"Waarom zijn we op aarde?" /2 : De werkelijkheid van ideeën

Hierbij de link: Waarom zijn we op aarde? /2 De werkelijkheid van ideeën
Momentele tv. serie: Beschikbaar tot 25 juni.

 

De EO serie 'waarom zijn we op aarde', heeft zoals de titel lijkt, geen religieuze missie maar is een ontmoeting met wetenschappers van allerlei aard, zowel gelovige als niet gelovige, en behelst behoorlijk complexe materie.

Anders dan de 'schoolkatechismus'  (Vraag 1: Waartoe zijn wij op aarde? Antwoord: Wij zijn op aarde om God te dienen en daardoor hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn) : heeft de EO serie deze wat ongelukkige titel voor een desondanks sceptische serie documentaires. (De stelregel we zijn hier -en hierna-  om gelukkig te zijn is een wel heel simplistisch antwoord op de complexe vragen van het leven. - En heeft geen enkel antwoord op het kwaad.)

 

In dit deel gaat het over de samenhang tussen de taal van de wiskunde, als de beschrijving - beter herschrijving van de werkelijkheid, en in hoeverre het fundamenteel daarbij de werkelijkheid als zodanig beschrijft. Wanneer de mens tot zulke grootse bedenksels in staat is, moet de mens over een bijzonder vermogen beschikken, om niet alleen de waarneembare 'realiteit' te vertalen en te interpreteren, maar ook om deze daadwerkelijk adequaat te begrijpen.

 

Maar voordat de mens zichzelf daarbij ophemelt, blijft het de diepste vraag, of datgene wat de mens en de wiskunde beschrijft hetzelfde is als de waarneembare werkelijkheid. Of blijft het uiteindelijk toch een menselijk-intellectuele perceptie, of te wel een interpretatie van het eigenlijke?

 

Neem een simpel voorbeeld: Wanneer je de afstand hebt berekend tussen laten we zeggen de aarde en de maan, heb je dan een fundamentele werkelijkheid beschreven? De fysieke realiteit zo mag je stellen, heeft geen enkele notie van deze afstand of heeft daar enige 'realiteitszin' voor. (Het is uiteindelijk een alleen-menselijk bedenksel dat in de praktijk hooguit een zin heeft, bijvoorbeeld bij reizen naar de maan.)

 

Een wetenschapper in de aflevering stelt dat 'de mens naar steeds hogere bergen zoekt, om steeds meer en wijder te kunnen waarnemen.' De waarneming en de interpretatie van de waarneming schijnen niet identiek, of heeft wiskunde dit dilemma overwonnen?

Je kunt het nog anders verwoorden: heeft de werkelijkheid als zodanig een TAAL?

 

En als dit zo zou zijn, neigt TAAL dan niet - hoe dan ook - naar een auteur, er is geen taal zonder een auteur. Als iets als de werkelijkheid kan worden omschreven, is er dan een schrijver? Een goed voorbeeld van een 'verborgen taal', een code is de DNA streng. Wijst de code waarin genen zijn gerangschikt naar een aard taal? Een evolutiebioloog was hier nog fel tegen gekant in een artikel, natuurlijk vreest de atheïst dat er bij het idee van taal altijd een 'auteur' om de hoek komt kijken. Deze "vrees" spreekt men tevens uit in deze aflevering. Hetzelfde wat geldt voor het DNA, de complexe structuur die niets aan het toeval overlaat en exact een levensvorm bepaalt, geldt voor de schijnbare complexiteit van het heelal. De fijnafstemming (fine-tuning) van het heelal bepaalt exact dat het vatbaar was voor het leven. Bij een minimale afwijking was dit heelal niet mogelijk geweest. Ook hier lijkt er zich een hogere verborgen werkelijkheid achter af te spelen.

Hierin weerspreekt men zich in deze aflevering, de reductionist die in de serie inderdaad opvallend radicaal is in zijn nihilisme - maakt duidelijk onderscheid tussen dat wat realiteit is, en de verhalenverteller, de mens, de interpretator : opvallend erkent hij tevens dat wiskunde een 'taal' is die de realiteit dicht nadert en wat de mens daarbij wonderbaarlijk verheft.

 

Wie is de mens, om de werkelijkheid te kunnen bevatten? , is het éne

Hoe wonderbaarlijk is het, dat de mens dit kan.. is het andere....
De derde vraag is, is de mens ooit in staat de ganse werkelijkheid te beschrijven en desnoods samen te vatten in een formule van formaat, die op een T-Sjirt geschreven kan worden, of bevat de aard der werkelijkheid aspecten die dusdanig in het verborgen liggen dat ze nooit kunnen worden omschreven...
 

'Klimaatverandering een complot...

Tussendoortje, van '9ForNews'

"Klimaatverandering wordt niet veroorzaakt door de mens en is een complot van het bedrijfsleven. Dat heeft VVD-Statenlid Frits Paymans gezegd. Hij voegde toe dat wetenschappers die het tegendeel beweren niet te vertrouwen zijn.

“Net zoals bij alle andere complottheorieën kan dat georkestreerd zijn,” aldus Paymans. “En ik was eerder dan Donald Trump.”

Volgens hem zitten de multinationals achter dit complot. “Shell en Heineken zijn niet voor niets aan het vergroenen, want dat is waar de subsidies te halen zijn,” zei hij. Ook andere VVD’ers denken dat er sprake is van een klimaatcomplot. “Dat zou zomaar eens kunnen,” reageerde fractievoorzitter Tiemen Brill. “Er zijn signalen die die kant op wijzen.”

Brill merkte op dat er niet genoeg wetenschappelijk bewijs is waaruit blijkt dat klimaatverandering wordt veroorzaakt door de mens."

[Omroep West]

Ik geloof er echt niks van, tot aan een stukje uit volgende reageerder:
"Jij hebt het over een milieu probleem, dat is heel wat anders dan een klimaat probleem. De mens vervuilt, dat is helaas waar, maar dat heeft niets te maken met het klimaat." (Rest te lezen op de website.)

De mens vervuilt, dat is waar, en die vervuiling verstoord al jaren lang het klimaat. Dit wordt door het merendeel van wetenschappers beaamd. Ik kan me er lichtelijk aan ergeren, dat klimaatverandering wordt ontkent. Nu kunnen complotsmeed websites -waaronder 9ForNews of Niburu-  beweren dat er natuurlijk weer bakken geld wordt verdient met zogenaamde groene energie, wederom rijke inkomstenbronnen voor megabedrijven - bv. bij het maken van windmolens. Een verdere grote winstmarkt dus voor megabedrijven, die de milieuvervuiling en  de klimaat verandering (hoezo zijn dat twee dingen(?) gebruiken als zogenaamde reden voor nieuwe winstmarkten. Tja, als u wilt weten hoe je complotten smeedt, zijn er vast mensen die dat heel fijn uitleggen.

Onderwijl is het feit, dat ook ontkenning van feiten grote gevolgen heeft, namelijk een verdere vrije toegang, om kolossaal door te gaan met wereldwijde vervuiling. Daar ligt de winstmarkt voor Donald Trump. (Waarom mensen presidenten kiezen op grond van hun verleden in het zakenleven, met een hoop corruptie en vriendjespolitiek erbij - is op zichzelf een interessante andere kwestie.
Je zou menen dat we als mensengemeenschappen regeringsleiders kiezen op grond van hun vermogen en niet om goed na te denken over wat er gaande is in de wereld, om goed economisch politiek leiderschap, en omwille de globale rechtvaardigheid. Daarvoor zou je overigens ook een doodarm mens ergens in niemandsland kunnen opleiden.)

Trump kan de globale vervuiling niks schelen, de man is een geboren zakenman die alleen getallen ziet met veel nullen - hoe kun je grote winsten blijven boeken met economieën die niet langer een grote bijdrage leveren aan globale vervuiling?  Daarom maar globale vervuiling door uitsluitend mensen toedoen als een fabel verwerpen.

Nu nog ontkennen dat de wereld rond is........

Laatste zin van 'Brill' lijkt me overigens een lacher, dat er geen afdoende bewijs is dat de mens een grote wereldvervuiler is.

Leven en dood, de dood als genadevolle verlossing /?

Aansluitend min of meer op voorgaande. Waar de dood voor Krishnamurti een heel bijzondere betekenis krijgt. Bij de vraag wat is lijden en waardoor ontstaat lijden - gelden per slot maar twee vormen van lijden, het lijden van een organisme (het lichamelijk lijden) en het lijden in de geest.
De dood als zodanig is de verlossing van het lijden van beide.

Eerder schreef de filosofiedocent Jan Riemersma over de standpunten van godsdienstfilosoof Emanuel Rutten, en weerlegde diens mening dat er 'genadevolle structuren' bestaan in het bestaan. Met een portie aan de (aartspessimist) van het Bijbelboek Prediker o.a. Nogmaals dit citaat:

"De grootste genade, zo lezen we in Prediker, is om nooit te worden geboren- en dit geldt als het sterkste argument tegen 'genadevolle structuren', want het bewijst dat de algehele annihilatie van de mens, het absolute niet-zijn, de enige bescherming is tegen de kracht van het kwaad en dat elk herstel in de vorm van genade of troost tekortschiet [5]." (J.A. Riemersma.)

Hieruit volgt de schokkende conclusie, tenminste als je dit verder overweegt - dat het bewustzijn -in de gedeelde betekenis van dat je bewust bent-  de eigenlijke bron is van het lijden. Op het moment iets bewust is, treedt het lijden in. Als je meent dat je beter niet geboren had kunnen worden, omdat geboren worden betekend dat je een bewustzijn verkrijgt, dit bewustzijn is vatbaar, zo niet onnoemelijk vatbaar, voor aangedaan kwaad en voor lijden, ook het organisme zelf kan je dit lijden 'aandoen'. Dus mag je concluderen, dat bewustzijn in zichzelf de bron is van lijden.

De dood staat voor onze levens als een totale paradox daar tegenover, - mijn zuster vertelde me pas dat een familielid nooit bij een begrafenis of crematie kan zijn, omdat hij dan onbeholpen gaat lachen. Dat lachen doet hij wellicht niet om de spot te drijven met de dood, de meeste mensen snappen iets als 'dood' niet, het is een plotseling intreden, een diepste inbreuk zelf, in het leven. En het leven is het enige wat je kent.

Je kent uitsluitend het leven, gedeeld in het feit dat je bewust bent, er is bewustzijn voorhanden. Maar het leven is ongelofelijk kwetsbaar, je voelt je leven tot aan de topjes van je vingers, het is verdeeld over je hele lichaam, daarnaast is het bewustzijn extreem kwetsbaar. Zelfs een dier dat eenmaal door zijn baas is mishandelt behoudt een diep wantrouwen jegens zijn baas en neigt ertoe vals te worden.
Wanneer het leven om zij het fysieke oorzaak of geestelijke oorzaak nagenoeg ondraaglijk wordt, kan de dood worden beschouwd als een absoluut einde en beëindigen van lijden.

Hierbij dien je strikt bij het feit te blijven, het gaat niet over een eventueel ná de dood, misschien biedt een geloof in een hiernamaals voor sommigen een troost bij het extreem absolute, dat het idee van de dood als een schok doet ervaren, maar voor de lijdende mens - en ook het lijdende dier - is de dood de ontkoppeling aan het lijden zelf. Dit kan uit humane overwegingen, zoals bij euthanasie, doorgaans laten mensen een geliefd huisdier eerder via euthanasie inslapen dan een geliefde medemens - (Mensen blijven vaak zeulen en slepen met de ernstig zieken.) De dood wordt daarbij wel degelijk beschouwd als zogezegd een 'genadevolle structuur' (al wel ik het begrip structuur hierbij niet goed begrijp.) 

Dat de dood als zodanig een geschenk is van God is een andere kwestie, het is moeilijk voor te stellen dat een 'oppermacht' geen andere oplossing had voor het lijden dan met het lijden het leven zelf te beëindigen (dat lijkt eerder op een grap van een nare trollengod.) Maar je hoeft er geen goden en hiernamaalsen bij te slepen, om ook als niet gelovige of als humanist te constateren, dat de dood in elk geval het lijden beëindigt. Is dat een vorm van genade? Je zou toch menen van ja.

Om de dood, naast andere soortgelijke feiten te plaatsen onder 'genadevolle structuren' kun je niet per absoluut zo stellen. De dood kan ook een ongewild intrede zijn in iemands bestaan, die zijn bestaan opperbest vindt zoals het is, tegelijk kan het gelden als een groot verlies voor nabestaanden.

De ultieme vragen - die vaak komen van de filosofen en allerlei denkers, zoals Krishnamurti, gaan voorbij aan de dood als fysiek organisme. Kan het lijden ooit eindigen? Welnu, daarbij dien je toch onderscheid te maken tussen fysiek lijden en andere soorten van lijden. Fysiek lijden ligt in handen van de natuur, van moderne artsen en geneeskunde. Ik zou echt niet weten hoe je het moest beëindigen. (Vaak realiseren spirituele leraren zich niet eens hoe gevrijwaard zijzelf uit het leven zijn gekomen.)
Dan is er mentaal lijden. Mensen lijden aan het leven. Aan het bestaan zelf. Emoties en herinneringen, nare gebeurtenissen, gekwetstheden, aangedaan lijden, in zeker zin is heugenis een bepaalde bron van lijden, dan geldt weliswaar de vraag of dit ooit kan eindigen..

Hierin krijgt het thema van de dood een bijzondere betekenis. De dood betreft hier niet de dood van het fysiek organisme. Maar de complexe kwestie of de geest, het bewustzijn kan eindigen aan 'zichzelf'. (Aan herinneren, aan heugenis.) Hierbij ben je weer terug bij een andere thematiek.

Teruggaande tot het begin. De mens, zo zou je mogen concluderen, lijdt aan het leven, hij had volgens Prediker beter niet kunnen worden geboren, want er is meer genade in het niet geboren zijn, dan er aan genade mogelijk is voor de lijdende aan het leven. Geen mantel kan zoveel wondes bedekken..

Daarmee reken je af met de zogenaamde genadevolle structuren, een zoveelste poging natuurlijk voor een godsdienstfilosoof om Gods bestaan te bewijzen. Maar het bestaan bewijst eerder het tegendeel. Voor onnoemelijk veel mensen laat staan dieren, is de laatste aanblik die zij bewust hadden, er een van onvoorstelbare verschrikking. Neem een weerzinwekkende oorlog als voorbeeld of de aanblik van een afschuwelijke sadist, of voor het dier een slachthuis.
Daarmee komt het intreden van de dood als een absoluut einde van alle verschrikking.
Maar het gaat te ver om nu te stellen, dat dit een door God gegeven 'genadevolle structuur' is. (Waarom zou een almachtige het lijden in eerste instantie hebben toegelaten?)

Verwijzing naar DLT / zie tevens reacties

J. Krishnamurti (Brockwood Park 1976) De dood voorbij

Jiddu Krishnamurti in gesprek met David Bohm en David Shainberg, dit is het 7de slotdeel uit deze serie gesprekken.
Krishnamurti heeft, vanaf ik hem al op jeugdige leeftijd las, nog steeds een aantrekking, in de zin dat de man ondanks zijn overlijden, altijd actueel zal zijn en blijven. De wereld en de wereld van mensen is sindsdien weinig veranderd, de wereld beschouwd onverminderd oorlog als een geschikt middel om vrede te brengen of te handhaven. Ondanks oorlog feitelijk het tegenovergestelde bewerkstelligt, oorlog vernietigt immers de vrede en kan het derhalve nóóit bevorderen. Maar Krishnamurti heeft zijn bijzondere aard daarin om wereld en mens samen te brengen, niet alleen is de wereld de feitelijke afspiegeling van de 'innerlijke mens', maar alles begint en eindigt ook bij de innerlijke mens. Wat hij daarom aanspreekt is de mens als zodanig.

Maar bijzonder is het thema van de dood. (Het fijne van deze reeks gesprekken is overigens de weergegeven zuivere vertaling, mits je toch enige moeite hebt met het Engels.) Krishnamurti geeft het thema van de dood een heel bijzondere betekenis. Om helderheid te brengen in wat hij zegt gaat het er wat moeizaam aan toe, het is in zoverre duidelijk dat hij het niet heeft over de lichamelijke/biologische dood van de mens. Het gaat niet om de dood van het organisme, wat er gebeurt bij de dood van het organisme daarover is al onnoemelijk veel gespeculeerd. Maar hieraan gaat hij nu juist voorbij.

Hij heeft het erover of de denker, of zoals hij het noemt, de beeldvormer als de beeldvorming, oftewel de schepper van het beeldvormende denken als tegelijk het beeldgevormde denken, kan eindigen. Beter, de continue beweging van het scheppende denken als het geschapen denken, het denken dat onafgebroken beelden creëert als zelfbeelden, de denker en het denken, de beeldvorming en tegelijk de schepper ervan. Hier gaat hij, zoals eigen aan hem was, heel ver en heel fundamenteel op in.
Men kan bij dit soort vragen eigenlijk niet ontkomen, aan concrete vragen die te maken hebben met hedendaagse kennis, zoals de neurologie van het brein, wanneer het brein op een bepaalde manier functioneert, is dit een fundamentele werking van het brein, daarmee stelt Krishnamurti onmogelijke kwesties. Want hoe kan bewustzijn iets fundamenteel beëindigen wat thuishoort bij de werkingen van het brein zelf? Veel spirituele leraren van destijds als van heden stellen zich deze vragen eigenlijk nooit.

Wanneer je bijvoorbeeld een vraag stelt zoals 'kun jij als zodanig eindigen, en wel helemaal, kan het ik eindigen: het ik staat voor heel het verleden, alle vorming en beeldvorming, tijd (verleden heden en toekomst): kan dus niet alleen de reeds gevormde voorstelling (of reeks voorstellingen) eindigen maar ook de schepper ervan (zo niet dan is dat gelijk aan enerzijds water uit een kom scheppen en anderzijds water weer erin laten stromen) - Wanneer je dus deze vraag stelt, dan is dat meer dan een kwestie van soortgelijk non-dualisme: (Non-dualisten stellen zich soortgelijke vragen aangaande het eindigen van het ik of ego, en alle beeldvorming ervan) dan doe je tegelijk een beroep op de fysieke realiteit. De hersenen hebben als belangrijkste functie nu juist het opslaan, het continue opslaan van waarnemingen en beelden als beeldvormingen, -alles wat het denken daarbij erbij fantaseert-

Het geheugen is een gigantisch en schijnbaar oneindig lijkend reservoir van heugenis, van herinneringen, automatisch slaat het alles op, je kunt daarom niet ontkomen aan de fysieke kwestie, of iets kan worden beëindigt dat tegelijk een functie is van de hersenen. Het zou kunnen dat dit eenvoudigweg niet kan. Tenzij bij ernstige fysieke kwalen zoals een mate van grote dementie. Bij dementie heeft geheugenverlies en identiteitsverlies echter ernstige en nare gevolgen. Het wordt allerminst ervaren als een soort toestand van verlicht zijn.

Nu zal het niet zo zijn dat Krishnamurti of soortgelijk de non-dualisten met het eindigen van het ego en daarmee de nasleep van eindeloze heugenis, bedoelen, dat je daarna de weg naar huis niet meer vindt omdat je niet meer weet waar je woont, of wanneer je geboren bent en uit welke ouders. Non dualisme blijft daarom voor mij althans altijd een aard spel. Want wie kan zijn heugenis door een zeef halen, en alleen heugen wat van belang is, voor bijvoorbeeld de weg vinden naar je huis?

Behalve de talloze zelfillusies, schijnt het mij eerder zo, dat geen mens zichzelf of iets in zichzelf zonder meer kan opheffen, eerder is ook dit allemaal een onderdeel van niet veel meer dan een fijne filosofie. Punt is, dat het intellectueel, (wanneer het je al geruime tijd interesseert ben je daar overigens nog meer in thuis) redelijk te begrijpen is, ook de gehele filosofie daarachter. Maar het bestaan krijgt er geen enkele dimensie bij, als je datgene niet ook daadwerkelijk vermag te leven..

Wel kunnen dit soort beschouwingen helpen, om het leven in elk geval anders te gaan bezien. De uiteindelijke daad is niet een handeling in uiterlijke zin, dit is een van de wat vage dingen die Krishnamurti benadrukt - De handeling is het 'eindigen' , maar zonder dat er iemand is die iets beëindigt. Degene die iets wil beëindigen is immers wederom deel van hetzelfde proces dat in stand houdt. Of eigenlijk alleen iets wil veranderen in zichzelf. Bestaan is boordevol van dit soort zelf-illusies.
Kan daarom het proces eindigen van continue en onafgebroken beeldvorming, kan niet alleen alle beeldvorming eindigen maar ook de beeldvormer : Krishnamurti gaat zover te vragen of de geest ofwel de hersenen helemaal niets kunnen registreren. (Dit schijnt mij nu een echte hersenkwestie, want hersenen hebben de werking dat ze juist alles registreren.) De vraag naar het onmogelijke dus. Zelf betwijfel ik of bewustzijn geest of brein ooit in staat is om niets te registreren.

Dat zou betekenen dat het alleen nog bewust is, gewaar, dat het als het ware binnenin het 'speelveld bestaat van leven' zonder een of ander specifiek te registreren.

Bijvoorbeeld: Dit registreren borrelt op, iemand zegt iets dat misschien kwetsend is, maar het gaat als een windvlaagje van betekenisloosheid voorbij, er is geen "jij" die dit óppikt en meteen zich gekwetst voelt.

De dood krijgt -per slot- voor Krishamurti deze specifieke betekenis, van niet registreren, van het beëindigen van alle beeldvorming, wanneer de mens niet in conflict verkeert (en dit is fysiek wel aantoonbaar) blijft er een bruisende energie. Hoeveel energie verspilt een mens immers niet met conflict? Met ergernis, jaloezie, ambitie, enz. Deze bruisende energie is wat hij "compassie" noemt: compassie is een inmiddels antiek woord maar drukt hetzelfde uit als zuivere liefde.....

'Waarom zijn we op aarde?

Waarom zijn we op aarde? Een serie op NPO2 (EO), is een interessante poging om verschillende gedachtegangen over wel of geen zin in het leven te laten passeren.

"De gelovige wetenschapper Ard Louis en de niet-gelovige filmmaker David Malone buigen zich over de vraag waarom de mens op aarde is. In hun zoektocht naar zingeving, moraal en (misschien zelfs) God nemen ze het werk van ’s werelds grootste wetenschappers en filosofen onder de loep."

Gesprekken met atheïsten, reductionisten en andere, het is geen eerste poging. Al jaren zijn het verschillende elkaar bestrijdende kampen. De antwoorden van een reductionist in deel 1 laten overigens helemaal niks over, aan ook maar een idee van zingeving.
De realiteit rondom de (hedendaagse) wetenschap is, dat zij reeds min of meer claimen dat ze alle antwoorden binnen handbereik hebben, aangaande de aard en het hoe, en 'hoezo' van de werkelijkheid. En dat is een forse claim voor wie hier de nodige twijfels bij zet.

Maar hoe kun je, als je claimt misschien niet momenteel maar wel over zekere tijd "alles" te begrijpen, eigenlijk ooit beweren dat inderdaad alles kan worden begrepen, wanneer mensen blijven zitten met Fundamentele Levensvragen, aangaande het WAAROM. Waarom zijn we op aarde, met deze klinkende titel volgt feitelijk alleen een misleidende wetenschap, die alles claimt te weten maar per definitie geen invulling kan geven aan juist dit 'waarom'. Daarin faalt zijn niet alleen volkomen, maar ze biedt de nieuwsgierige mens helemaal niks als het hierom gaat.

Je bent er volgens de reductionist voor de flauwekul zelf, zoals de hele kosmos flauwekul is, er is niks voor of achter deze kosmos, er zit geen verdere reden of bedoeling achter, ja, hij wordt bijna kwaad als je daarom vraagt. Waaromvragen behoren niet bij wetenschap, maar hoe kun je dan claimen een almachtig antwoord te hebben op "alles" , bij dat 'alles' behoort in feite een 'waarom'.
Wetenschap biedt de wereld ten alle tijde een incomplete onvolledige puzzel.

Als mens kom je bijna logisch in opstand tegen een aard veronderstelde werkelijkheid, die geen enkele bedoeling heeft, dan er gewoonweg te zijn. Zelfs de vraag over het hóe dit kon gebeuren, is teveel gevraagd voor de reductionist, alsof als enige relevantie blijft het gegeven zelf, dat alles bestaat.

Daarmee, met die onvolledige puzzel, wil men komen tot de "grote finale" , de grote finale van intellect, breinwerk, opsomming van kennis, zoeken naar de grenzen van het heelal, zonder ooit zelfs in aanvang een antwoord te hebben op een waaromvraag. De mens bekijkt des avonds de sterrenhemel, valt daarmee volledig in zijn eigen "niet", het antwoord van de reductionist en nihilist is dat het allemaal niks voorstelt van wezenlijke of verdere waarde, ondanks grenzeloosheid, ondanks er geen antwoord is op waarom er überhaupt een dergelijk heelal bestaat.

Er is wel een poging ondernomen deze laatste vraag te beantwoorden, op eenzelfde manier als de toevalsleer van Darwin, door een multiversum voor te stellen. Een multiversum wordt echter tot een grote absurditeit wanneer men vervolgens uitrekent, hoeveel heelallen er nodig (noodzakelijk) zijn, (een 1 met tig-nullen) om bij louter toeval er één uit te laten tevoorschijn komen, die 'gemaakt' is voor het leven. Het onze. (En dan zonder een glimp op te vangen van dit multiversum.)
Een ander in de uitzending optie is natuurlijk, dat dit heelal er een is en uniek, omdat er een hoger wezen achter schuil gaat. Daarmee krijgt het wel een reden. Het enige wat religies kunnen bieden en wat wetenschap en reductionisme niet kan bieden, is nu juist "een reden".

Maar is er wel een AL-visie mogelijk, zónder de elementaire 'reden' -vraag?
Kun je één vraag of meer vragen zomaar schrappen, bij een zogeheten theorie van alles?
Of geef je dan toe als wetenschap juist daar volledig te falen...

En wat is - per slot - de verdere consequentie, het reduceren van alles en van de mens tot een verder zielloos iets, een zielloos iemand in een even zo onbezielde kosmos, dat raakt aan je leven. Wanneer je daarentegen een andere overtuiging bent toegedaan, herleidt je bestaan niet tot een tijdelijk en verder geheel zinloos iets, maar geef je het er (immers) een belangrijke Dimensie bij........

Noot 7/6: Hierbij de link naar de 1ste aflevering van deze boeiende serie:
'Wezens op zoek naar Zingeving'  (Beschikbaar tot 18 juni)

'Genadevolle structuren' / extra noten

Je zou de constatering die je doet, dat er in de wereld, in de levens van mensen, geen aantoonbaar bewijs is van enige genade, - het lijden is sterk en alomtegenwoordig - in het bijzondere kunnen omdraaien. Want bedenk eens, dat deze constatering, waardoor je blijk geeft dat je dit lijden ZIET, dat je gevoel hebt voor dit lijden, dat je dit lijden aantrekt, en dat het je raakt, omgekeerd een structuur is van diepste genade.
Er is in die betekenis al een mate van Genade voor nodig, waardoor de mens constateert, dat er wereldwijd lijden is, deze constatering gaat voorbij, aan onverschilligheid, aan koude ongevoeligheid, aan pure ego-gerichtheid.

Bij een bepaalde scene in een film kwam de zinsnede voorbij die ongeveer als volgt ging:  Stel eens, dat er helemaal geen nieuwsberichten waren, geen nieuwsbladen, dat niemand berichtte over de wereldgebeurtenissen, de ellende, het onrecht, de oorlogen, in welk voor type wereld zou de mens dán verkeren? In een type wereld waarin alles egaal is.

Een GENADEVOLLE structuur die het zwaarlijk aanvaardbaar vindt dat er geen genade schijnt te bestaan voor de armen en de lijdende, de hongerenden, mensen die kampen met zoveel noden, zij het lichamelijk of geestelijk, de maatschappij die zich 'verdrinkt' in alles wat maar een roest opwekt, dit op zichzelf is een diepe menselijke bewogenheid. Deze bewogenheid is niet onverschillig, laat het niet egaal, je zou het daarom een structuur van genade kunnen noemen.

Alleen als mens kan ik wat doen, maar stel dat je iemand in een diep water ziet vallen, en diegene kan niet zwemmen en is aan het verdrinken, het zou je niet bekommeren, zou je dan een moment hulp verrichten?
Het vreemde feit bestaat daarom daar in, dat er reeds een verandering optreedt in de gehele werking van wat je genade kunt noemen, genade is de werkzaamheid in de mens zelf, die constateert dat er niet alleen iets gebeurt, maar dat hij dit tegelijk kan benoemen (ervaren) als érg, als iets waarin moet worden ingegrepen indien mogelijk. Hoe zou je iets constateren als je niet een moreel wezen zou zijn, misschien verschillen mensen weliswaar in moreel gedrag, maar een moreel besef heeft iedereen.

De belangrijke en misschien wel meest ingrijpende verandering in de mens is, dat hij het lijden ziet en begrijpt, dit gaat nog vooraf aan welke handeling ook. De moderne samenlevingen lijken steeds meer verstoken van bewogenheid overigens, gebrek en gemis aan bewogenheid is de kern van wat je het kwaad kunt noemen.
Zonder bewogenheid mis je zelfs het waarnemen van het lijden, bewogenheid kan alleen bestaan bij medeleven, en medeleven is alleen mogelijk wanneer je jezelf kunt verplaatsen in een ander.

Het verplaatsen in een ander - zij het nu mens of dier - is een stukje mee-voelen wat een ander voelt, je betrekt het lijden van een ander terug op jezelf, je ervaart het 'zelf' eigenlijk, dat is de essentie van bewogenheid.
Dat is trouwens heel wat anders dan vals sentiment, en bewogenheid als een vorm van collectief plichtsbesef (wanneer bepaalde situaties oproepen tot bewogenheid, is het geen bewogenheid meer.) Wanneer je bewogen bent, ben je bewogen met alles......

Deze NASA-partner doet opmerkelijke uitspraken, buitenaardsen zijn onder ons

"Robert Bigelow, een ondernemer die nauw samenwerkt met de NASA op het gebied van toekomstige ruimtemissies, heeft gezegd dat hij weet dat er een buitenaardse aanwezigheid is op onze planeet, die zich ‘recht onder onze neus’ bevindt.

Bigelow deed zijn uitspraken tijdens een aflevering van het programma 60 Minutes over zijn werk voor de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie.

Hier aanwezig

Zijn bedrijf, Bigelow Aerospace, ontwikkelt vaartuigen voor mensen die in de toekomst in de ruimte kunnen worden gebruikt.

Bigelow begon tijdens het programma te praten over aliens en claimde dat UFO’s naar de aarde zijn gekomen. Hij voegde toe dat buitenaardsen hier ‘aanwezig zijn’.

“Ik ben er absoluut van overtuigd dat aliens bestaan,” vertelde hij aan presentatrice Lara Logan. “Dat is alles wat erover te zeggen is.”

“Er is een bestaande aanwezigheid, een buitenaardse aanwezigheid,” onthulde Bigelow. “En ik heb hier miljoenen en miljoenen en miljoenen – waarschijnlijk nog meer dan welk individu dan ook in de VS – aan gespendeerd.”

Logan vroeg hem of het niet ‘riskant’ is om dit soort dingen te zeggen. Hij antwoordde dat het hem niet uitmaakt hoe mensen over hem denken.

Hij zei dat al het werk wat zijn bedrijf en de NASA doen niet nodig zal zijn om aliens te ontmoeten. Mensen ‘hoeven nergens naartoe te gaan’ omdat de aliens zich ‘recht onder onze neus bevinden’.

[Independent]
Bron: 9ForNews