donderdag 7 juni 2018

"Millennial Whoop" .. / Over moderne wansmaak in muziek

Onderstaande filmpje is leuk om te volgen. Onder dezelfde naam kom je meer filmpjes tegen met een bepaalde boodschap. Als je een echte muziekfreak bent, en ikzelf ben dat al vanaf kind zijn / zal het je beslist ook wel zijn opgevallen, dat muziek heden ten dage steeds "minimaler" is geworden. Thoughty2 heeft het daarbij over '2 basisnoten' die steeds wisselen. Het filmpje is zeer populair: meer dan 3 en een half miljoen Views / 56.000 comments.

Wat mij opvalt bij hedendaagse muziek heeft veel te doen met een bepaalde monotonie, het kenmerk van monotonie is, dat het mensen lichtelijk hypnotiseert. In India en andere landen weet men dit al te goed, men gebruikt vaak bepaalde monotone klanken (tingelgeluiden of klankschalen enz.) tijdens meditaties, het herhaalbare monotone geluid: wat zo kénmerkend is in moderne muziek, heeft dus een hypnotiserend effect.

De zin achter moderne muziek lijkt veel op 'afleiding van de geest'. Natuurlijk is afleiding van de geest een van de hoofdredenen waarom mensen graag naar muziek luisteren. Vroeger waren de complexe composities van allerlei componisten nog een manier om op te gaan in muziek, maar de muziekindustrie heeft daar al lang van afgezien.

Dit wederom kan samen gaan met allerlei oorzaken, zoals de snel afgeleide geest, muziek hoeft niet veel laat staan "iets" voor te stellen, als je met een deuntje van een paar akkoorden in een eindeloze monotone herhaling mensen een lichte 'trip kunt bezorgen'. Dat is het kenmerk van moderne muziek.

Volgens Thoughty2 lijken veel hits van hedendaagse artiesten zoveel op elkaar, omdat ze op de achtergrond voor een belangrijk deel worden geschreven door twee mensen, die zo goed als onbekend zijn. Mij schijnt dit minder waar: Er is (misschien in de 'goede oude tijden') best veel mooie originele muziek geschreven, met fijne inhoudelijke teksten (Verzin maar eens het bijna religieus aandoende 'Morning Has broken' - Black bird has spoken - van Cat Stevens weleer, en zo zijn er vele).

Maar de muziekindustrie vroeger was bij lange niet zo inspelend op hedendaagse massapopulariteit, waar het allemaal draait om gemakkelijke deuntjes met geen enkele inhoud en het uiterlijke toneel van vooral op seks beluste vrouwen en een hoop 'vuurwerk' - of anders de eindeloze galmende dreun van DJ "Jos" : waarbij alweer de monotone dreun het effect heeft van een hypnotiserende werking. Moderne muziek moet vooral afstompend werken, de massa zoekt afleiding, geen schoonheid in klank, geen daadwerkelijk "luister" programma. Geen daadwerkelijk goede muzikanten.

Desondanks geloof ik er sterk in dat de "" echte "" muziek nooit zal verdwijnen. Wanneer je weleens op een rustig moment luistert naar een mooi stukje klassiek, herken je toch meteen de ware kwaliteit,
of neem een van de beslist ook vele mooie hedendaagse hitjes. Eerder schijnt het me zo, dat veel hedendaagse prullaria aan wansmaak slechts tijdelijk is en dan een keer verdwijnt.....




woensdag 6 juni 2018

'Een klein ongelukje"

Kijk je weleens naar de rijdende rechters?

Hoe mensen door hun ego gerichte mentaliteit niet meer in staat blijken,
om zich ook maar een seconde te verplaatsen in een ander mens.
De realiteit waarin je bestaat is diep teleurstellend, laat ik dat rechtuit menen.

Pas zag je in de rijdende rechter "DE ENIGE ECHTE" .. een man die door een ernstig ongeluk zijn twee benen kwijt was en voor altijd verlamd.
Het geschil ging, zoals dat doorgaans is in die programma's over niks, de man had een stukje van een beek van de vrouw aan de overkant ingenomen, in het ruime landschap, om daar een extra mooi zitje op planken en palen te maken. Dat was volgens de vrouw duidelijk een geval van "landje pik" : je vroeg je al af in hoeverre een beek een 'landje' is, het is water.

In de partijenstrijd van de rijdende rechter kom je vrijwel altijd mensen tegen in buurtjes die met elkaar overhouden, hoe enger de buurtjes hoe meer er door een kring lieden lekker met elkaar wordt overgehouden. Het schijnt extra fijn te ervaren, als je met een klein groepje op 1 iemand kunt inpikken.

In het rechtszaaltje merkte iemand op, dat de man met zijn 'afgehakte benen' blijkbaar "hersenletsel had van zijn klein ongelukje". Iemand die zoiets zegt, is hoe dan ook geen seconde in staat tot ook maar het minimaalste aan medeleven voor een ander mens. Het kon hem botweg geen ene moer schelen dat die man zijn beide benen voorgoed kwijt was.

Rijdende Rechter is een goed voorbeeld van het staaltje hedendaags Nederland..

Misschien is het toch iets van het oude religieuze besef, wat heden ten dage kwijt is, alles in bestaan draait alleen nog maar om oppervlakkigheden nietsheden en materialisme, en iedereen is zijn eigen koning. (Die zijn eigen 4 centimeter grond niet laat afpakken. Om dergelijke "principekwesties" voeren buren al jaren oorlog met elkaar) .. Dat het ten koste gaat van al de leefbaarheid wordt vaak niet eens goed bemerkt.

Ik las laatst ergens een stukje, waarbij de auteur meende dat mensen hun bestaan volledig en volslagen egocentrisch leven, mensen die betekenis hebben voor iemand, maken deel uit van dat egocentrische bestaan / ze zijn er feitelijk een verlengde van.

Mensen die iets betekenen voor "jouw" laat je deelnemen in jouw patroon van emoties en interesse, en soms enige hulpvaardigheid. Maar de hele wereld daarbuiten bekommert niet, daarom zetten we in heel Nederland schuttingen tussen onszelf en de buren.

Schuttingen symboliseren letterlijk/en zichtbaar de wezenlijke kloof tussen mensen zelf, ze leggen de grens van ieders persoonlijk ego en bestaansveld, ze zeggen feitelijk dat de ander geen deel is van het bestaan van de ene.
Deze kloof die mensen hebben geschapen tussen hun eigen ik, en dat wat geen onderdeel is van dat ik, de zogenaamde "vreemden". Over die "vreemden" hoef je jezelf niet met enig medegevoel en begrip te uiten, die mag je schofferen en kwetsen en raken en diep in de ziel trappen. De elkaar -opzettelijk- rakende opmerkingen vliegen dan ook in de ronde bij deze programma's.

Mogen mensen inderdaad alles zeggen? 
Pas keek ik kort naar een praatprogram van cafe Weltschmerz over het blijkbaar voor veel mensen zo gewichtige thema van de vrijheid van meningsuiting.

In tegenstelling tot een hoop mensen (met al hun bombarie als het daarover gaat) vraag ik me met veel schroom af, of mensen inderdaad in het zogenaamd vrije westen álles maar raak mogen zeggen. Ongeacht hoe hard mensen iemand daarmee ook raken. Zij het als een groepsvorm (de zogeheten allochtonen) of als individu. We denken ten onrechte dat je alleen iemands lichaam kunt raken, dat is natuurlijk radicale onzin.

Mensen zijn bikkel/gevoelig en sensitief voor woorden.
Dat is nu precies omdat wij mensen zijn..

Een dier kun je met je woorden niet raken. Die ervaart dat als wat voor ons wat koeiengeluiden zijn, die we verder ook niet snappen. De wereld is er in elk geval geen beetje liefdevoller aardiger en vriendelijker door geworden, integendeel.

Als je al iemand emotioneel raakt, dan zou je dat in een juiste wereld tenminste nog dienen te onderbouwen, wat geeft je immers dat recht?


Ik probeerde eens een link te leggen tussen de meningen van mensen en de wetenschap, wanneer de wetenschap zou bestaan uit een enorme hoop lósse woorden, meningen over de aard der natuur, en men had verder niets, dan zou de wetenschap nooit van de grond zijn gekomen. Het ware allemaal drijfzand.

Waarom menen mensen daarentegen, dat al hun meningen - omdat ze immers in vrijheid leven en de vrijheid van meningsuiting is belangrijker dan God - zomaar mogen worden geuit. Vaak alleen om iemand te raken en te kwetsen of om een volledige groep te raken met vooroordelen. (Als je een racistisch vooroordeel hebt dat in één regel is te formuleren met, de buitenlanders deugen niet, dan dien je dat rationeel en met keiharde feiten te onderbouwen.
Je dient als racist met overvloed bewijs aan te tonen dat "alle buitenlanders niet deugen". Geen enkele buitenlander uitgesloten, want als er één wél deugt dan deugen er misschien wel heel veel wél. Maar dat is natuurlijk het kenmerk van racisme.)

Dat is nu het onderscheid met de ratio van de wetenschap, in de wetenschap tellen geen meningen, geen ideeën, de wetenschap zit constant in de rechtszaal, ze moeten zich keihard verantwoorden, ze dienen met zorgvuldige onderzoeken te komen, met herhaalbare experimenten met eenzelfde uitkomst, en met tegendelen van die uitkomst, alternatieven wikken en wegen. Zo zouden feitelijk alle menselijke beweringen in het kakeltoneel van elke dag moeten worden bewezen. En dat is ondoenlijk..

Ik vind het allemaal sterk overtrokken hedendaagse flauwekul geworden, dat recht op vrije meningsuiting.

De mens is een lichaam/geest, je dient rekening te houden met béide feiten.
Je hoeft elkaar niet te kwetsen en te raken op de meest onbeschofte manier, mensen kunnen elkaar mentaal tot zelfmoord drijven - op scholen overal op de wereld plegen kinderen zelfmoord omdat ze het getreiter niet meer kunnen verdragen.
Je kunt niet zomaar beweren dat woorden altijd mogen worden geuit en dat je er niemand keihard mee raakt, want woorden zijn harder en wreder dan menige schop.

Dat zie je dan ook telkens in de Rijdende rechter. Je leeft met miljoenen mensen naast en op en onder elkaar, maar ten diepste is men egocentrisch, alles draait om eigenbelangen, men kan/of wil zich met geen mogelijkheid verplaatsen in de ander mens, in zijn wereld en positie. Het maakt mensen bijna als levenloze mechanische robotten. Robotten kunnen zich ook niet verplaatsen naar een plek buiten hun machinerie. De wereld schijnt verandert.

Misschien is het wegebben van religieuze grondslagen een oorzaak van toenemende ego
gerichtheid en alleen nog materialisme (geld en grondbezit en wat van jouw is en van die ander.)

Alsof men het contact kwijt is met zijn eigen diepere wezensaard, dat stuk in de mens die banden kan leggen met een ander mens en met élk schepsel. En zich daardoor kan verplaatsen daarin. Toch een grondoorzaak van het toegenomen secularisme? ……….

dinsdag 5 juni 2018

'Jezelf wegcijferen'

In het stukje 'jezelf wegcijferen'  geeft Wider Útsjoch een wat radicaal beeld, van een mensvisie, waarbij je het gevoel krijgt van erg zwart/wit.
'Wat kan de bedoeling (betekenis) zijn van ons bestaan? Camus meende dat ons bestaan, als wij niet weten waarom wij bestaan, absurd is. De mens: wie is hij, wat is hij, wat moet hij in dit heelal? Het is een smet op de filosofie dat deze vragen niet beantwoord zijn.' ..
Hij beschrijft enkele citaten uit een boekje (het laatste offer van Daniel, R. Hoger) waarin een man, over wiens leven weinig bekend was en die afgezonderd leefde, die elke maand een groot deel van zijn inkomen weggaf aan goede doelen, besloot zijn leven te beëindigen voordat hij anderen tot last werd. Het is een fictief verhaal. Maar het concept doet mij érg christelijk aan, als je dit zo mag zeggen.

De natuur is bepaalt niet gericht op het jezelf wegcijferen :
'Wel, het is verrassend, maar de gedachte dat we onszelf moeten wegcijferen staat haaks op onze natuur. We zijn door de natuur ingericht, tot in de zwakste vezels, om ons zelf in stand te houden en te vermeerderen. Ons verstand is bovendien zo ingericht dat wij vanzelfsprekend ons eigen gelijk voortdurend bevestigd zien; we zijn slecht in staat om ons te verplaatsen in het standpunt van andere mensen.  
Wegcijferen is er dan ook niet bij. Het is eerder andersom: van nature vrezen wij voor ons leven en voor een aantasting van onze welstand.'
In het grote plaatje heeft eigenbelang (immers) wel degelijk een belangrijke plaats en zin in het bestaan, zonder eigenbelang zou elk schepsel het bijltje erbij neerleggen en wachten op zijn dood. Er zou geen evolutie hebben plaats gevonden, zonder strijd om eigenbelang: het eigen overleven en dat van de soort. Maar de Limiet schijnt uiteindelijk wel bereikt :
'Op den lange duur heeft eigenbelang kwalijke gevolgen. Want op een lege, dode planeet kunnen wij niet leven. De natuur, het stelsel waarin de exploitatie van eigenbelang tot kunst is verheven, leert ons dat eigenbelang tenslotte niet vruchtbaar is (dit gaat in ieder geval op voor de mens, het dier dat over ‘waarden’ beschikt).' Volgens 'de lachende theoloog' is de enige oplossing het jezelf volledig wegcijferen, een min of meer tegennatuurlijke daad, want het gaat in tegen het volledige eigenbelang.'
DLT besluit :
'Al met al kun je zeggen dat de wereld religieus van aard is. De fysica van deze wereld is bijzaak. Zaak is dat wij worden bewogen door ‘waarden’ en niet door ‘feiten’. Ethiek, gedachten aan goed en kwaad, is het eigenlijke licht van de wereld. Deze manier van kijken is universeel. Wij kunnen de mens dan ook beschouwen als een wezen in een kwade wereld dat bezwaard is met een ethische opdracht.'
Deze gedachte is mij echter té radicaal. Omdat eigenbelang wezenlijk inhoud een gezond streven naar zelfbehoud, stel dat de figuur in het boek dat hij beschrijft besluit zijn leven voortijdig te beëindigen door het volledig te verwaarlozen, geen brood meer te kopen, en te wachten tot hij eenmaal bij ernstige vermagering uithongert. Mij lijkt ook dit niet onze levensopdracht. Eerder geloof ik in afstand doen, jezelf te beperken, bewúst te leven, anderen te ontzien, jezelf niet continue op de voorgrond zetten, je rijkdommen te delen et cetera.

Zelfbehoud lijkt echter de eerste opdracht, anders zou je het leven nietmaals hoeven op te starten. De vogel die zijn uitgebroede jongeren niet hielp, hielp zijn eigen soort om zeep. De natuur heeft daarmee feitelijk ook reeds andere kwaliteit vanaf de oorsprong, namelijk het moederinstinct, en heeft daarmee een mate van onbaatzuchtigheid reeds geschapen.

Maar vooral stond ik even stil bij de formulering van DLT, dat het hoofdpersonage in zijn boek, besloot zijn leven te beëindigen omdat hij anderen niet tot last wilde zijn. Het 'anderen tot last zijn', staat hier centraal. Want wanneer ben je anderen tot last? Dan uitsluitend wanneer mensen een op en top egocentrisch bestaan leiden en willen leiden, en niet de 'last van anderen op zich willen nemen'. Eerder zou je dus stellen: Wees elkaar flink tot last..

Het 'elkaar tot last zijn' is de leermeester in al het bestaan, we zijn er niet alleen om onszelf maar om elkaar, de 'lachende theoloog' geeft eigenlijk een vrijbrief aan alle ouderen, om maar zelfmoord te plegen. Want stel, mensen worden andere mensen eens tot last?
Dat is de essentie van een zorgzame samenleving. Mij schijnt een samenleving pas de top te hebben bereikt in afschuwelijk egoïsme, als men elkaar niet meer 'tot last wilde' zijn...……….

maandag 4 juni 2018

'How to Let go of Fear and Release Karma - 3 Magic Words Movie'

Ik kwam dit filmpje tegen van Dolores Cannon :
"Dolores Cannon is hypnotherapeut, UFO-onderzoeker en paranormaal onderzoeker en deelt al 40 jaar lang haar informatie, haar inzichten en de resultaten van haar omvangrijke werk. Dolores is meester hypnotherapeut die haar cliënten meeneemt naar het somnambulistische niveau (medisch slaapwandelen / helderziendheid tijdens slaaptoestand) waar – zoals ze stelt – de meeste hypnotherapeuten niet durven te komen. Dit heeft geleid tot helder inzicht in een omvangrijke hoeveelheid oude kennis, die anders verloren zou zijn gegaan of om verschillende motieven verborgen zou zijn gebleven voor de mensheid."
Een heel verhaal in 'Nieuwetijdskind'
Dit uitvoerige stuk uit nieuwetijdskind mag eenieder voor zichzelf beoordelen. (Er staan lezenswaardige citaten bij.)

In onderstaande heeft ze het over karma, karma behoort zoals veel zaken bij een geloofssysteem, ik geloof niet in de stellige wetmatigheid waarop Dolores Cannon het beschrijft. Situaties waarin mensen belanden en terecht komen hoeven niet perse gevolgen te zijn van een opeenstapeling van zogenaamd karma, of bewust zijn uitgekozen door een of andere hogere macht. Wanneer iemand een weg opstapt en een naderende auto niet heeft gezien waarna deze verongelukt, kan dat berusten op louter toeval. Ik beschouw het als magisch denken, van vooral bepaalde groepen spirituele mensen, dat alles in elk individueel bestaan van a tot z zou zijn uitgestippeld. Waarom zou dat zo zijn? Je kunt als mensen in talloze situaties belanden en terecht komen, die gewoonweg gebeuren.

Als morgen een machthebber op de wereld een land de oorlog verklaard, en je zit opeens midden in oorlogsgeweld, heb je daar helemaal niks over te zeggen gehad. Je zit in de gevolgen die 'anderen' hebben gecreëerd. Je kunt moeilijk menen, dat het iemands "karma" is, dat deze op een late avond in een donkere straat loopt, en daar toevallig een duister figuur rondhangt die deze aanrandt. Omdat er een of ander karma moest worden uitgewerkt. Het leven is een stuk minder magisch, misschien zou je willen geloven dat je hele bestaan zich afspeelt binnen gelukkige of ongelukkige toevallen, met het idee dat de 'ongelukkige' toevallen leermeesters zijn, die je helpen een en ander beter te begrijpen en tot een ander besef te komen.
Dit leerproces kan ook zeer wel zijn hele doel voorbij schieten, omdat mensen niet meer ontkomen aan bepaalde valkuilen.

Het toe-vallen heeft reeds een opvallende betekenis, want iets valt je toe wijst eerder op opzet dan op louter toevalligheid, het 'valt in jouw richting'.

(Dat je het hele bestaan kunt beschouwen als een continue leerproces, dat je geleidelijk zou moeten verlichten en verheffen, tot meer inzicht moet brengen, terwijl je in elk bestaan weer karma oplaadt waardoor je opnieuw volgens een hogere wet moet reïncarneren in een aards bestaan, is behalve vermoeiend en uitputtend -als het idee in zichzelf- behoorlijk zinloos. Want hoeveel levens heeft een mens nodig voordat hij een leven achter zich laat zónder fouten? Of zonder foute daden? Zouden er niet minder vermoeiende wegen zijn om tot een zeker besef te komen? En waarom zou deze wereld de enige mogelijkheid ertoe zijn om door telkens weer leerprocessen wat meer te begrijpen van het totaal?
Bij elke nieuwe geboorte verlies je alles wat je aan inzicht en wijsheid hebt opgedaan in een eerder leven, je leven krijgt weer volop de kans om volledig mis te lopen. De aarde is dan eerder een vrijwillige keus (m.i.) dan een gedwongen weg van karma. Ik kan me niet voorstellen dat een mens zit gevangen in een "rad van herhaling". En welk succes zou dit rad van karma nu uiteindelijk hebben?

Is het verkrijgen van besef en inzicht een kwestie van 'vele levens', of zou je het in dit nu/moment kunnen verkrijgen?)

Wat je wel kunt aannemen is dat het hele bestaan een eindeloze reeks van toevalligheden is, tenzij je gelooft dat elk onderdeel van dat bestaan is uitgemaakt en uitgestippeld, (misschien in een stadium voor je geboorte) : vanaf je conceptie. Dit betwijfel ik. Je draagt alle oorzaken en alle gevolgen van die oorzaken elke dag met je mee, dit is geen magisch besef maar de doodgewone wet van oorzaak en gevolg. Oorzaak en gevolg zijn onverbiddelijk aan elkaar verbonden en onontkoombaar.

Wat kun je er aan doen? Belangrijk schijnt je levensinstelling. In deze heeft Dolores Cannon een bepaalde boodschap (in onderstaande). Wrok en verbitterdheid kunnen zich tégen je keren, mensen die jarenlange wrok koesteren tegen iemand, kunnen te kampen krijgen met kanker of lopen meer kans op een hartinfarct - of hart en vaatziekten. Medici zijn het er al lang over eens dat lichaam en geest nauw samenwerken, negatieve emoties kunnen fysieke gevolgen krijgen. (Wie zich erg druk maakt kan opeens een hyperventilatieaanval krijgen.)

Mij spraken enkele korte reactie onder dit filmpje aan:

'Faith Musings1 jaar geleden
Holding onto crap hurts YOU, not the person who has hurt you.
Yes: took years to wisen up to that important factor: an moved on...
That other person probably never thinks of anybody but their self.
...and the ones who cause you hurt WANT you to to hold on to it.'
 
Mensen kunnen zulk een ernstige wrok koesteren, dat ze degene waartegen het is gericht erin kunnen meetrekken, in zeker zin wil men deze situatie ook in stand houden, omdat men gewoonweg verder wil 'haten'. Je kunt negatieve emoties alleen bij jezelf opheffen en helen, dat doe je niet omwille de ander, maar omwille jezelf. Als je verder wilt met je leven, moet je kunnen achterlaten. Als je niet kunt achterlaten zullen negatieve situaties je verstikken. Daarmee heb je dus uiteindelijk jezelf :
  

 

zaterdag 2 juni 2018

OSHO: My Only School Was that River

Wanneer je OSHO hoort in onderstaande - hij krijgt hij een hoop zegeningen van allerlei reageerders, maar feitelijk heeft OSHO helemaal niks van enige waarde bij te dragen. Dat is natuurlijk het compleet absurde ervan, tegelijk wanneer OSHO het heeft over zijn urenlange baden en grootse luxe die de man had om niks, en de ledige dagvulling die hij blijkbaar heeft, zit je misschien wel bij een aard nihilistische zingeving.

De grote OSHO leeft zijn egocentrisch bestaan, maakt zich schijnbaar om de hele wereld geen zorgen, en leeft door zijn dagen, al badend en slapend. Wat de man zo populair maakt en waarom zoveel mensen hem zagen als een verlicht man, en hem daarvoor overlaadde met grote weelde, is wezenlijk om niets. Misschien is "niets" wel zijn eigenlijke boodschap. Leef een of ander op jezelf gericht bestaan, laat de hele rest de rest zijn.
 
Ik weet echter niet, of dit het grote geheel, de wereld en de diepgaande menselijke problemen, ook maar iets helpt. Mensen die serieuze vragen zoeken naar het waarom van het bestaan, vinden in OSHO geen antwoord, mensen die het bij voorbaat allemaal niet interesseert, voelen zich misschien aangetrokken tot de egocentrische levenshouding van die man. Leef puur en vrij en de enige waarmee je het goed moet vinden ben jezelf. Natuurlijk zit daar wel iets in van een boodschap. N.l.
 
Dat je in eerste plaats in vrede met jezelf moet zien te leven, in acceptabele omstandigheden. Wanneer je in chaos verkeert met jezelf, wat heb je dan mede te delen?

Maar veel mensen is het immers niet gegeven, en krijgen de weelde niet in de schoot geworpen. OSHO komt uit het doodarme India, schijnbaar kan het hem niet schelen verder. Is het de boodschap van "wees egogericht"? Vaker werd hem zijn luxeleven ook wel wat bekritiseerd. 

In het verhaal heeft hij het over een rivier uit zijn jeugd, dat was eigenlijk zijn enige herinnering, water is de bron van het leven, vanaf de conceptie van het bestaan, ontwikkeld de mens zich negen maanden in water. (Ik krijg er een herinnering bij van de eigen lokale rivier, die een betekenis heeft gekregen in het leven.) De harmonie en samenklank met zowel zichzelf, als met de natuur, draagt weliswaar iets fundamenteels, maar voor mijn gevoel strandt OSHO in volslagen leegte.

Als je bestaan en levensmentaliteit niet verder reikt dan je bad en je bed en de weelde om je heen :

 

woensdag 30 mei 2018

'Protest tegen chemtrails werd verstoort door hagelbui : Was dat opzet?'

"Net op het moment dat er op vliegveld Eindhoven afgelopen zondag een demonstratie zou worden gehouden tegen chemtrails, barstte het noodweer los.  
Nu kan dat natuurlijk toeval zijn, maar er zijn mensen die daar heel anders over denken." 
"En dan ontvangen wij het volgende bericht: Zou het kunnen vraag ik mij af, dat de weermanipulators gisteren een staaltje hebben getoond van accurate weercontrole?  
Wij zeiden hier in Helmond tegen elkaar; wat ziet die bui er raar uit....zo streperig, alsof het aangelegd is. Op Eindhoven Airport was gisteren een manifestatie tegen chemtrails. Precies op de tijd dat dat zou beginnen trekt er een noodweer over Eindhoven en de kern daarvan valt precies op Eindhoven airport.  
Een ondergelopen aankomsthal en hagelstenen van 2CM troffen het gebied van de luchthaven."
(Stukje) Bericht Niburu.. :

Ik heb zulke vliegtuigsporen enkele jaren gevolgd, boven mijn eigen tuin opnames gemaakt, elk jaar en ook dit jaar trekken er wederom massaal vliegmachines dikke sporen achter zich aan. Vaak trekken de sporen kriskras door elkaar heen, alsof de vliegtuigen dwars door reeds gemaakte sporen heen bewegen om er daar weer een te trekken. Waardoor zich een aard spinrag voltrekt hetgeen het wolkendek licht beneveld.

(Een vreemde opvallendheid, dat vliegtuigen dikke chemische sporen achter zich aantrekken, kilometers lang, terwijl er andere soortgelijke vliegtuigen passeerde die helemaal niks sproeide, alsof ze hun laadbak reeds leeg hadden gesproeid. Dat heeft bij mij ook vraagtekens opgeroepen.)

Maar typische complotdenkers gaan mijlen verder dan ikzelf zou doen. Complotters hebben iets van, er loeit ergens een sirene, dat zal toch wel iets merkwaardigs te betekenen hebben, misschien heeft dat wel betrekking op hen zelf, of het heeft te maken met het aankomede einde van de wereld. Om nu te veronderstellen dat bij een demonstratie op een vliegveld, opeens een hevige hagelbui die daar bij ópzet heen is gestuurd, het 'plezier' bedierf, is absurd.

In eerste plaats om de pertinente reden, dat de wetenschap en technologie per definitie niet in staat is, om het weer op een dusdanige manier te manipuleren, dat ze ergens naar een specifiek plekje - in niemandsland -  een hagelbui sturen, om een protest te verhinderen. Dat is vergaande science fiction van een toekomst.

In tweede plaat lijkt het dan zo, als ware dat protest van een groepje mensen van een dusdanig belang dat een of andere geheimzinnige dienst van weermanipulatie de opdracht krijgt om 'wolkjes met een fikse hagelbui daarheen te sturen'. Protesten hebben nog nooit veel indruk gemaakt, geen enkele lokale of internationale politicus of wie ook kan het wat schelen dat mensen ergens protesteren.

Het is dus een vorm van zelfgewichtigdoenerij, om te menen dat iemand "jouw protestje" verstoort door een zulke vergaande technologie van weermanipulatie, beiden zijn absurd.

Telkens wil je mensen ook een beetje waarschuwen tegen Niburianen en anderen. Net zoals je wilt waarschuwen voor ontkenners van globale opwarming. Als je niet gelooft in globale opwarming dan bekijk eens de momentele hittegolf in de meimaand, dat maakt alleen al duidelijk dat de wereld wel degelijk opwarmt.
Als er een geheimzinnige organisatie is van in dit geval vele duizenden vliegeniers (dat moet wel willen ze over de hele wereld met een plan bezig zijn om het weer te manipuleren) die op een slechts gróve manier het weer proberen te beïnvloeden / en dit kan ik nog wel aannemen .. is het tenminste merkwaardig, dat dit nóóit naar buiten treedt. Dat niet een enkel iemand eens een flink lek slaat of de alarmklok laat afgaan.

Nu zijn er in de complotwereld echter al véle mensen geweest, en nietmaals van die óngewichtige, de zogenaamde "klokkenluiders" (ik hoop dat je ook dit met een glimlach neemt) die een hoop snode verborgen plannen van regeringen FBI, en tig andere autoriteiten, hebben ónthuld. Maar over het algemeen worden die mensen niet serieus genomen. Wat moet er immers heden nu nog wel of niet serieus worden genomen?
Alleen als je een zelfkritisch mens bent, naar beide kanten in feite, dus naar de nieuwsverkondigers en de fakenieuws-verkondigers, kun je je afvragen hoe het zit met de waarheid..

Bron bericht Niburu.

De mogelijkheid dat men tracht het weer te beïnvloeden zou zeer goed kunnen,
men zou dit bij wijze van experiment kunnen doen, om bv. de opwarming tegen te gaan.
(Bovenstaande plaatje kan men in elk geval niet ontkennen.)