, als je luistert naar spirituele teachers, er zijn leraren van allerlei verschillend pluimage, zo zijn de leringen van bv. Eckhart Tolle -en zijn hier en nu leringen- van een andere aard dan die van Rupert Spira. Vaak komen ze wel ergens bij bepaalde essenties uit. Maar ik vind de leringen van Rupert Spira toch ingrijpend, ze raken ook wat de gronden van kennis en wetenschap. Het is de wetenschap zelf die al lange tijd de antwoorden zoekt op vragen over wat is bewustzijn, hoe ontstaat denken, en wat is de aard van de realiteit. 
Maar bij Rupert Spira krijg je toch enige bedenkingen, omdat hij vér gaat in zijn beschouwingen.

Wat eigen gedachtes wederom van mijzelf.

In de verkenning van wat de realiteit nu is was o.a.de kwantummechanica van groot belang, ik heb enkel als leek wat kennis hiervan. Wat de kwantummechanica teneinde zegt heeft al voor veel speculaties bijgedragen, juist omdat het zulke moeilijke stof is. Deeltjes op atomair niveau zoals fotonen vertonen een onlogisch effect, niemand weet waar ze op een plaat verschijnen, tenzij ze worden gemeten. Het meten, vergelijkbaar met waarnemen, heeft een invloed op het gedrag van minuscule deeltjes. Dat maakte veel discussie los over de rol van het meten, het waarnemen. Hoe kan een simpele daad zoals het waarnemen een invloed hebben op de exacte positie van een deeltje..

In Schrödingers kat wordt dat verbeeld in de symboliek van een kat die zit opgesloten in een gesloten doos, in de doos kan door middel van een gif de kat wel of niet komen te overlijden. Dat hangt af van het vervallen van een atoom. Dat het mechaniekje dan in werking zet. In Wiki. staat:
'Als het nu waar is dat een deeltje niet noodzakelijk bestaat tot het geobserveerd wordt, dan is het niet zeker of de hamer ooit kan vallen – wellicht moet hij vallen, wellicht kan hij vallen, wellicht kan hij niet vallen. Totdat de doos opengemaakt wordt, is het dus niet zeker wat er gebeurd is. De uitsmering van mogelijkheden over het veld der waarschijnlijkheid betekent dus dat zolang de doos dicht is, de kat tegelijkertijd zowel in leven als dood kan zijn. Zolang er geen observatie mogelijk is, is het niet anders te zeggen.' (Zie hier.)
Een en ander leidde tot de bekende uitspraak van Einstein: 
'Gelooft U werkelijk dat de maan alleen bestaat als U er naar kijkt? Dit was de vraag die Einstein ooit aan zijn biograaf Abraham Pais stelde, toen die twee samen een wandeling maakten in Einsteins woonplaats Princeton, in New Jersey.' (Zie hier.)
De symboliek van de kat zou je nog los van kwantummechanica kunnen versimpelen: Je zegt tegen een kind, misschien zit er wat in die gesloten doos. Het nieuwsgierig geworden kind opent de doos om te achterhalen of er wat in zit. Hier zit welhaast eenzelfde logica in vervat, teneinde iets te achterhalen is de directe waarneming ervan noodzakelijk. Dat lost als enige de onzekerheid op.

De plaats van het waarnemen of het bewustzijn in alles speelt buiten weinige twijfel een wezenlijk rol, in het waarnemen van een realiteit. Hoe zou je ooit een realiteit kunnen vaststellen, buiten het bewustzijn dat waarneemt? (Ik kwam een aardig filmpje tegen waarbij iemand meende dat dit een theorie is. Je kunt echter elk moment voor jezelf vaststellen dat het geen theorie is, dingen komen tot bestaan door middel van je waarneming, dat is de enige manier om van het bestaan van dingen te weten.) Hoe weet je van de dingen, van een wereld, van een bestaan dan enkel door je bewustzijn. Zou bewustzijn vervallen, dan zou je per definitie niets meer kennen. 

De vraag van Einstein is in die zin verrassend, want zijn eigenlijk verergerde opmerking 'bestaat de maan niet als je niet ernaar kijkt' is dubbel- te beantwoorden. Vanuit waarneming perspectief bestaat de maan niet, maar je hebt onder meer herinneringen van het bestaan van een maan. Ten andere zou je rationeel-moeten veronderstellen, dat de maan met grote zekerheid ook bestaat als 'jij' hem niet waarneemt. 
Het punt hier is, hoe ver reikt het waarnemend bewustzijn in de vraag van het wel of niet bestaan der dingen? Hier kom je langzaam terug op Rupert Spira.

Je zou kunnen stellen, dat het bestaan van een maan moet worden beschouwd als een theorie, zolang er geen waarnemer bestaat. Of uitgaande van de waarneming van andere betrouwbare bronnen. Het punt is echter zeer radicaal: bestaan dingen überhaupt als -of zolang ze niet worden waargenomen? Wat is dan vervolgens de plaats van de waarnemer, is de waarnemer fundamenteel in het bestaan der dingen zelf?

Spira gaat zover te veronderstellen dat er 'geen objectieve, reële op zichzelf staande' realiteit bestaat, althans die suggestie wordt gewekt. Hij gebruikt hiervoor allerlei vergelijkingen. Zoals dat van een filmprojector de film en het doek waarop wordt gefilmd (het scherm). De film zelf bestaat zo kun je het formuleren slechts uit lichtdeeltjes, die allerlei taferelen vormen, licht en duister, voorwerpen en bewegingen, het bestaat in gronde uit enkel licht. Ga je bij het doek staan, kun je concluderen dat de film zelf helemaal 'niet' bestaat, er bestaat enkel het doek. Ga je weer een stap verder concludeer je dat de film driedimensionaal lijkt weer te geven, maar het doek is slechts tweedimensionaal. (Zie het filmpje).

De illusie van zowel een film, maar ook van bv. een spiegelreflectie of van een schildering, lijkt een drie dimensionale werking te hebben: En goed schilder kan op een vlak de illusie wekken van een achterdoor liggend berglandschap of oceaan, met aan de voorkant huizen of bomen. De dimensie van verte of diepte is enkel een illusie.

Zouden we -volgens Rupert Spira- dan enkel bestaan in een tweedimensionale realiteit? Bovendien zou de realiteit niets anders zijn dan de 'projectie van de filmprojector op een scherm': Vertaalbaar in een universeel bewustzijn, dat zelf de realiteit - de aard der werkelijkheid projecteert.

Dat zou in zoverre goed zijn dat het het probleem matter/mind oplost, materie bestaat alleen ogenschijnlijk. In een verder voorbeeld heeft Spira het dan over de aard van dromen. 

-Dromen-
Ikzelf heb vaak zeer levendige en inhoudelijk opvallende dromen. Ikzelf neig ertoe dat dromen sowieso meer zijn dan loutere projecties van een brein of een beperkt bewustzijn. Een mede reden hiervan behoren tot mijn vroegere, jeugdige uittredingservaringen. Maar daarover gaat dit niet (al wel ik het toch wil tussenvoegen.)

In je dromen (Spira) ervaar je exact dezelfde zeer levendige realiteit als uit je waakbewustzijn, je verkeert in een drie dimensionale wereld waar mensen zijn, dingen, ruimtes, landschappen: mensen die je tegenkomt hebben een eigen bewustzijn (zonder meer) de dingen die er gebeuren doen niets af van enige realiteit. Je ziet en hoort en voelt, zelfs seksuele ervaring of sensaties van pijn en geur - terwijl je fysieke zintuigen gesloten zijn.

Blijkbaar heb je dus geen fysiek lichaam nodig met zintuigen, om al die ervaringen in je dromen evengoed te beleven. In je dromen weet je niet dat je droomt // er zijn weliswaar uitzonderingen zoals tijdens 'heldere dromen'. Je hebt het óntwaken nodig, om eerst erachter te komen dát je droomde. (Of je ontwaakt in een droom, want wat is teneinde echt en niet echt?) 

Het droombewustzijn draagt bij aan de veronderstelling, dat bewustzijn de creator is, de schepper van alle gewaarwording, zou je dat in uiterste uitstrekken, dan zou de stof waaruit alle zogeheten realiteit bestaat, bestaan uit de 'stof van het bewustzijn'. Dit lijkt Spira in elk geval te veronderstellen.

Voor mijzelf is dat een kritiek punt, je doet een simpele proef, je ziet je eigen specifieke omgeving door jouw ogen (dat is trouwens wel degelijk een afgescheiden waarneming) en je sluit een moment je ogen. De omgeving is 'weg', je doet je ogen weer open en exact dezelfde omgeving is terug. Is de omgeving dan een seconde of enkele seconden 'weggeweest'? Ik betwijfel het.

Ik neem met grote zekerheid aan, dat er een objectieve realiteit bestaat, ongeacht de bewustzijns-waarnemer. Maar als je het nauw neemt, heb je dan een bewijs ervan, dat er een onafhankelijke werkelijkheid bestaat, die geen waarnemer // detector, nodig heeft 'om te bestaan'? Je kunt dit laatste nooit achterhalen: zonder bewustzijn is er simpelweg niets - Dat er dus een onafhankelijke werkelijkheid bestaat los van de waarnemende 'detector' zou je mogen plaatsen als een "theorie".....

zondag 11 april 2021

'Rupert Spira: There is no Personal Responsibility'


(Filmpje 9 aug. 2013.)

Rupert Spira, wakkert in elk geval weer mijn gevoel voor filosofie en levensbeschouwing aan. 
Ik heb lange tijd slechts af en toe nog wat opgetekend.
Hij heeft een verrassende loopbaan vooraf, als keramiek en pottenbakkersmaker. (Zie hier).
Wat opvallend aan zijn toespraken, waarin vaak gelijksoortige thema's opkomen, is dat zijn ideeën wel aansluiten bij die van bv. Victor Lamme/c.q. Dick Swaab. Ik weet niet in hoeverre zijn spiritualiteit daar ook bovenuit gaat.

Telkens herrijzen de vragen, wat zijn gedachtes/waar komen gedachten vandaan, wat is de 'bron' van gedachten, wat bepaalt menselijke keuzes? Spira legt de samenhang tussen de misschien ontelbare prikkels of reacties in de chemie van het lichaam, al deze functies hebben geen enkele bewuste menselijke gedachte of handeling nodig: je hart slaat en je bloed stroomt door het lichaam, en je ademhaling heeft geen 'hoger bevel nodig' (van een mind).
Al wel dat allemaal fijne metamorfoses zijn, blijven het moeilijke vraagstukken.

Wanneer je wakker wordt, komt het licht op je toe, de ruimte waarin je verblijft, de dingen die er staan, de wereld zoals die bestaat, dingen komen op je toe zonder dat er een 'jijfactor' is die het bepaalt. Zo komen ook gedachtes op je toe. Gewoonlijk sluiten gedachtes meteen aan op een gevoel in jezelf van een ik-dat wil zeggen de gedachte is in overeenstemming met wat 'jij' zou kunnen denken. Wanneer er "vreemde" gedachtes op je afkomen denk je misschien, 'waarom denk ik opeens hieraan of daaraan?' tegelijk besef je, dat gedachtes zómaar ontspringen ergens vandaan, dat je er geen directe controle over hebt.

Ik vind Spira wat teveel spelend met ideeën: Zo zegt hij in dit gesprek, 'Al wat de mens wil is gelukkig zijn. Stel dat dit zo is, en een huwelijkspartner zou vreemdgaan, dan zou je dat waarschijnlijk verontrusten of woedend maken. Maar je wilt alleen maar gelukkig zijn? Zou je dan niet zeggen, 'fijn zo' (en verder zweven in een toestand van happyness.) 
Waarmee hij wil duiden op het gegeven, dat we geen enkele controle hebben over het denken.

Er is alleen gewaarzijn, bewustzijn, zo lijkt Spira te willen duiden: In het gewaarzijn of bewustzijn vallen continue dingen binnen, of het nu licht is of een gedachte - de kwestie van maar waar komt 'die gedachte dan vandaan' - zou je willen beschouwen als uit een niets: Gedachtes immers komen niet alleen maar gaan ook, en wáár gaan ze dan heen? 
Hoe zouden gedachtes/gevoelens en handelingen zich dan creëren?

Mij lijkt dat je bestaan plaatsvindt in een bepaalde logische samenhang, je lichaam bestaat in zijn eigen samenhang en intelligentie, dat betekent dat je daar verder niks aan hoeft te doen, het lichaam heeft een eigen volledigheid in zijn voortbestaan. (Natuurlijk zijn er methodes een ziek lichaam te helpen genezen et cetera.) Je bestaat met dat lichaam in een 'logische/begrijpelijke bevattelijke' realiteit: Gedachtes komen daarin op en gaan, zonder dat een 'denker ze denkt'.

Zou je laatste daadwerkelijk voorstellen, dus stel er zou een Denker zijn, dan zou de denker éérst opschrijven wat hij bedenkt, zodat dit reeds is geschreven. Vervolgens zou iemand die geschreven gedachtes dan voorlezen. Maar niemand Bedenkt Zijn Denken.
Het razendsnelle proces van denken kun je daarom zien binnen de totaliteit van een in zichzelf reeds logisch bestaan.

Zoals dit: Je lichaam voelt een behoefte aan een wakker-wordende ochtendkoffie, daarop volgt de gedachte 'ik wil koffie'. (Natuurlijk, om even Spira aan te vullen, kan die koffie niet bestaan zonder dat je alreeds kennis hebt van allerlei gegevens omtrent 'koffie' bv. koffie behoort tot de dranken, er bestaat iets als een koffiemachine enz.) Maar misschien ontstaat de vraag of je wél koffie wilt, of dat je daar later mee wacht. Is dat dan een ander proces? 

Ikzelf vind de redenaties van Spira te strak: Er komt een sensatie van honger, vervolgens maakt de gedachte die verschijnt in je bewustzijn een keus of het heeft die keus al bepaalt, je kunt daar niks aan doen zegt Spira, je bent gedwongen de gedachte op te volgen. Maar je besluit tóch iets anders te doen, je gaat wel of niet naar een restaurant of laat wel of niet iets bestellen, of je gaat wel of niet een bepaalt gerecht koken. Zit daar een vrijheid tussen? Volgens Spira niet. 

-

Gelet op het óngeschreven, simpel feit, dat je nóóit twee dingen tegelijk kunt doen. Je kunt namelijk nooit anders dan slechts één gedachte of één handeling opvolgen, je kunt op een kruispunt niet tegelijk linksaf én rechtsaf. Je denken volgt gewoonweg een simpele logica. Misschien wil je wel twee dingen tegelijk doen, maar dat is onmogelijk. Daarom is er ook altijd maar één keus. (*Je zou een maaltijd bestellen en tegelijk kunnen gaan koken natuurlijk, waar geen mens doet absurde handelingen.)

Die keus kun je vervolgens reduceren tot een eng soort reductionisme. Waaraan je gedwongen moet opvolgen. Je kunt dan stellen dat een handeling gedwongen is (geen vrije wil heeft). Uit het gegeven van het feit dat je slechts één handeling kunt doen, kun je zo bezien geen 'reductionisme' afleiden: Om het simpel feit dat het logische bestaan en de logische opbouw van wereld en werkelijkheid je maar één handeling per keer toestaat. 

zaterdag 10 april 2021

'Rupert Spira - Do you choose your thoughts?'



Video 31 dec. 2013.

Rupert Spira die ik de laatste tijd meer beluister en waardeer, is een spiritueel leraar maar bovenal met een goede rationele grond. Deze dialoog met hem is bijzonder interessant. Ook met een fijn slotwoord, over de essentie van onze vrijheid.

De vraagstelster vraagt aan hem hoe het zit met onze gedachten. We verkeren altijd in de veronderstelling, dat 'wij' de gedachten denken. Deze 'wij' is een aard onafhankelijke instantie, die ook in zeker zin je hersenen bestuurt en wat er aan gedachten opborrelen vanuit het onderbewustzijn. (In plaats van de term hersenen is onderbewustzijn misschien een beter geschikte term.)

Wanneer je echter een óplettende waarnemer bent, van wat er plaatsvindt in jezelf, dan bemerk je (luister naar Rupert Spira) dat je gedachten niet zozeer 'zelf denkt', maar dat gedachten élk moment weer ópborrelen, Ze komen vanzelf, en belanden in je bewuste zijn. Gedachtes komen bovendien zo razendsnel dat je niet eens in staat blijkt ze 'allemaal zelf te denken'. (Of op te zoeken).

Niks in jezelf zegt, je gaat 'nu dit denken' en 'daarna dat'....

Spira stelt een keus voor tussen twee dingen, bijvoorbeeld, je besluit om koffie te gaan drinken, of je besluit dat je geen zin hebt in koffie, (dat kun je natuurlijk nog aanvullen, je besluit om water te drinken enzovoort.) Ogenschijnlijk lijk 'jij' dit uit te maken, maar waar was dit 'jij' dan betrokken in het hele gedachtenspel? 

Je zit stil of ligt te bed en uit het niets komen er tal van gedachtes naar je toe, in hoeverre is er een 'jij/instantie' die deze gedachtes heeft veroorzaakt of opgeroepen? Gedachtes komen gewoonweg: Zo stelt Spira later: 'Stel dat je aan een tiende gedachte bent, en die tiende gedachte zegt dat jij het voorgaande hebt gedacht. Is die tiende gedachte dan een ander/verschillend proces?'
Natuurlijk niet, het is slechts wederom 'een gedachte'.

De vraagstelster vindt het wat onaanvaardbaar vanwege het punt van de vrije wil.
Rupert Spira gaat daar liefdevol op in, in essentie ben je vrij, hij geeft daar dan een wat humorvol commentaar op (luister naar de video.)
Natuurlijk ben je in het bestaan wat rebels, als dingen voor jouw worden bepaalt, stel in je huis zijn op allerlei deuren borden geplaatst (Spira) van waar je wél en 'niet' mag komen. 

Het komt erop neer dat alles in een zoveel groter geheel bestaat. Ondanks je gedachten dit kunnen besluiten maar ook dat (er is dus altijd vrijheid) is het feitelijk makkelijker voor je gemaakt, om gewoonweg te leven.

Het punt voor mijzelf is telkens hierbij, dat ik meen dat je onderbewustzijn en de eindeloze gedachten vanuit je onderbewustzijn en je keuzes daarbij, tóch een essentieel deel van van een dieper zelf: Om het grof te zeggen, wanneer je geen moordenaar bent zullen er ook geen dwingende moordgedachtes in je opkomen waaraan je dan toegeeft.
Het is niet zo dat je onderbewustzijn (of zelfs je hersenen) een wereldvreemd aard factor zijn van je eigen wezen, om die reden is het zo makkelijk jezelf in alle situaties te kunnen vinden, of je acceptatie.

Mij lijkt het echter ook van belang te beseffen dat gedachtes en gemoedstoestanden opborrelen uit diepere lagen van bewustzijn, er is geen onderscheid tussen bewustzijn en een losstaande ik/factor of een ego, er is uitsluitend bewustzijn. 
Er is mijns inziens echter ook een waarnemende factor. Datgene wat gedachtes en gevoelsstemmingen waarneemt, ervaart of ondergaat. Het blijft ook onder neurologen een moeilijk punt, want wanneer je constateert dat er enkel een onderbewustzijn is, dan is het onmogelijk dat een 'waarnemer' bestaat.
Er zou dan niemand of beter niets zijn, wat gedachtes emoties of gevoelens 'gewaar' werd en is.

Dat roept toch een idee op van een aard dubbele bodem. Je kunt zeggen dat die dubbele bodem ogenschijnlijk is, maar zou je enkel een onderbewustzijn deelachtig zijn wat neemt dan waar?

En wat leidt uiteindelijk de onderbewuste gedachtes en bepaalt de onderbewuste wilshandelingen?
Is dat een aard complexe machinerie, een soort complexe computer, die alles door zich heen laat gaan en dan gedachtes en wilshandelingen 'stuurt'? Mij lijkt het echter wel vaststaande dat hersenen niet werken als een complexe computer, die ook geen talloze berekeningen maakt.
Blijft dan over een eindeloze reeks van toevalligheden?

Stel per slot, je krijgt twee mogelijkheden in een bepaalde handeling, het is een moeilijke keus, maar teneinde valt één keus (niemand kan twee keuzes tegelijk maken!) en die keus leidt tot iets dat catastrofaal voor je is. In hoeverre is er dan de kwestie van 'eigen schuld'?


P.S. Laat het maar eens allemaal door je heen gaan.......