👤Als je jezelf verdiept, in de QM (quantum mechanica) en je hebt eens de oude vooral oosterse filosofie bestudeerd, kom je opvallend vanuit deze filosofie terug bij hedendaagse en zelfs fundamentele inzichten omtrent zowel de natuur als de werkelijkheid. (Ik vind werkelijkheid een zoveel mooier begrip dan realiteit. Realiteit klinkt bót: het "ding" - dat ene stúpide iets dat je lós van alles afzonderlijk kunt bestuderen zonder je enig moment druk te maken om zijn samenhang.)
De QM heeft boven alles bewezen, hoe óngelijk Isaak Newton het had: Men zag realiteit -makkelijker schrijfwoord- als de totaalsom van eindeloos miljarden onderdeeltjes en samenhangende deeltjes. (Een ahw. 'biljardbal heelal'.)
- (Opvallend) Verband neurologie -
Ik vernam dat ze een soort 'poortjes' ontdekte in het menselijk brein, die men 'dicht' kan maken. Door deze poortjes als het ware dicht te maken, zou men de stroom aan informatie kunnen belemmeren, zoals bijvoorbeeld bij de ervaring van angst, dat zou de psychologische klachten zoals angst wegnemen. Men sluit het brein simpelweg af van iet als angst.
Dit idee alleen kan mij onnoemelijk irriteren. Omdat men domweg de algehele samenhang in dat brein - en dat zijn al je connecties met herinneringen oorzakelijkheden en psychologische oorzaken/gevolgen, gewoonweg óntkent. Zou je een poortje vinden (wat men feitelijk zo noemde) waardoor je bepaalde informatiestromen of prikkels of emotionele ladingen kunt 'afsluiten', zou men met grote zekerheid delen van het diepste menselijke bestaan wissen, men zou iemands persoon uit logische verbanden rukken.
De huidige farmaceuten komen niet verder in dit onderzoek, de medicatie of zogenaamde angst-remmers 'dempen' hoofdzakelijk de angst - mogelijk kun je zo wel de gehele famaceutische industrie samenvoegen, als het om psychologie gaat (of neurologisch onderzoek.) Ze kunnen iets als angst niet 'wegnemen' of andere psychologische ongemakken, zoals dwangmatigheden, depressies enz. Eigenlijk eenvoudigweg omdat een ervaring/een psychische klacht, of zelfs een gedachte nóóit 'los' kan bestaan in zichzelf, maar alleen in samenhang met het totaal geheugen.
Zou je dus het éne kunnen wegnemen, neem je alle herinneringen aan dat éne weg. De mens zou zichzelf niet langer begrijpen.
Dus terugkomende, neurologen óntkennen min of meer alle samenhangen in een menselijke ervaring, en zoeken naar 'afsluit-poortjes' - een iets in het brein. / Maar de mens bestaat uit talloze onderdelen stoffen chemie en verbanden, die alle met elkaar samenhangen (en funcioneren als één geheel.)
Je kunt nóóit de mens 'degraderen' tot een of ander 'onderdeel'. Zo kun je dus ook de 'geest niet óntleden' - of onderzoeken in 'deeltjes'..
💧In de natuur, en dan kom je helemaal terug bij QM, lijkt op macroschaal, en dat is van belang - alles en iedereen te werken als individuele dingen, of bij mensen als volstrekte entiteiten, een aard persoonlijke bots. Daarin heeft alle 'ego-werking' zich gehuisvest, je -unieke- persoon. In deze wereld van 'personen' zitten we allemaal te vechten en te concurreren, of we werken samen aan een project - maar het ego lost zich in een samen niet op.
Dan komt de QM en bewijst het vólledige tegendeel, op microschaal. Alles en iedereen, elk ding elk iets en elk mens, is direct met elkaar verbonden en verweven. Er is in QM zelfs geen 'deling' mogelijk: Als er twee deeltjes zijn, het ene deeltje bevindt zich ergens op de wereld, en het andere deeltje in een ander zonnestelsel, reageren ze direct (ongeacht afstand en ruimte) op elkaars meting. De kwantumverstrengeling.
De spookachtige afstand zou Einstein zeggen. Dat leidt tot ver-gaande vragen, zoals dat afstand en ruimte mogelijk helemaal niet bestaat. Als alles direct (en dus niet vanuit enige afstandmeting) als onafgescheiden van elkaar reageert, (er is geen 'stiekem afkijken') lijkt het alsof de afstand en ruimte niet bestaat.
De vreemste natuurkunde beschrijft dus een directe verbondenheid en verwevenheid van alle dingen, die in deze samenhang geen 'dingen' meer zijn, maar als vergelijk één grote oceaan. De oceaan golft gaandeweg, overal springen golfjes op. Tot een meting volgt waarbij een specifiek golfje wordt aangetoond. (instorting van de golffunctie).
Metingen zijn eigenlijk enkel specifieke locaties van opspringende golfjes uit de oceaan. Deze golfjes zou je de entiteiten kunnen noemen, de enkelvoudige deeltjes. Maar de opspringende golfjes blijven veréént met de oceaan, zoals in de letterlijke zin golven één blijven met de oceaan (het totaal).
Het 'antieke wereldbeeld' valt helemaal weg, bij de voorstelling van een allesomvattend geheel, (die je de potentie van alles kunt noemen. Het ongeschapene welhaast, dat wacht om geschapen te worden).
Druk je op het éne, heeft dat direct invloed op het andere (ongeacht afstand) - de verstrengeling.
Ik vroeg me af wat dit in de filosofe voor gevolgen heeft?
Als we, als menszijnde één zijn, waarom gedragen we ons dan als irritante hoogmoedige, verwaande zelfzuchtige entiteiten? Onze gehele wereld en 'werkelijkheid' is ingericht op de werking van entiteiten, elk mens leeft in zijn eigen 'overleven'. Dat is zelfs een biologische onontkoombaarheid. (Stel je zou een ander mens voeden en jezelf niet, dan zou je onvermijdelijk sterven.)
Daarom zou je ertoe neigen, QM te beschouwen als eerder een mooi idee of zelfs een sprookje: Maar de natuurkunde heeft het per definitie bewezen. (Dingen als transistors, je teleoon en Quantum-AI werken erop.)
De realiteit bestaat uit een veld aan mogelijkheden, technici werken reeds met dit 'veld van mogelijkheden'. Daardoor worden kwantum computers rázendsnel, omdat ze de 'tal/of talloze' -potentiële- mogelijkheden ogenblikkelijk gebruiken, (in één moment.) Je kunt je dit eigenlijk alleen intuïtief voorstellen, (zonder technische kennis die mij ontbreekt.)
/David Bohm vergelijk\Ten tijde van David Bohm nam Bohm het vergelijk van een vis in een kom met water. Door de vis vanuit een verschillend camera perspectief op te nemen, zou het lijken alsof je twee verschillende vissen zag. Maar het is feitelijk één vis. Er lijkt alleen een scheiding in 'twee vissen'. Bohm nam dit als vergelijk mer de universele (waarheid) -de- eenheid van alles, die zich in dagelijks bestaan voordoet als afzonderlijke delen. (Ik en Jij.)
- - - -
Kom je dan niet terug bij wat lang geleden oosterse denkbeelden of filosofen al beweerde? De moderne natuurkunde bevestigt intuïties van lang geleden. Alles is een deken, desondanks ervaren we ons als vaak behoorlijk eigenzinnige ego's. Hierin staat de boom los van zijn wortels, de lucht staat los van zijn wolken, de tafel is iets anders dan de stoel..
/ Bewustzijn als Fundamenteel \
Perslot komen mensen opdagen, zoals o.a. Hameroff of Donald Hoffman:
Het klinkt logisch en aannemelijk, dat zowel de evolutie als de natuur ons en alle leven met ons, niet opzadelde, met alle fundamentele kennis, we hadden en hebben genoeg aan een 'bedieningspaneel'. Waardoor we op een makkelijke manier kunnen overleven. Maar het bedieningspaneel is niet 'het éigenlijke'. Met die vraag worstelt Hoffman: Anders gezegd, wat 'is' dan het 'eigenlijke'?
/ Is het Eigenlijke Bewustzijn \
Is het eigenlijke, - misschien ver of te ver gezocht - het in deze betekenis Fundamentele bewustzijn? Kwam bewustzijn dus niet voort uit complexiteit (emergentie) en hersenen, in een lange geschiedenis van Heelal, maar 'begint en eindigt alles met bewustzijn'?
/ Bewustzijn in Dromen \
👥Ik heb me al vaker voorgesteld, dat bewustzijn feitelijk de creator en schepper is van alles wat het maakt, bewustzijn schept alle dingen, het schept de wereld, (en het schept zelfs AI.) Alles wordt mogelijk omdat bewustzijn het mogelijk -acht en maakt. Dit is ook een vreemdheid in de kennisvergaring van alle menselijke concepten en bedenksels, de mens creëerde bv. wiskunde en paste dat toe op het ganse (het heelal). Mensen bedenken iets, en het wordt realiteit...
En alleen dáárdoor wordt het 'veronderstelde realiteit'. Dit past trouwens heel goed in ons 'dromenrijk'.
In je dromen doemt alles op, wat je via zintuigelijke wege in het lichaam ervaart, hoe kan men in dromen zien/horen en landschappen/gebouwen en mensen zien? Die met je samen iets doen of tegen je praten? Er is geen fysiek orgaan.
De bewustzijnservaring in dromen is echter exact hetzelfde, hooguit zijn je dromen vervelender ofwel zoveel mooier dan je dagelijkse schemer-realiteit, en overstijgen je dagelijkse grenzen.
Wie zijn de personen in je dromen? Wat maakt de gehele omgeving? Waarom doen dromen niets af van een werkelijkheidsgevoel? Feitelijk heeft immers je gehele fysiek waargenomen realiteit zich ontkoppeld, naar een 'droom-realiteit'. (Je Bent nu uitsluitend je Droom).
Hoffman zou wellicht stellen, dat je tijdens dromen een andere 'interface' gebruikt. Een makkelijke vertaling daarvan zou zijn je draagt een andere bril. *Zijn interface is natuurlijk stukken complexer.
Wat is de koppeling, of dagelijkse realiteit/versus dromen? Je dromen zo kun je stellen, droom je 'zelf'. Anders gezegd, je bewustzijn is ontkoppeld van één systeem waarop je realiteit ervaart (waardoor je alle dingen ervaart als losgekoppeld van de waarnemer). Daardoor ervaar je een ander systeem / een andere mogelijkheid. *Maar zelfs in het dromenrijk ervaar je alle dingen als losgekoppeld van 'de dromer' / je hebt immers geen vergelijk (je fysieke wereld is wég.)
Wat je tijdens dromen ervaart staat 'niet los' van het bewustzijn die erachter zit en die het schept. Het is de meest directe manier kun je zeggen, waarop je ziet hoe bewustzijn een/of elke mogelijke 'realiteit' schept. Gedachte schept realiteit.
Het is het bijbelse "IK BEN".
Deze slotsom gaat wellicht met je op de loop. Daarom blijft ik liefste bij eenvoudige beginselen. Hoffman is echter wel degelijk bezig met dit soort argumenten wetenschappelijk aan te tonen. En hij is bijzonder rationeel daarin, hij wenst absoluut geen idee of een geloof, hij wil het 'bewijzen'.
Als bewustzijn fundamenteel is, dan is alles direct daarmee samenhangende en verbonden, en dus in en uit dat bewustzijn, wat de enige schepper is van Alles / In de visie van Hoffman, neemt bewustzijn echter uitsluitend een 'vervormde' werkelijkheid waar, die wordt bepaald door 'de bril die je draagt'.
Het eindt daarom telkens bij dezelfde vraag: Wat herbergt of verbergt zich 'daarachter'. Een andere 'Interface'? Samengevat:
De zoektocht naar de fundamentele werkelijkheid, achter de 'Interface(s)' Die stelt, dat alles wat we ervaren een beperkt zicht is eigenlijk, om te begrijpen, te bevatten, om niet te 'verdwalen in eindeloze mogelijkheden of in complexiteit'....
Ik zou het willen samenvatten in eens de gedachte van Einstein:
"Het meest onbegrijpelijke van het Heelal is dat het begrijpelijk is" / Maar één slag verder: Het is begrijpelijk omdat zijn bouwstenen ontspringen aan Bewustzijn............
Geen opmerkingen:
Een reactie posten