-Hoe érg is zinloosheid?-

Hoe erg is een gevoel van bestaanszinloosheid?

In tegenstelling tot veronderstelde zinloosheid, heeft bestaanszin iets dwingends. Je wordt als mens ertoe aangezet om bestaansdoelen te bedenken, voor een belangrijk deel zijn die bestaanszinnen geprojecteerd door samenlevingen. Je bedenkt bestaansdoelen, en de zin ervan is deze bestaansdoelen te verwezenlijken, tot die tijd ben je min of meer "dwangmatig" met iets bezig.

Je bent, indien je gelovig bent, immers niet op de wereld gekomen om zomaar wat te leven, God heeft een bedoeling met je, (ook als je zelf deze bedoeling niet ervaart) en het idee dat God een bedoeling met je heeft, heeft wederom iets dwingends. Zingevingen en doelen die het streven aanzetten om een of andere zingeving na te jagen, zeggen je dat je op de goede weg zit.

De vraag is minder of je bestaan een zin kunt geven, maar of bestaan een zin heeft? Afgaande en afhankelijk van het idee dat bestaan inherent een zin heeft, geeft bestaan een zeker ongemakkelijk gevoel, een dwangmatig soort handelen: Iedereen wil iets bereiken of is iets aan het bereiken. Eenmaal bereikt is een ander doel noodzakelijk om niet te vervallen in alsnog een gevoel van zinloosheid. Zolang mensen het idee hebben dat ze bezig zijn met iets zinvols, en tussen de bedrijven door - ook oorlog kan in deze als zinvol gelden - met al zijn patriottisme, en zijn brave gehoorzaamheid aan militair gezag en aan dictators - en al gaande continue competitie aangaan en zichzelf dwangmatig aan het "verwezenlijken" zijn, bestaat er in dit alles een dwang. En het kost immense energie.

Hoe zou het zijn, wanneer je daarvan afzag, dat eenvoudigweg bestaan een zin heeft? Niet in de negatieve betekenis van een verder dominerend idee, dat een zinloos bestaan negatief is, en mensen in het slob leidt of zelfs tot suïcide aanzet. Werkt nu juist de "zinloosheid" niet eigenlijk bevrijdend?

Omdat het afziet van al het moeten, de mens is niet geboren om dwangmatig de competitie aan te gaan, de hele samenleving ligt vervat in competitie concurrentie en wedijver - de ambitie om elkaar te verslaan, of elkaar schaakmat te zetten. Feitelijk leven mensen een behoorlijk meedogenloos bestaan, omdat in alle competitie een element van oorlog zit. Oorlog is het conflict met de ander (of een groep van mensen waarmee je in oorlog bent) de strijd aangaan en de ander verslaan. Dat is het wezen van alle competitie.
Mensen die carrière-gedreven leven, hun ambities najagen, - niet dat er in zichzelf iets is tegen het willen verwezenlijken van een zeker doel, dat is niet gezegd - geven al hun energie daaraan, burn out is een nevenverschijnsel daarvan. Maar ze leven ook een egocentrisch bestaan dat weinig rekening houdt met andere wereldbewoners. Jouw bereikbare doelen gaan al te vaak ten koste van andere mensen.

Zou je nu afzien van het idee dat bestaan een doel heeft, zij het een hoger doel in de zin van een God die je dit bestaan gaf met een reden, of een zelfgemaakt doel, dan zou je een mate van vrijheid ervaren, de doelen-samenleving heeft geen vat meer op je.

De mens heeft zichzelf eigenlijk elke reden ontnomen, om gewoon vrij te mogen zijn, om in geheel niets doen te mogen genieten van een landschap, van bomen, van natuur, of van een hobby. Het is dan alsof de samenleving of anders God je boos aankijkt.
Wat is nu eigenlijk het leven zelf, je leeft om het leven, om niet meer, het leven is je gegeven, maar direct komen er de geprogrammeerde bedoelingen achteraan en de collectieve druk van samenlevingen, om er iets mee "te doen".  Doch leven is doen. Het leven leeft zichzelf, je bent er en je bent er een onderdeel van, je bent de bewuste waarnemer, als je van iets geniet doe je iets..

Bovendien schaadt je niemand en niets, als je de realiteit aan zichzelf overlaat.
En jezelf ervaart als een zij het minuscuul onderdeeltje van deze onvoorstelbare realiteit,
waarin je even zo goed lekker zinloos mag leven, (zonder naar het plafond te staren.)
...

Non-dualiteit .. Het NU Et Cetera.

Spirituele leringen zijn heel bedenkelijk, omdat ze iets suggereren, wat veel lijkt op zelfbedrog en op een mate van onwaarschijnlijkheid. Wanneer je wel eens luistert naar non-dualisten, waar een tal spirituele leraren onder zijn (een van de meest onbegrijpelijke is Tony Parsons) , dan doen zij uitspraken die grenzen aan onwaarschijnlijkheid. Omdat ik bestaan liever nuchter wil betrachten, kan ik met zekerheid stellen, dat ieder mens zodra hij en zij in de ochtend wakker wordt, ogenblikkelijk wakker wordt als de entiteit en tevens mét zijn identiteit die hem eigen is. Je wordt niet wakker in een staat van algeheel bevrijdt zijn van een ego, van een opsomming van heugenis die betrokken is bij je individueel leven, en die als het ware onmiddellijk toeslaat bij het ontwaken. Dit is waarschijnlijk veel meer dan alleen een constatering. Het geheugen van de mens kan zich onmogelijk bevrijden - van zichzelf - het ligt ten alle tijde opgeslagen en het werkt nagenoeg 'mechanisch'.

Het non dualistisch denken heeft - daar zou men zich op kunnen beroepen - de visie mee van hedendaagse neurologen die vaststellen dat het zelf in zichzelf een volstrekte illusie is. Maar datzelfde kunnen neurologen ook beweren van het bewustzijn en het wordt ook beweert van de vrije wil. Men kan evenmin het ego aantonen dat zich ergens zou moeten bevinden 'onder de hersenkwabben', als dat men specifiek kan aantonen waar bewustzijn zit. Toch is het ervaren van bewustzijn en 'zelf' de meest directe ogenblikkelijke ervaring van ieder mens.

Ik ben altijd heel aarzelend, als het gaat om zichzelf noemende "verlichte" mensen, mensen die claimen (ja eigenlijk claimen zij dat) bevrijdt te zijn van hun beperkende ego, met al zijn zelfgerichtheid, waardoor mensen meer handelen als zelfstandige eigenheden die veel lijken op robotten. Wanneer je inderdaad let op algemeen menselijk gedrag, gedragen mensen zich dan niet mechanisch?
In zeker zin bevordert het hedendaags materialistisch beeld dit mechanisch handelen. Want volgens het materialisme -of reductionisme- ben je eigenlijk slechts een automaat. Als je een automaat bent, met wie en wat ben je dan eigenlijk verbonden? Antwoord: Met niets.
Een automaat zou weliswaar contacten en connecties zoeken, maar geen van zijn contacten en connecties zou gerelateerd zijn aan een voeling naar de ander, een automaat kan alleen maar zelfgericht functioneren. (De ander wordt daarvoor gebruikt/misbruikt.)

De mens daarentegen doet zich in elk geval graag voor als een superieur wezen, met een universele band en verbondenheid, maar zijn extreme ego-gerichtheid zet hem terug in zijn eigen 'machinerie'. Om hieraan te ontkomen heeft men het over non-dualisme en verlichting.  Mensen verlangen naar iets groters, iets zelf/overstijgende, maar door het zelf of het ego te ontkennen doe je aan zelf voor-
de-gek houderij.

Je kunt nooit anders dan beginnen bij het ego. Dat wil niet zeggen dat je buiten het ego kunt voelen, dat je mee kunt voelen met een ander of met om het even welk schepsel,  maar uitsluitend vanuit het zelf dat je bent.
Wanneer je het zelf zou kunnen ontkennen, wat of wie zou dan nog waarnemen?

Het wat grappige aan zogenaamde verlichte mensen is, dat zij elk een zeer specifieke eigenheid vertonen, hun specifieke overkomen en hun manier van spreken, doen tot aan hun wijze van humor, zijn zo specifiek iets van een overduidelijk 'zelf'', het kenmerkende van elk afzonderlijk mens, waaraan ook zij zich onmogelijk kunnen onttrekken - 

Het zelf omvat bovendien alles, zou je het zelf kunnen "wegdoen" - stel we poneren het zelf in de prullenbak van de pc - dan was je niet alleen je identiteit kwijt maar ook alle heugenis, alle kennis en al je vaardigheden.  Je zou zijn als een pasgeboren baby, je hersenen zouden leeg zijn. Je kon je niet langer oriënteren en je zou totaal niks meer begrijpen.

Wat is dan dus toch die afschuwelijke gifangel, die zo veel mensen vanuit hun spiritualiteit beschouwen als het "zelf"? ZELF relateren veel mensen aan al het negatieve,  een met anderen onverschillige ego-gerichtheid, die alleen is begaan met 'zichzelf' en die alle ellende veroorzaakt in de wereld, omdat het zelf een hebberig bezitterig weinig bewogen 'onding' is. Dus projecteren we een 'niet-zelf', beter een niet zelf identiteit. Voornamelijk vanwege het gevoel daarbij.

Non-dualisme gaat misschien samen met een mate van zelfhaat. Het legt een extreem negatieve klem op het ego, het zelf, het zelf ziet zichzelf misschien als minderwaardig, niet succesvol, en lijdt eigenlijk aan zichzelf. Daarentegen zijn er natuurlijk een wereld vol super ego's, alle met hun privé eilanden, hun wereldrijken, wie niet met ze is, is tegen ze. De eigenlijke kwestie is eerder, of er iets bestaat als een fijne middenweg.
Of er een vorm van zelf mogelijk is, die zich niet gedraagt als een van alles losstaande machine, die de wereld buiten zichzelf vermogende is af te tasten, naar zich toe te trekken, zich ermee te identificeren, zich er 'in' te leven. Een daadwerkelijke vorm van een beschaafd zelf.............

-In vervolg-

'Brain is a Quantum Computer'

Het standaardidee heden is, dat bewustzijn en alle informatie in een fundamentele laag moet zetelen, de hersenen worden daarom beschouwd als de zetel van bewustzijn en informatie. De materie, en de cellen zetelen evenwel in veel diepere lagen :

 

'Eerst heb je een lichaam dat is opgebouwd uit organen. Die organen zijn dan weer opgebouwd uit weefsel en weefsel bestaat uit cellen. In de cellen bevinden zich allerlei organellen (vb. chloroplast, endoplasmatisch reticulum,...) en allerlei stoffen die de cel nodig heeft zoals: eiwitten, DNA...
Die dingen zijn dan weer opgebouwd uit moleculen: vb. eiwitten uit aminozuren
en aminozuren zijn opgebouwd uit atomen.
Atomen zijn op hun beurt weer opgebouwd uit elektronen en de kern, die protonen en neutronen bevat...
Daarnaast heb je nog een hele resem kleine deeltjes als fotonen, neutrino's,...maar ik denk dat je kan onthouden dat atomen inderdaad de bouwstenen van alle materie zijn.' (bronnetje.)

 

Materie stoelt op lagen uit de kwantum realiteit, zodra je de kwantumwereld benaderd, krijg je te doen met de extreem vreemde kwantumverschijnselen. Stuart Hameroff (en Roger Penrose) menen dat het -theoretisch- mogelijk is dat bewustzijn en informatie stoelen op veel fundamentelere lagen, en dat het uiteindelijk ligt vervat in de kwantumrealiteit.

Dit zou teneinde mogelijkheden openen, die ertoe leiden dat bewustzijn/informatie eerder een onderdeel is van de kosmos.

 

Hameroff is van beroep anesthesioloog en heeft van nabij onderzoek gedaan naar bewustzijn. Bij het toedienen van narcose zou bewustzijn, in plaats van zich uit te schakelen, buiten het lichaam kunnen treden. Ook bijna dood ervaringen kunnen worden verklaard aan de hand van een kwantum/bewustzijn. Bewustzijn kan 'in en uit gaan'.

 

Daarna, na deze theorie, wordt het nog indringender, omdat hedendaagse filosofen zich de vraag stellen, of er niet uitsluitend bewustzijn bestaat. Terwijl de voor ons zo bestendig vast-lijkende realiteit een complete "illusie" zou kunnen zijn.

 

*Materie lijkt uit harde stof te bestaan, maar op kwantumschaal neemt vaste stof maar een minuscuul deel in van ledige ruimte. Toch zou je niet proberen om heel hard door een muur te lopen. De realiteit bestaat zoveel meer uit krachten en velden dan uit grove stof en materie.

 

:

 

"Blanke mensen" Alleen blanke vla is blanker..

Gisteren bekeek ik een tv programma met als titel 'blanke mensen', of beter 'Wit is ook een kleur'.
(Men neme me mijn eigenzinnige manier van denken en schrijven overigens maar niet kwalijk) : In het begin van de uitzending schreeuwde Andre Hazes wat rond en zag je wat plezante plezierboten waarop wat mensen danste op het oer irritante liedje "hij was maar een clown" van Ben Kramer.

Dit soort dingen brengt bij mij een en ander te weeg, het programma was niet bedoelt om blanke mensen te beledigen. Maar je kunt het niet laten toch te menen, dat reeds de bewoording 'blanke of witte mensen' iets oproept, en dat heeft veel te maken met 'Nederlander zijn, arrogantie, trots, en een onnoemelijke kakkerij, de Nederlander is net als de Duitser zeker in voormalige tijde - altijd méér, groter, "kakkeriger" , de witte mens kan zich dure plezierboten permitteren en een hoop verdere nutteloze luxe, waardoor hij zichzelf nog "witter" voelt.

Daar hoort blijkbaar afschuwelijke Nederlandse muziek bij (Andre Hazes) : ikzelf heb het laatste jaren steeds meer over de "schooiers met geld".  Schooiers met geld, dat zijn ook die realitysoaps van een stel getatoeëerde figuren, de Tokkies en zo.  (Ze wonen samen met de familie Flodder in een Gooise wijk.) De term witte mensen is eigenlijk net zo kwetsend als de term zwarte mensen. Er zijn geen witte en zwarte mensen, witte mensen zijn over het algemeen overleden en dood, en zwarte mensen zouden zich met schoensmeer moeten inwrijven om echt zwart te zijn.

Wit staan evenwel voor arrogantie zelfvoldaanheid overmatige luxe, vreet en zuip feesten, en uitgesproken domheid, witte mensen zijn eigenlijk leeghoofden (maar wel leeghoofden met geld.) Omwille laatste voelen ze zich geweldig "uberlegen".
Wit staan voor uitbuiters, smerige zaken, andere volken verslaven en onderdrukken, koloniaal verleden, en mensen grootschalig verschepen naar de gaskamers.

Maar alles met veel trots, bovendien krijg je geheid met 'witte mensen' enorme ruzies, als je hun aanspreekt over hun collectieve fouten in het verleden bijvoorbeeld. Want witte menen voelen zich ook nog eens uitgesproken "goed". Ze zijn vriendelijk en lief en aardig en mede behulpzaam en..
Bovendien zijn witte mensen enorme driftkoppen, ik geef ze nagenoeg de nummer één als het gaat om laaghartige scheldpartijen - kijk maar eens een partijtje 'rijdende rechter'. Ze hebben een enorme bezitdrang, roepen meteen het "kadaster"  erbij. Wit verovert de wereld. (Al was het met het toerisme.)
Komen de .. niet-witten eens lángs, dan "hébbe ze 'hier' niks te zoeke" ..... maar 'wit' laat enorme puilhopen achter tijdens hun toeristische optochten overal ter wereld..

Ik vind het eigenlijk vermakelijk, opeens denk ik aan dat mooie liedje van Frank Boeijen,  "Denk niet wit, denk niet zwart wit" (ja er is ook goede Nederlandstalige muziek). Alleen aan de kleur van je hart......................

'Schandaal in Nederland' - Over euthanasie (b)

De groene Amsterdammer :

"Op een zonnige dag in juli namen we op De Nieuwe Ooster in Amsterdam afscheid van André Roelofs, oud-journalist van De Waarheid en de Volkskrant. Hij zou deze maand 86 zijn geworden. Ik kende hem meer dan veertig jaar en beschouw hem als leermeester en vriend.

Kort voor zijn euthanasie bezocht ik hem thuis. Hij sprak moeilijk maar samenhangend.   ‘Het is op’, zei hij. Lopen ging niet meer, en wat erger was: lezen en schrijven ook niet."  (Fragment, hele stukje in link.)

Ik kan het niet verhelpen, dat ik het verhaal in dit artikel extreem eenzijdig vind. Er wordt alleen gesproken over mensen op reeds oude leeftijd. Wanneer een mens die 86 gaat worden kiest voor een humaan levenseinde hoeveel jaren waren er dan nog in het verschiet geweest voor hem, als hij de dood natuurlijk liet komen?

Maar het is een heel ander verhaal, wanneer een jong mens, laten we zeggen 35 of 36 jaar een doodswens koestert. Zo iemand, die op jonge leeftijd uit zijn of haar leven wil stappen, zou dus nog minstens 50 jaar moeten wachten, voordat hij of zij oud genoeg is, om te mogen vragen om hulp bij actieve levensbeëindiging.

Dit is bij lange na niet een vergelijkbare situatie, zo kan ik mij voorstellen dat een arts er aanzienlijk minder problemen mee heeft om iemand actief te helpen bij het sterven die in feite toch al zo goed als "op" is. En die meent dat zijn leven voltooid is, gedáán, of afgemaakt. Maar is een leven van 35 jaar voltooid, gedáán en af?

De buurmeid uit de voormalige - en inmiddels allang gesloopte - flat waar ik woonde, met haar leuke uitzien, krullekop, en behoorlijke activiteiten, was 35 of 36 jaar, toen ik ze op een avond de straat uit zag weglopen. De dag daarop kwam de mededeling dat ze zich had opgehangen in een oud pand. Ze was met een touw om haar hals ergens een diepte in gesprongen, haar nek moet onmiddellijk zijn gebroken. Ik ben er nog gaan kijken, het leek wel op een horrorscenario hoe zij haar leven heeft beëindigd.
Ze kampte met waanvoorstellingen, en was al langere tijd onder allerlei behandelingen. Nu en dan belde ze bij me aan, en vroeg wel eens of het bij mij was veroorloofd een "wietje" te roken. Ik had er niks op tegen dat iemand een licht wietwalmpje verspreidde in de woning, (maar meer ook niet.) Een poosje hadden we een vriendschappelijk contact. Ze liet een jonge dochter achter (die in een internaat verbleef).

Wat moet een jong mens doen, wanneer deze uit het leven wil stappen. Nee 'groene Amsterdammer' geen Oudje.  Zou ik als arts en mens -want een arts is een mens- in staat zijn om een leuk uitziende jonge meid de middelen te verschaffen om haar leven mee te beëindigen? Anderzijds, iemand kampt met wanen en is schizofreen, ze meende dat de 'Duitse bovenburen opzij van haar een aard tovenaars waren' en ze kreeg het leven niet in een goede greep.

Mensen met psychische aandoeningen, die kampen met wanen, schizofrenie, dwangmatigheden en angsten, en dit kunnen zeer wel chronische processen zijn, die er geen dag langer meer mee willen worden geconfronteerd, hebben geen keus. Tenzij ze de meest afschuwelijke zelfverminkingen aangaan, door voor een trein te springen of zich op te hangen. Daarvoor is veel moed nodig.
(Al wel men jonge mensen altijd wil aanmoedigen om het leven aan te gaan, omdat het leven aangaan moedig is, en niet het leven beëindigen. Maar ga maar eens een strop om je hals leggen.)

Jonge mensen gaan niet het leven beëindigen, ook geen vroege of late vijftigers. Uitzichtloosheid of het niet meer verder aan kunnen of aan willen is bij jonge mensen altijd iets dat behandelbaar moet zijn. Omdat het nu eenmaal moeilijk is om mensen te helpen hun leven te beëindigen die nog een lange weg aan leven hebben te leven.

Het is natuurlijk stukken gemakkelijker om erover te twisten of men het leven mag helpen beëindigen van reeds hoogbejaarde mensen, de kaars is toch al grotendeels opgebrand. Vroeger stopte het leven sowieso al eerder, de huidige luxe omstandigheden verlengen aanzienlijk het leven.

Als je als oudere mens, na zoveel jaar werken, vrij van het leven mag genieten, en lekker en heerlijk doelloos mag leven en rondzwerven, heerlijk niks doen, loop je heden waarschijnlijk ook al risico, dat een 'samenleving' een bestaan als niet zinvol meer beschouwd, want wat voor zin heeft de uitgewerkte/uitgerangeerde mens nog? Waar komt het moment, dat euthanasie meer en meer wordt opgedrongen, en dat anderen bepalen wat bestaanszinloosheid is..

Wansmakelijke rokersplaatjes / en vergelijken

Ik rook heel matig (als dat al een excuses is) , ik ben er niet mee bezig "70 stoffen die kanker veroorzaken" doelbewust te roken, omdat ik graag pijnlijk wil sterven.. Maar "kuch" , volgende plaatje spreekt boekdelen :

Het is héél slecht, maar mensen zoals ik, die van nature al wat zenuwachtig zijn, ervaren af en toe wat roken nu juist als rustgevend en kalmerend. En weet u hoeveel mensen sterven aan zenuwen en stress? Misschien is een sigaretje of 'shagje' af en toe wel helend.

Maar dat is niet het punt. Het walgelijke plaatje van een open mond vol rotte en kapotte tanden, met de leus dat roken het gebit en tandvlees beschadigt, is zowel waar, als ook van een ongelofelijke kortzichtigheid. De commerciële wereld is een onvoorstelbare leugen, niet omdat ze zeggen dat uitgerekend roken - behalve 70 kankerverwekkende stoffen - het gebit kapot maakt, maar omdat ze als men consequent is, ditzelfde plaatje met tekst dan op élk snoepzakje, elk pak suiker, elke taart, en op de hele afdeling van zoet/en/snoepwaar moet zetten. Met grote letters.

Hoeveel etenswaren die mensen gebruiken een risico hebben kankerverwekkende stoffen te hebben daar gelaten. Maar iedereen kan met een behoorlijk gerust hart prompt beweren, dat op elk snoepgoedje dezelfde tekst zou moeten staan: SNOEPEN beschadigt uw gebit en tandvlees..

Snoepen beschadigt uw gebit en tandvlees
Wanneer je zover gaat, kom je natuurlijk aan de giganten, de concernen, de megabedrijven van het produceren van snoepgoed. Op tv. was recent nog een Duitse documentaire over de schadelijkheid van suikers, wanneer je de schadelijkheid van suikers vergelijkt met de schadelijkheid van roken zou men er even hard op moeten toezien, dat er alles aan wordt gedaan dat mensen niet krijgen te kampen met overmatige dikheid of met diabetes, en al de verhoogde risico's voor de gezondheid. Maar bij 'snoepgoed' hanteert men niet dezelfde plaatjes op verpakkingen. Het 'oog' speelt namelijk een grote rol bij dat wat mensen desgewenst zullen consumeren.

Vergelijken..
Een ander vergelijk zou cannabis kunnen zijn. In landen als de UK en de USA is men volslagen dolgedraaid, als het gaat om een of ander 'cannabis vergrijp' : de schadelijkheid van cannabis is nergens bewezen, wel zijn er medische gegevens waaruit blijkt dat cannabis een genezend effect heeft. De reden om op cannabis onzinnige straffen te zetten (soms maanden of jaren gevangenisstraf) zou zijn, dat cannabis de hersenen aantast en de helderheid van het bewustzijn.

Toch kan elke arts op de wereld geheel vrijblijvend -en straffeloos-  de mensen drogeren, zolang het maar gaat om chemische middelen geproduceerd door de farmaceutische industrie. Er wordt bijvoorbeeld in het verkeer niet gelet of iemand kalmerende stoffen gebruikt tijdens het rijden, maar wel of er 'alcohol' in het spel is. Terwijl medicijnen die de geest versuffen in het verkeer bepaalt niet ongevaarlijk zijn.

Weer iets: Alcohol. Alcohol, dat is wel onmiskenbaar bewezen, tast de hersenen aan en de helderheid van de geest en kan leiden tot ernstige verslaving. Dus : in elke supermarkt bij de afdelingen bieren en wijnen een groot plakkaat: Alcohol is zeer schadelijk, tast uw hersenen aan en werkt verslavend. Het kan leiden tot vroegtijdige dood, alvleesklierkanker, of dementie. Bovendien kan het stemmingen bepalen, zoals een overmaat aan agressie.

Natuurlijk is de commerciële wereld helemaal niet consequent, van het ene zaakje maakt men iets te gruwelijk om vast te pakken (rokersgerei) en het andere blijft in de vrije verkoop, zonder een waarschuwend signaal.

De enige oorzaak of reden hiervan kunnen alleen maar het grote winstgevende megabedrijven zijn, die een enorme omzet hebben aan suikers en alles wat met veel suiker erin wordt geproduceerd. Of andere omzetten in alcoholische dranken.

De kalmeringstabletten van de huisarts met zijn zeer grote kans op afhankelijkheid valt niet onder "drugs" laat staan harddrugs. (Gezien de ernstige bijwerkingen van veel medicamenten zou je gerust mogen spreken van harddrugs. Daar had ik lang geleden zelfs een ruzie over met een plaatsvervangende huisarts, die meende dat kalmeringstabletten erger zijn dan drugs.)
De alcoholdranken in de winkel vallen evenmin onder drugs. Toch tast het allemaal de geest aan.

Wat klopt er hier nu niet? Ik zou menen het klopt van A tot Z niet.
De 'schadelijkheid' van stoffen wordt blijkbaar bepaalt door de gigantische belangen die daarmee zijn gemoeid, (de belangenmarkt van het roken is dusdanig afgenomen dat men nog enige winst hoopt te maken met het omhoog zetten van de rokersprijzen. Roken is onderhand luxe.) Cannabis is illegaal omdat het niet het product is van een megabedrijf, zo zou je het welhaast mogen menen. Zou er een grote legale winstmarkt mee zijn gemoeid, dan zou het wellicht vrij en straffeloos mogen worden verkocht. (Om die reden - van illegaliteit -  valt o.a. cannabis in handen van de criminelen.)

Achter alle vormen van drugs, en let wel, snoep is ook drugs, snoep wordt zo geproduceerd dat het de drang (het verlangen) opwekt naar steeds meer snoep - zitten oneerlijke winstmarkten. Nu het roken eenmaal tot HET taboe is gemaakt, wekt het de loutere schijn, als ware iemand zeer bekommerd om je gezondheid.

Terwijl de overige winstmarkten de mensheid ongezond dik blijven maken, met veel lichamelijke gevolgen, hart en vaatziekten diabetes enzovoort. Overgewicht en ongezonde voeding is de nummer een van ongezondheid heden.

Kortom, dat is dus de oneerlijkheid van het plaatje en de tekst op een "pakje shag".....

'Jared Diamond - Why aren't Aliens Already Here?'

In de interessante serie 'Closer to Truth' wordt de vraag gesteld, waarom buitenaardse niet alreeds hier zijn. Of de vraag correct is weet ik niet, want voor hetzelfde zijn deze al lang hier, en misschien al duizenden jaren. Dan is het meer de vraag waarom zij zich nog steeds niet openbaar hebben bekend gemaakt. Maar dit terzijde.

Jared Diamond , een Amerikaans fysioloog en evolutionair bioloog geeft hierop een wat 'eigenwijs' antwoord, die samengaat met een bepaalt negatief mensbeeld. De vraag of een intelligentie die zich wetenschappelijk en technologisch heeft ontwikkeld ooit zover komt, dat deze de ruimte kan bereizen, hangt zeer sterk samen met de (prangende) vraag, hoever kómt een vorm van superieure intelligentie daarmee? Wanneer intelligentie zich onvermijdelijk destructief ontwikkeld, (en voor deze 'theorie' heb je toch bewijs in de gehele menselijke geschiedenis ten overvloede) dan is de kans klein, en misschien minimaal dat een intelligente levensvorm een zekere lange levensduur heeft aangaande de gehele soort, zodat deze zich alsmaar verder kan ontwikkelen op technologisch niveau.

Dan is/blijft het de kwestie, hoe ráár of juist niet-raar intelligentie is. Jared stelt eigenlijk dat van alle levensvormen op de aarde er maar één soort is, die "ruimtevoertuigen" kan ontwerpen. Uit de talloze levensvormen die evolutie heeft voortgebracht is er maar één vorm die zich technologisch heeft kunnen ontwikkelen. (Dit zou je reeds kunnen uitdrukken als zeldzaam.)

Bij een dergelijke vraag meent Lawrence Krauss overigens, dat evolutie hoe dan ook, dus via welke wegen en omwegen ook, altijd uitkomt op intelligentie. Er zijn meer biologen die menen dat evolutie ondanks aspecten van toevalligheid en willekeur, een bepaalde richting uit gaat, en dat deze altijd vergelijkbaar zal zijn, met de richting die evolutie op aarde is uit gegaan. Dit is een verrassende opvatting, het zou inhouden dat wanneer er op andere planeten in een of ander zonnestelsel leven zou zijn ontwikkeld dat in elk geval vergelijkbaar moet zijn met het leven op aarde.

Dit kan echter niet meer zijn dat louter theoretisch, want waaruit zou moeten blijken, dat leven niet alleen automatisch ontstaat binnen bepaalde omstandigheden, maar ook altijd zal leiden tot een zelfbewuste hoog ontwikkelde intelligentie? Voor hetzelfde is leven en intelligentie zeldzaam.

Dit wederom is natuurlijk weer zeer de vraag, wanneer leven 'vrij gemakkelijk' ontstaat binnen bepaalde omstandigheden, en intelligentie in het verlengde ligt van een evolutionair proces (al is het mij onduidelijk waarom dit automatisch daarbij aansluit) en gezien de bijna ontelbare zonnen en zonnestelsels met mogelijk een ongelofelijk aantal planeten waarbij tenminste een deel voldoet aan 'aarde-gelijkende' omstandigheden, is de kans groot op buitenaardse intelligentie.

De enige reden waarom de aarde dan nog niet zou zijn bezocht door buitenaardse intelligentie -voor de sake of the argument- is omdat intelligentie zich "voortijdig ombrengt". Wanneer intelligentie een altijd vernietigend aspect heeft (en dit zou onvermijdbaar zo zijn) , dan zal het zichzelf voortijdig ombrengen, (nog voor elke stap van een ruimte kolonisatie.)

Professor Diamond vind het zelfs behoorlijk dwaas, dat mensen boodschappen de ruimte in sturen, om buitenaardse intelligenties attent te maken op de bewoners van de blauwe planeet aarde. (Al zou dat nog kanslozer zijn dan een boodschapje in een fles werpen in een oceaan, in de hoop dat ergens iemand het zou lezen.)

De mens zelf heeft nauwelijks nooit niks anders gedaan dan andere landen en continenten en groepjes eilanden veroveren en de "lagere dieren" uitgeroeid, waarschijnlijk zou de mens op zijn beurt voor een zoveel verdere buitenaardse intelligentie vergelijkbaar een "lagere soort" zijn. Na verslaafd of vermoord zouden ze de aarde overnemen.

Maar al met al, het is ook wel érg zwartgallig - maar wel realistisch.

Professor Diamond maakt het allemaal te "antropomorf",

hij vermenselijkt het volslagen onbekende.

(Deden we dat overigens ook niet met godsconcepten?)

: