donderdag 17 augustus 2017

Nederlands "Nieuwe natuur"

Als men het heeft over de term "Nieuwe Natuur" kan men beter eens om zich heen kijken, voordat men het ergens opzoekt. Volgens Wikipedia wil het onder meer zeggen:
'Van nieuwe natuur wordt sinds het eind van de twintigste eeuw in Nederland en België gesproken wanneer door de mens geëxploiteerd gebied wordt herbestemd voor een natuurlijke ontwikkeling. Vaak wordt dit proces aangeduid als het 'teruggeven' van grond aan de natuur. Natuur ontstaat vanzelf als in een bepaald gebied van verder menselijk ingrijpen wordt afgezien, vaak zal dit echter niet de door de mens gewenste 'nieuwe natuur' zijn. Met de term wordt vooral aangelegd en volgens een bepaald natuurbeeld beheerd nieuw natuurgebied bedoeld.'
Vertaling hiervan, vóór het menselijk ingrijpen was er dus sprake van "oude" natuur, je zou het ook oorspronkelijke natuur kunnen noemen, (toegegeven, hoe oorspronkelijk is natuur, en hoeveel is er aangelegd?)
Ná allerlei menselijk ingrijpen door vergaande afgravingen onder andere, of door de aanleg van autosnelwegen, (raaswegen noem ik ze liever) , heeft men in eerste instantie flink inbreuk gepleegd op de natuur. Ná flinke inbreuk op de natuur, zal, als men de resterende natuur met rust laat, een 'herschepping' plaatsvinden. Dit noemt men nu dus nieuwe natuur.

Dat hoeft niet perse te zeggen dat men 'grond teruggeeft aan de natuur', grond is feitelijk heden ten dage een zeer belangrijk product, de hele verstedelijkte wereld van beton cement en steen is het resultaat van niets anders dan "grond". Grond is al zo ontzaglijk veel afgegraven en verscheept dat het - heel raar maar waar - zeldzaam begint te worden. (Daarover nog tamelijk recent een documentaire op het Duitse net.) Waarom geen woestijngrond? Volgens de documentairemakers is daar een belangrijke reden voor, woestijngrond blijkt namelijk niet geschikt voor de bewerking ervan.

In deze streek, Noord Limburg, zijn al jarenlang de afgraafbedrijven actief, ze geven de natuur geen grond terug, maar 'water'. Voor het bestand aan dieren is water, dat snapt iedereen wel, niet perse geschikt als leefbare gebieden. Her en der waar zulke afgravingen plaats vinden gebruikt men de term 'nieuwe natuur' om allerlei halve waarheden te melden. (Veelal op allerlei grote borden.)  Dat er bij nieuwe natuur meer sprake is van een leefbare omgeving voor dieren is zulk een halve waarheid. Vaak leidt nieuwe natuur ook tot een eenzijdige natuur, de meeste van de oorspronkelijke bomen is weggekapt, overwegend groeien er dennen en soortgelijke bomen.
Zogenaamde nieuwe natuur wordt doortrokken door bijvoorbeeld autosnelwegen, en door vergaande ontgronding ontstaan ruime waterplassen, dat alles is van weinig voordeel voor een groot aantal dieren.

Meer dan fijne woorden over wat nieuwe natuur de moderne mensen gaat opleveren spreken plaatjes. Soms leidt een vergaande afgraving tot uitgebreide waterplassen, na het ontstaan van nieuwe natuur kunnen zulke waterplassen dusdanig met de natuur samensmelten, dat het er als geheel natuurlijk uitziet - en soms ook echt mooi. Ik heb zelf al een hoop van zulke plaatjes gemaakt, hieronder twee plaatjes :


 
Oorspronkelijk waren bovenstaande ontstane meertjes "oude natuur", het was in elk geval grond, er kan op water niks meer groeien en dieren kunnen er niet wonen tenzij ze behoren tot watervogels. Men kan er overigens ook geen huis op bouwen.

Aan de grenskant met Noord Limburg kom je veel van zulke meertjes tegen, het ziet er inderdaad mooi uit, bijna alsof je ergens in het 'buitenland' bent. Maar niet alles wat mensen zomaar wegzagen en weggraven moet ook mooi zijn.

Het voor mij oude bos, omdat ik daar vlakbij mijn ouderlijk huis had, is een -tamelijk- nieuw project, voor het afgraafbedrijf, op borden zie je hoe het eruit gaat zien. Het bos grenst met Duitsland en was vroeger altijd een belangrijke grensafscheiding. Op borden zie je hoe men eigenlijk midden door het bos heen de grond wil afgraven, het gaat er 'zo' uitzien :
 
 
Reeds jaren geleden nam het 'ongeluk' toe voor de plaats zelf, omdat men ondanks protesten de autosnelwegen aanlegde A63 en de minstens zo in de natuur ingrijpende A64, om een verbinding met Duitsland. De A63 trekt een verwoestend spoor naast de zijkant van het wijde bos op de grens met Duitsland, terwijl de A64 de kleine plaats nog verder opdeelt en doorklieft. Als je geboren bent aldaar begrijp je pas hoe ingrijpend deze raaswegen zijn geweest voor de plaats zelf en al haar omringende natuur en landschappelijkheid.

Daarna besloot men dan maar het rijke bosgebied van binnenuit af te graven, oude bospaden lopen dood aan de snelweg en het geraas is niet meer weg te horen.

Eigenlijk is dit maar een voorbeeld. Ik kan me voorstellen dat het mensen weinig of niks zegt, behalve mensen die zich verbonden voelen of voelde met deze streek, omdat ze er net als ik zijn geboren. Maar je ziet hetzelfde beeld immers in heel Nederland.

Ooit, en dat is jaren geleden - had een man allerlei afgraafmachines in brand gestoken. Men had hem bij zijn activiteiten op film vastgelegd. Hij wilde de zogeheten "vooruitgang" dwarsbomen, en volgens het gerecht zou de man kampen met wanen, tot aan 'dubbelzien'. (Ach de leuke historie.)
De man woonde op een boerderij (hij was de zoon) te midden het veld, heden kijken ze, zoals zoveel huizen die ooit in het land stonden - aan tegen de autosnelweg en horen alleen nog het kabaal.
Hij moge dan dubbel hebben gezien maar hij had een heel scherpe blik wat de 'vooruitgang' aanging.

Nieuwe Natuur is zulk een magisch toverwoord, een belangrijk onderdeel van nieuwe natuur is feitelijk géén natuur, natuurlijk kun je uitgegraven waterpoelen natuur noemen - maar het zijn kunstmatige plassen. Men zegt wellicht altijd dat er toch natuur in overvloed is. Ondanks het vele grove geweld en de moderne vooruitgang..

Heden hebben mensen waarschijnlijk een iets ander beeld van natuur dan van oudsher, juist naarmate de samenleving drukker wordt en kabaal toeneemt, worden rustoorden meer belangrijk. De natuur wordt daarom actiever bezocht en ook meer aangelegd voor wandelaars - en fietsers. Vroeger waren bossen meer ontoegankelijk en dicht bebouwd. Heden wordt er meer gedacht aan toeristische trekpleisters. Ook voor de resterende dieren is een rustige weidse (kunstmatige) licht/loze omgeving belangrijk..

Wie ben ik?

De filosofie achter wie ben ik stelt eigenlijk weinig voor. Bij de beknopte vraag "Wie ben ik" lijkt het op een aard kennismaking eerste soort: Ik ben een man/vrouw, ben zo en zo oud en doe dit of dat aan werkzaamheden beroep hobby's en ben wel of niet gehuwd. Dat zegt helemaal niks over niemand, behalve goed voor wat oppervlakkige gegevens, in de vullen bij een belastingkantoor en dergelijke.

Maar wanneer het een filosofische tint krijgt, wie (of wat) ben je dan als "ik" als persoon of zelf? Het antwoord daarop zou miljoenvoudig kunnen zijn. Stel je zou een essentie of kern hebben, hoe je dit ook voorstelt, zij het als het pakketje aan genen waarmee je bent geboren, wat erfelijke overnames, of je zou geloven dat je reeds een 'ziel' bezit of eerdere levens had. Je zou niet in dit land maar in om het even elk ander land zijn geboren. Reeds dit gegeven zou een vergaande invloed hebben gehad op die, die je nu bent.

Je moet je feitelijk afvragen, hoe "toevallig" gerelateerd je huidige soort van ik of ego is. Zou je uit een streng traditioneel christelijk of islamitisch gezin zijn geboren, zou de kans wellicht 99 procent zijn, dat je zelf een christelijke of islamitische achtergrond had. Je zou tevens kunnen zijn geboren uit een arm gezin of uit een weelderig gezin, noem de factoren op die je leven zouden hebben kunnen bepalen.

De omstandigheden waarin je bent geboren zouden ontelbaar kunnen zijn, je bent nu in deze omstandigheden en positie geboren waarin je bent terecht gekomen. Van daaruit is er vanaf je geboorte een enorme invloed geweest op je geest, op je emoties en je gehele ontwikkeling. Hoeveel "draai" je daar zelf aan hebt kunnen geven is nog maar de vraag. Vaak geloven mensen met tamelijke zekerheid dat zij het stuur van hun 'levensschip' volledig in handen hebben. Maar feitelijk had je het reeds vanaf je beginnende bewustwording niet of nauwelijks in handen.

Je zou dat deel van de wereld, waarin je toevalligerwijs bent geboren met zijn specifieke vorm van programmatie (samenlevingen en ouders en scholen en zoveel meer factoren programmeren je continue) je ik of zelf kunnen noemen, omdat je jezelf met dat alles automatisch hebt geïdentificeerd.
Daarnaast ontwikkel je wat vaardigheden en eigenheden, waarmee je jezelf identificeert, en daarnaast bepalen de velerlei omstandigheden en ontwikkelingen -waarin het leven je eerder 'loods' dan dat je daar zelf de volledige controle over had- je besef van 'zelf'.

Je zegt dus, dit ben "ik" maar dat wat je bent is een complexe samenloop van al het voorgaande samen, je bent door talloze indrukken en emoties heen gegaan, alles samen heeft je gevormd tot dat wat je bent. Het zou zelfs een onzinnige opgave zijn als je daadwerkelijk wilde nagaan, hoeveel controle je over dat alles hebt gehad.

Ik zou voor mezelf in elk geval eerder menen, "ik" is een complex samen-veroorzaakt en gekomen vorm van tamelijk zinloos toeval, afgezien van de vraag in hoeverre dit ik-bewustzijn een creatie is van samenlevingen en talloze indoctrinaties daarvan, overtuigingen religies materialisme en waardensystemen, en je doodgewoon in de pas loopt van reeds ontelbare voorgangers: in de pas van een bepaalde wereldgeest.
Bij de term 'ik'  of zelf, denk je meer aan iets dat origineel is, een daadwerkelijke vorm van eigenheid, maar een eigenheid heeft geen collectieve wortels. Veel mensen beroepen zich weliswaar op een bepaalde eigenheid, misschien herkent met iemand aan een zekere piepstem of een basstem, of omdat iemand prachtige kunstzinnige dingen doet, en meer dingen die iemand iets 'eigens' geven. Je zou nog kunnen toevoegen, er was maar één Mozart of één Einstein. (Zou Mozart met zijn muzikale geest in deze tijd zijn geboren, maakte hij misschien geweldige popmuziek.)

Maar bepaalde uniekheden bij personen maken niet dat personen geen onderdeel zijn van een specifieke vorm van samenleving - en tijdsperiode, als van denken en handelen. Je zou als mens, om hier even kort op door te gaan- natuurlijk over letterlijk alles kunnen nadenken. Maar als de specifieke samenleving waarin je verkeert dat allemaal al voor je heeft gedaan, ze hebben je laten weten wáárom je bestaat, wat de verschillende levensdoelen en zingevingen zijn, hoe het zit met ethiek waardes en morele kwesties en hoe het zit met een flinke dosis egoïsme enzovoort.  Waarom zou je er dan nog over nadenken?

Al met al zou je dus veronderstellen, dat mensen delen in een collectieve geest, elk met specifieke verschillen of eigenheden (die men torenhoog kan opblazen, om te menen dat men zich zo hard van anderen onderscheid) en dat ik of ego, wat toch iets veronderstelt van een absolute eigenheid, dus géén collectieve deelzaamheid - een fictie is.

Heden verneem je vooral onder spirituele websites en clubs, dat alles universeel is, de mensen zijn alle universeel verbonden en een, en dat idee geeft veel mensen een sterk gevoel van verbondenheid. Maar in deze gedachte of filosofie zit iets heel paradoxaals, universele verbondenheid krijgt iets van, iedereen is hetzelfde. Is het wel raadzaam dat op deze wereld iedereen hetzelfde moet zijn? (Eerder lijken dit de propagandawetten van dictators en soldatenoptochten.) Daadwerkelijke Eigenheid krijgt een specifieke betekenis, in de propagandawereld van "iedereen hetzelfde" / de grote universele broederschap.

Los van de vraag wat het ego maakt tot een eigenheid, is het ego zoals ik al optekende, eerder een toevalsproduct. Waarom helpt dit je?
Het helpt je om 'jezelf' , dat wat je bent, anders te benaderen, ik zou menen afstandelijker en vrijer, minder gedwongen, en meer met een 'glimlach'.

Zou je jezelf niet langer zo dik identificeren met al wat er in jezelf opborrelt aan bewustzijn, gedachten en emoties, heugenis/herinneringen, je eigen kommer en kwel, vervelende gevoelens, een hoop zelfidentificatie waar je te zwaar aan tilt, dan zou je bestaan lichter ervaren.
"Je/zelf" is niet meer dan één "visie" , één manier van zijn, één mogelijkheid, één ontwikkeling, één "som" , ofwel één kleuring.

Je had ieder en elke soort en vorm en mogelijkheid van een zogeheten zelf kunnen zijn in tal zo niet talloze andere omstandigheden, eigenlijk bestaat er geen "je" : ten diepste kun je alleen maar bewustzijn constateren, bewustzijn dat zich met niets meer identificeert.........

maandag 14 augustus 2017

(Sadhguru - Don't Be Identified as a Vegetarian.)

Ik ben niet 'weg' van Guru's, laat ik daarmee beginnen. Sadhguru is een zoveelste onder de goeroes, die uiterlijk veel lijkt op Bhagwan alias Osho, met zijn indrukwekkende baard. Het zou me niet verbazen als hij Osho ermee kopieerde.
Verder twijfel ik er niet aan dat elk mens met een redelijke intelligentie over alle dingen des leven heel goed kan nadenken, en daarvoor niet jarenlang Ashrams hoeft te bezoeken. Of alle lezingen moet volgen, (onderhand is YouTube uiterst geschikt voor tal van volgelingen van welke soort goeroes ook, ter meervoudige eigen glorie der verspreiding) ..
 
Het is verbazingwekkend hoeveel luisterpubliek Sadhguru trekt met zijn YouTube leringen, vergelijkbar met onder andere Eckhart Tolle. Leringen en andermans gedachten of boeken kunnen je weliswaar helpen om misschien op een ietwat andere manier na te denken, zoals een goed gesprek met wie dan ook beslist zijn waarde heeft. En je eigen gedachten wat kan bijschaven.

Het onderwerpje onderstaande is er een van, waarom zou je vegetariër willen zijn of 'veganist' (beide schijnen weer verschillend, de veganist gaat nog een stukje verder) Algemeen hebben mensen het altijd over het eigen welzijn, besmette kippeneireren zijn momenteel een thema, niemand heeft het over het feit dat ongeveer 17 miljoen Nederlanders het tien tot hondervoudige of hoeveel meer nog.. dieren bezitten. Is het niet heel raar dan je die tientallen miljoenen dieren nu nooit ergens ziet rondlopen? behalve af en toe wat koeien of schapen..

In grote hallen, beter fabrieken waar men "vlees" produceert, want men heeft het in de moderne veehouderij nooit meer over DIEREN, alleen nog over PRODUCTIE - en over aantallen, worden miljoenen dieren gehouden. Varkens kon men evenzogoed de poten afsnijden, want ze staan geperst tussen ijzertralies en kunnen alleen nog met moeite opstaan of liggen. Kippen worden onderhand gek van hun medekippen waar ze met duizenden verblijven op elkaar gepropt. (*) Vrijwel niemand vraagt zich daarbij af, of het anno 2017 waar men het heeft over toppunten van beschaving, nog "beschaafd" is, om op deze manier om te gaan met ander leven.

(*)Experimenten met ratten hebben overigens al lang geleden bewezen, dat wanneer je dieren in te grote groepen houdt, de dieren ziek agressief en gewelddadig worden en elkaar verwonden of doden..

Dat zou de reden genoeg moeten zijn, dat je bewust omgaat met dierlijke producten, Als je gewend bent om vlees te eten, kun je in elk geval trachten om vlees eten ernstig te beperken. Of ervan af te zien. Dat mensen vlees nodig hebben schijnt mij een fabel. Zoveel diersoorten leven volledig vegarisch, het lichaam heeft geen vleesproducten nodig. Het is eerder een gewenningsproces, de meeste van ons hebben altijd vlees geëten.

Velen van ons zijn ook opgevoed met religieuze overtuigingen, wil dat zeggen dat deze overtuigingen hardnekkig je hele leven bepalen? Natuurlijk niet. Het is allemaal bewustwording.
Mensen veranderen, wanneer ze bewuster omgaan, zowel met zichzelf, met hun lichaam, met hun condities, als met datgene wat ze verorberen (het is de meest veilige weg tegen "obesitas".)

: 
 

zaterdag 12 augustus 2017

Het meest gevaarlijke bijgeloof..

Het meest gevaarlijke bijgeloof, is een korte boekbespreking, 'Hier' :
'Larken Rose rekent in zijn explosieve boek ‘Het meest gevaarlijke bijgeloof’ af met gezag inclusief elk geloof in ‘regering’. Hij vindt dat het geloof in ‘gezag’ de aartsvijand van het mensdom is en legt dit met eenvoudige voorbeelden uit. Zijn conclusies zijn zo schokkend van eenvoud dat de lezer zich afvraagt hoe het kan dit niet eerder te hebben ingezien.' (Bron.) 
Mensen accepteren eigenlijk al duizenden jaren gezag, en vragen zich nooit af wat de noodzaak is van het aanvaarden van gezag, van regeringen, machthebbers, stammenleiders en wereldleiders. Het idee dat de wereld, zonder gezag, in een chaotische warboel zou eindigen heeft een belangrijk illusionair effect. (Overigens, altijd hebben mensen zich vanaf de oertijd laten leiden door een opperfiguur.)

Waarschijnlijk zouden verreweg de meeste mensen niet anders gaan leven als ze nu doen, beschaving en civilisatie, verantwoordingsgevoel en geweten dragen de mens. (En wie kwaad willen doen, doen het toch, ondanks alle burgerbeschermingen.)

Maar wat gebeurt er, zodra leiders, machthebbers en dictators de mens collectief onderwerpen aan hun gezag, blijkt niet uit de hele geschiedenis dat ze daarmee de mens in een staat brengen tot vergaande ontmenselijking?
Reeds bleek uit allerlei onderzoeken, dat mensen onder het geloof in een autoriteit, iemand met gezag dus, hun morele grenzen gemakkelijker verschuiven. Een goed voorbeeld hiervan is 'het experiment van Milgram'  In dit experiment werd aangetoond dat mensen onder onderwerping van een autoriteit hun eigen morele grenzen overschrijden..

Het geloof dat er een hoger gezag noodzakelijk is, om de wereld ordelijk te houden, heeft eerder wanneer je de geschiedenis betracht geleidt tot het tegendeel, het wereldgebeuren werd daardoor eerder een 'verknipt' spel, van een groep machtslieden die in hun eigen "kleine of grote oorlogen" onderling de mensen onderwierpen en onderwerpen, die verder hun machtsspelletjes mochten en mogen uitvechten op menige slachtvelden.

Dictators overal in de wereld onderwerpen volken, mensen demoraliseren volledig onder hun bewinden en gedragen zich als collectieve robotten. (Een goed voorbeeld hiervan is Noord Korea, het bewind van Kim Jong-il aldaar lijkt op een sekte, waar onvoorwaardelijke gehoorzaamheid samengaat met opperste stupiditeit en de weigering om zelf na te denken. Bekijk maar eens een militaire parade, mensen zijn net collectieve marionetten.)

Desondanks vragen mensen zich wereldwijd zelden tot nooit af, wat de mens algemeen in vredesnaam aan moet met al dat gezag en gezag-onderwerping, gezaghebbers zijn zelden de gewetensvolle mensen met autoriteit voor wat ze velen wijsmaken.

De wereld is een groots toneel om niets anders dan heerschappij, en die heerschappij gaat u en ik werkelijk geen ene moer aan, in feite zou men het clubje aan wereldheersers hun geheel eigen oorlogen moeten laten uitvechten..
Waar ze complete volken voor hun karretje spannen.

Misschien een van de grootste wanen, naast het hele idee van de noodzaak van gezag, is dat de belangen van de wereldleiders en machtigen dezelfde zouden zijn als die van het volk. Het volk voert de oorlogen die de machtigen stichten en het volk moet de vrede herstellen van oorlogen die waarschijnlijk nooit waren gebeurd, wanneer men collectief gezag zou hebben geweigerd te aanvaarden. - Stel men had Hitler eens gewoon in een gekkenhuis gestopt....

Mensen hebben niet alleen al duizenden jaren gezag geaccepteerd waaraan zij zich onderwerpen en in wiens naam zij hun morele grenzen overschrijden of opzij zetten en bereid zijn collectief massamoorden te begaan - maar wie hebben ze nu gediend?

Menige absoluut gewetenloze figuren, die het nietmaals wat kon schelen dat miljoenen trouwe dienaren in menige strijd en oorlog de dood vonden.
Desondanks geloven mensen collectief in gezag..


 
 

'De (zelf-)verontmenselijking van de machtelozen'

" We wisten al dat machtsongelijkheid er toe leidt dat de machtigen neerkijken op de machtelozen. Dat kan zover gaan dat de machtelozen worden verontmenselijkt, niet meer als mens worden gezien. En dat is een verontrustend verschijnsel, want het creëert de voorwaarden voor discriminatie, vernedering en genocide.

Maar wat doet machtsongelijkheid met hoe machtelozen zichzelf zien? Nieuw onderzoek wijst er op dat machtelozen ook zichzelf verontmenselijken. En dat zou wel eens een deel van de verklaring kunnen zijn voor het verschijnsel dat machtelozen in hun lot berusten en zo lang wachten met in opstand te komen.

De onderzoekers van de studie The Impact of Power on Humanity: Self-Dehumanization in Powerlessness brachten proefpersonen op verschillende manieren in een positie van machteloosheid. Zo moesten ze zich een vroegere situatie voor de geest halen waarin ze in een machteloze positie verkeerden. Of ze moesten een taak uitvoeren waarin ze de rol van ondergeschikte speelden. Of ze zaten in een bezoekersstoel in een kantoor, terwijl iemand anders imposant achter het bureau zat.

Vervolgens werd gekeken hoe de "machtelozen" zichzelf zagen en hoe ze dachten dat anderen hen zagen. In vergelijking met hoe de "machtigen" zichzelf zagen. Daarbij ging het om de vraag of ze een verontmenselijkt beeld van zichzelf hadden.

Het blijkt dan dat degenen die in een machteloze positie waren gebracht, zichzelf als meer verontmenselijkt zagen dan de machtigen. Bovendien geloofden ze dat ze door anderen, de machtigen en buitenstaanders, ook als meer verontmenselijkt werden gezien. En dit resultaat bleef in stand als gecontroleerd werd voor hoe goed of slecht ze zich voelden en voor hoeveel belang ze hechtten aan de kenmerken van menselijkheid. Opvallend dat zulke op het oog onbeduidende manipulaties toch zulke aantoonbare effecten hebben.

Machtsongelijkheid werkt dus naar beide kanten negatief uit, zowel naar de machthebbers als naar de machtelozen. Dit ligt geheel in de lijn van eerder onderzoek dat liet zien dat een gevoel van macht mensen minder empathisch maakt.

En je moet natuurlijk ook denken aan de uitwerking die totale instituties hebben op mensen die daar deel van moeten uitmaken. Zoals beschreven door Erving Goffman in zijn prachtige Asylums: Essays on the Social Situation of Mental Patients and Other Inmates uit 1961. "

BRON.
 

'Water en Bewustzijn' - Dr. Emoto

Ik heb een aantal artikelen en interessante filmpjes opgeslagen, teneinde er iets mee te doen op dit blog. Onderstaande filmpje, gelinkt aan dit stukje gaat over de invloed van de gedachten op watermoleculen :
'In dit prachtige filmpje zien we bijzonder inspirerend en baanbrekend werk van dr. Emoto over de invloed van gedachten op watermoleculen. Laten wij mensen nou voor het grootste deel uit watermoleculen bestaan. 
Hoe bepalend zijn onze gedachten? Hoe belangrijk is het dat wij bewust worden van de gedachten die wij het Universum inzenden? Hoe bepalend zijn je gedachten voor je gezondheid? Hoe bepalend zijn je gedachten voor je alledaagse realiteit?'  (Aanschouwen) 
Wie er meer over wil weten leze dit stukje: Emoto, de boodschap van water
Een mooi stukje ook Hier :

Als foetus bestaat ons lichaam maar liefst uit 99% water.
Als we geboren worden uit 90%.
Als we volwassen zijn uit 70%.
 
Onze planeet, de Aarde, bestaat ook voor 70% uit water,
net als een volwassen lichaam..
Dat maakt water tot een levenskracht:
Bij 100% leven we.
Bij 50% gaan we dood.

Water is ook een transportmiddel:
Het transporteert energie en voedingsstoffen door ons lichaam, bloed, brein, onze spieren en cellen, die zelf óók voor het grootste deel uit water bestaan!
Maar wat ik het meest interessant vind is dat water wéét.
(Uit het artikel.)
De schoonheid van ijskristallen

Maar wat vooral opvallend mooi is, meer mooi dan de schittering van een diamant, is de structuur van ijskristallen, een zoveelste voorbeeld van de harmonische diepe schoonheid die vervat ligt in de natuur. Volgens de Japanse arts Masaru Emoto worden watermoleculen beïnvloedt door gedachten. Onderstaande ijskristallen zijn een voorbeeld hiervan :


We bevinden ons hier bij grenswetenschap. Maar geleidelijk veranderen toch de inzichten over wat gedachten zijn en waar eigenlijk alles ligt vervat. Water zou in zichzelf een 'geheugen' kunnen dragen. (Dit zou men in theorie ook mogen veronderstellen van atomen.)

Eerder menen Stuart Hameroff (en Roger Penrose) reeds dat er aan bewustzijn en geest kwantumverschijnselen ten grondslag liggen. (Bewustzijn is uiteindelijk een onderdeel van de kosmos zelf, stelt Hameroff ergens.)
Het zou evenmin ondenkbeeldig zijn, dat de stof waaruit de mens grotendeels bestaat, namelijk water, ook als een geheugen fungeert.

Dat gedachten/emoties (of stemmingen) een afdruk achterlaten op watermoleculen, hetgeen te zien zou zijn als een "afdruk" die watermoleculen beïnvloedt in zijn structuur zou te zien zijn in het onderstaande filmpje :



 
Extra noot: Bijkomstig dit onderwerp, daaronder valt ook homeopathie. Al is homeopathie een ander onderwerp, gaat het bij homeopathie meer om een idee. Namelijk het idee dat homeopathische middelen een afdruk achterlaten in sterk verdund water. Ook nadat er geen bestanddeel meer aantoonbaar is van een homeopathisch middel, zou de afdruk nog steeds bestaan. waarschijnlijk meer als een vorm van informatie. Dat dit zo is, is algeheel onbewezen....