donderdag 24 augustus 2017

Een koe die dolgelukkig is omdat hij vrij wordt gelaten

In dit filmpje zie je, hoe een dier dat gevangen zat in een hok, aan een touw, volledig opleeft nadat hem enige vrijheid wacht. Het is daarom aangrijpend, omdat het heel nadrukkelijk laat zien, hoe hard dieren verlangen naar iets dat mensen vanzelfsprekend vinden, namelijk vrijheid.
Zou je mensen behandelen als dieren, dan kwam de mensheid in grootste opstand..
 
Het dier rent en dolt door een stukje weide, en knikt goedwillend tegen het hoofd van de man, alsof hij "Dank je wel" zegt.
 
Hierbij maar even bij vermeld dat de dierenbeulerij in Nederland reeds ongekend is, misschien wachten ze tot ze 1 op de top 10 staan van ergste dierenbeulen ter wereld, naast België  :

 
 

dinsdag 22 augustus 2017

'Amper 39 lichtjaar'

Soms is het wat vermakelijk, hoe men schrijft :
"Een aardeachtige planeet is mogelijk ontdekt, op slechts '16 lichtjaar'.
"Onlangs werd op amper 39 lichtjaar van onze planeet ook al een planeet gevnden waar buitenaards leven mogelijk zou kunnen zijn."
(Bron 9ForNews)

Licht legt 299.792.458 meter per seconde af.
De lichtsnelheid wordt vaak afgerond naar 300 000 000 meter per seconde, dus 300 000 kilometer per seconde.
In één minuut dus 60 x 300.000 = 18 miljoen kilometer. In één uur 60 x 18 miljoen = 1080 miljoen kilometer. In één dag 24 x 1080 miljoen kilometer = ongeveer 26.000 miljoen kilometer. Dat is 26 miljard kilometer. Per jaar legt het licht 365 x 26 miljard = 9500 miljard kilometer af. Ofwel 9,5 biljoen kilometer  (een biljoen is duizend miljard.) Dat moet dus voor een ruimtereiziger al met al een 'flutcentje' zijn :-)

Taal is natuurlijk ernstig misleidend als je over ruimteafstanden praat, gezien de praktische oneindigheid van de ruimte, al kan men ongeveer de 'punt' aanwijzen waar het zou zijn begonnen met alle ruimte (mits waar) lijkt een lichtjaar "amper" de moeite waard.
Maar het maakt meteen duidelijk, waar niet alleen hedendaagse maar ook toekomstige ruimtevaarders mee hebben te maken. Ruimteafstanden kan men waarschijnlijk nooit 'bevaren', maar misschien wel 'omzeilen'. Een van de theorieën zou ruimtekromming zijn. In plaats van de ruimte te bereizen trekt men de ruimte naar een bepaalt punt, vergelijkbaar met de twee uiteindes van een blad papier, vouw je beide uiteindes naar elkaar toe bestaat de afstand tussen beide nagenoeg uit een klein stapje. Hierbij erbij uitgaande dat iets, eigenlijk onbevattelijks, als ruimte buigzaam en rekbaar is. Volgens Einstein zou dit zo zijn volgens zijn theorie van zwaartekracht. Zwaartekracht bestaat omdat zwaardere objecten de ruimte buigen.

Wat vooral misleidend is, is de algemene constatering van ruimtedeskundigen, dat een aardeachtige planeet de kans vergroot tot nagenoeg zeker, dat daarop ook leven is ontstaan en dat daarop misschien complexe levensvormen bestaan. Waaruit echter is de vanzelfsprekendheid af te leiden, dat leven vanzelfsprekend en altijd ontstaat, waar aardeachtige omstandigheden voorhanden zijn?
Dit is tot nog toe uit niks bewezen of gebleken.
Het zou inhouden, dat leven eigenlijk als bij toverslag overal ontstaat waar bepaalde omstandigheden heersen. Hoe leven feitelijk ontstaat is tot op heden niet volledig bewezen noch experimenteel tot stand gebracht.
Wanneer men een definitie leest van wat leven is, komt men eigenlijk niet verder dan 'een organisme dat zichzelf kan vermenigvuldigen of kopiëren'............


maandag 21 augustus 2017

'Flamingo'

Vandaag bevond zich een opvallend mooie en wat scheen niet veel voorkomende watervogel in het ondiepe van een mooi meertje. Ik legde het vast op foto :


 


Het schijnt een flamingo te zijn, ik vroeg me af of deze dieren in het wild voorkomen in Nederland.

Website :
In Nederland kun je ook flamingo's tegenkomen, waaronder Chileense, kleine en Caribische flamingo. Alleen de Europese flamingo staat te boek als een in het wild in Nederland voorkomende soort.

zondag 20 augustus 2017

'Ons leven in een computersimulatie'

Paul Delfgaauw heeft in Van goden en mensen een mooi stukje geschreven, en neemt daarvoor citaten van Descartes, in diens twijfels daarover of we wel in een reële échte wereld leven :
‘In mijn geest is echter de oude mening gegrift dat God, die alles kan, en door wie ik zoals ik ben geschapen ben, bestaat. Op grond waarvan weet ik echter dat hij er niet voor gezorgd heeft dat er helemaal geen aarde is, geen hemel, geen uitgebreidheid, geen gestalte, geen omvang, geen plaats, en dat al deze dingen slechts bestaan op de manier zoals ze zich aan mij voordoen?'  Descartes.
En:
'Bewustzijn speelt een rol. Bostroms argument berust volgens Geerdink op twee vooronderstellingen. De vooronderstelling dat bewustzijn op verschillende manieren geïmplementeerd kan zijn en de voorspelling dat onze beschaving in de toekomst over praktisch oneindig veel rekenkracht en opslagcapaciteit zal beschikken.
Het idee is nu dat alle systemen die voldoende informatie kunnen verwerken ook bewustzijn kunnen produceren. Bostroms argument noemt Geerdink echter erg speculatief, omdat computers misschien helemaal geen bewustzijn kunnen simuleren, maar dat – in tegenstelling tot computers – onze hersenen bepaalde materiële eigenschappen hebben die cruciaal zijn voor het produceren van bewustzijn.'

Hoe het menselijk denkvermogen uit de evolutie een dergelijke sprong heeft gemaakt, dat de mens de enige soort is die kan nadenken over zowel zijn eigen bestaan als de wereld en de aard der werkelijkheid, wordt theoretisch aangenomen als een grote toename van breinmassa. Dat dit zo is, is niet volledig bewezen, men concludeert dat wanneer de complexiteit van de hersenen maar genoeg toeneemt, zelfbewustzijn daar het automatische resultaat van is.
Wanneer men dus over computers zal gaan beschikken met een vrijwel oneindige rekenkracht, zou daaruit automatisch een bewustzijn kunnen ontstaan, of men zou bewustzijn erin kunnen implanteren. De vraag is natuurlijk hoe je zoiets als "bewustzijn" in een computer implanteert. Nog vreemder is het idee, dat men bewustzijn kan 'simuleren'. Daarbij geldt dezelfde vraag, alleen nog indringender, hoe simuleert men iets als bewustzijn?

Daarnaast kun je niet verder het vermogen vergroten van een pc dan is toegestaan, de hoeveelheid informatie kun je niet eindeloos vergroten in een chip, de chip is éindig. (Een afwijkend idee daarop is dan nog de kwantumcomputer.) 

VG&M:
'Elon Musk, CEO van onder meer Tesla en SpaceX, stelt dat de kans dat we niet in een simulatie leven verwaarloosbaar klein is.'
Hetgeen een ernstig overdreven en bijna futoristische uitspraak is. We leven niet in een science fiction wereld, dunkt mij. De realiteit waarin we bestaan is van een dusdanige zowel complexiteit als ook grilligheid dat er geen reden is om aan te nemen dat we in een gigantisch computerprogram leven.
Op zichzelf is het een wel interessante gedachte, vooral voor mensen die graag filosoferen.

Wanneer we daadwerkelijk in een simulatie zouden bestaan, tja en wat wil "bestaan" dan zeggen? - dan zou het bijna onvermijdbaar zijn dat we dit zouden bemerken. Neem een kortstondige "stroomstoring" , of het programma doet opeens iets onberekenbaars :-) Dat zouden we onmiddellijk merken. We zouden bemerken dat de realiteit waarin we leven een universele illusie is.

Een leuk vergelijk hiermee is de film The Truman Show : Jim Carrey speelt al zijn halve bestaan in een geënsceneerde film, (met een verborgen publiek waarvan hij geen enkele weet heeft). De oceaan die hij bevaart eindigt echter prompt bij een hoge 'wal' - met een deurtje naar de studio. Hij komt achter de waarheid. Het is een mooi bedachte Twilight Zone maar zoals met veel films is het meer dan alleen fictie.

Het idee dat we allemaal in een simulatie leven als een aard experiment en misschien met een verborgen publiek (voor de een is dat "God" en voor de ander een "super intelligentie") is een aardig filosofisch spel: Descartes vraagt zich echter al twijfelend af, of de realiteit hem alleen zo wordt voorgespiegeld. De realiteit van een film is immers ook eigenlijk maar "ruis", toch zien we het als levendige beelden. We zouden in de pc. verdwalen in de oneindige reeksen getallen, en toch produceren deze getallen beelden en begrijpelijke teksten en zelfs digitale muziek. We worden in feite elke dag voor de mal gehouden door onze eigen technologie.

Maar het simuleren van bewustzijn lijkt me geen kwestie van rekenkracht. En de aard der realiteit heeft zulk een levendigheid, wildheid en echtheid, sla de brute golven waar op de oceaan - dat je tamelijk gerust kunt aannemen dat deze wereld 'echt' is.............

'The Truman Show' ..


Paul Delfgauw:
Descartes en ons leven in een computersimulatie

Jason Hickel: Economische groei maakt ons kapot..

Kort en bondig, het onderstaande filmpje, waar Jason Hickel zegt waar het heen moet met de wereldeconomie, maar ik vrees dat het niks oplevert.
Niks schijnt zo ingebakken in het menselijk systeem, dan dat van oneindige economische groei.
Dat economische groei de hele wereld ten goede komt is een even zo ingebakken leugen. Economische groei heeft nog altijd het meeste opgeleverd aan de reeds welvarende werelddelen en de elites van de wereld. De kloven tussen rijk en arm zijn nog nooit gedicht.
 
Waar de economieën groeien gaat de wereld ecologisch steeds verder ten gronde, niet "alles" kan samen toenemen, waar het éne toeneemt moet het andere wijken. Desondanks laten miljoenen mensen zich drijven en bewegen door alleen de term economische groei.
 
Vrijwel iedereen gaat overstag wanneer een politicus het weer eens uitbundig heeft over economische groei. Ik vrees dat weinig welvarende lieden veel op hebben met de oplossing, namelijk delen in de reeds volop aanwezige overvloed :
 

 
Zie ook 9ForNews.

vrijdag 18 augustus 2017

Susan Blackmore: The New Science of the Out-of-Body Experience -of- Waarom de geest altijd zoekt naar het vertrouwde wereldbeeld

Susan Blackmore is een interessant iemand, voor mijzelf heeft dat een persoonlijke tint, omdat Susan Blackmore bijzondere ervaringen ten deel zijn gevallen, soortgelijke ervaringen die mijzelf ten deel zijn gevallen. Namelijk out of body experiences. Dat is het bewuste en zeer realistische besef van het buiten het lichaam treden, binnen een aard kern of essentie van wat je bent. Daarbij kun je gewaar zijn van het hebben van een 'tweede fijnstoffelijk lichaam'.

Vooral vind ik Susan Blackmore een voorbeeld van hoe het brein werkt, maar hiermee bedoel ik wellicht wat anders. Wie ooit spontaan een uittreding (out of body experience) heeft beleeft komt frontaal in conflict met zijn/haar bepaalde wereldbeeld. Ondanks het realistische van de bewuste ervaring, kan je geest het niet plaatsen, een manier waarop 'het brein' dus werkt is, het ongelofelijke (hoe waar het mogelijk ook is) te verklaren binnen het aangeleerde en kennende wereldbeeld. Dit wereldbeeld zegt je dat je een stoffelijk lichaam hebt, en dat de wereld om je heen van dezelfde natuur is, alles heeft daarin een plaats. Bewustzijn en geest bevinden zich -vanzelfsprekend- in het stoffelijk brein. 
 
Ondanks ze haar ervaringen beschrijft als meest ingrijpend in haar leven, dusdanig dat deze ervaringen haar leven hebben bepaalt, is het brein constant bezig om datgene wat de 'ervaarder' gewoonweg niet logisch kan plaatsen, of rationeel begrijpen, toch dusdanig te plaatsen dat je beter of liever afgaat op datgene wat achteraf (na zulke ingrijpende ervaringen) plausibeler is, voor het logisch/rationeel verstand. (Om jezelf nog een beetje te harden daarin, kun je lid worden van de skeptische vereniging, waar Blackmore een geliefd iemand is.)
 
Dit gesprek is zeer recent op YouTube verschenen, (9 augustus) en duurt ongeveer 28 minuten.
 
Ondanks 'het brein' van Susan Blackmore genoodzaakt en gedwongen (zocht en) zoekt naar rationele logische, en dus stoffelijke/fysieke verklaringen voor haar eigen ervaringen met het buitenlichamelijke en het mystieke, (ze heeft iets van dit mystieke ervaren, wat anderen ook het goddelijke noemen) merk je dat ze ondanks ze een 'bewogen' skepticus is, ermee blijft worstelen.

Het opmerkelijke is, dat we door zowel de huidige dominerende materialistische opvattingen van wat geest en bewustzijn is, als door de drang om toch altijd te zoeken naar logische bevattelijke verklaringen, eerder de conclusies zullen geloven -veelal door anderen gedaan- dan dat we geloven wat we feitelijk zelf hebben ervaren. Dat wil zeggen dat je geest in feite de ervaring en wat de ervaring je vertelt, heel nadrukkelijk, bijna ogenblikkelijk tracht te verdringen. (Met zijn innerlijk 'scheermes van Ockham'.) Je staat jezelf eigenlijk niet toe, dat er iets bestaat dat je wereldbeeld weerspreekt. (Een misschien wat melig voorbeeld is een geestig cartoontje, zie onderaan.)
 
Aangezien je -laten we het anders stellen - een gerespecteerd lid wilt zijn van het wetenschappelijk georiënteerde intellect, of de nuchtere beweging van de skepsis, en niet wilt worden weggezet als een zwever en irrationeel iemand, met gekke ideeën over dat geest en bewustzijn buiten het lichaam kan treden (waardoor je zou kunnen concluderen dat teneinde geest en bewustzijn 'niet' per absoluut zetelt in het brein) wordt je al snel bekeerd tot de 'ratio'.

Het andere is, dat je eigen denken ervaringen die zo ongelofelijk om niet te menen ongehoord je hele bestaansbeeld omver werpen, in dergelijke ingrijpende kortstondige of soms langer durende ervaringen, zich door zulke ervaringen niet meer kan oriënteren. De geest kan deze 'toestand' niet aan, en zoekt daarom naar verklaringen die passen bij het bestaande algemeen bestaansbeeld.
 
We zijn de wereld zoals we die elke dag zien en ervaren -tot aan den dode gewenning-  gewend, maar die gewenning geeft ook de zekerheid en soort veiligheid dat we er niet aan hoeven te twijfelen.
 
Ergens zoeken mensen altijd naar het geheimzinnige en mysterieuze maar anderzijds hangen ze aan het bekende en vertrouwde. Het is welhaast een innerlijke tweestrijd.

Het gevoel of het geloven dat er meer is dan alleen het zichtbare tastbare is een zekere bevrijding, omdat een door wetten nauwkeurig beschreven werkelijkheid is als een dichte donkere doos, zonder iets van een opening, een énge muffe bestaansruimte (ondanks schijnbare onmetelijkheid).
Ondanks je deze optie open laat, - in elk geval laat een agnost deze optie open - is de vertrouwde realiteit altijd voorhanden. De tafel waar je op kunt leunen, die hard en vast is en waar je geen moment aan hoeft te twijfelen...
 
Bovendien willen mensen -nogmaals- graag serieus worden genomen, als iemand zegt buiten zijn lichaam te zijn getreden, wordt hij niet serieus genomen door de intellectuele community. Dit op zich zou voor een skeptische gemeenschap nog tolerabel zijn, 'iemands geest kan altijd parten spelen', wie neem je dat kwalijk - zolang je maar niet gelooft dat het ECHT is. Je kunt beter populair zijn in een skeptische gemeenschap dan een "eenzame zwever" die wordt aangeraden een bezoekje bij de psycholoog.
 
De verklaringen die zowel Susan Blackmore aandraagt als dat wat allerlei experimenten nu écht zeggen of betekenen (ik betwijfel of deze wel zoveel zeggen) zijn niet volledig begrijpelijk indien zij iets zouden willen verklaren.  Hoe het brein een dergelijk complexe voorstelling zou creëren waardoor je zelfbewust ervaart dat je feitelijk uit je lichaam treedt, is niet helemaal duidelijk. Nog afgezien van buitenlichamelijk behalve je fysieke lichaam zien liggen - allerlei details zien van wat er gebeurt en wat achteraf kloppende is. Veel bijna dood ervaarders met een element van uittreding kunnen op die manier verifieerbare waarnemingen beschrijven. (Ik neem aan dat je geen verifieerbare waarnemingen kunt hallucineren.)
 
Ondanks je geest of bewustzijn ingrijpende ervaringen kan hebben, neig je er eerder toe de logische regels en aannames te volgen die passen in een strikt modern wereldbeeld, hoe realistisch de ervaring ook was of meerdere bewuste ervaringen. Wanneer je zulke ervaringen bij herhaling beleeft, kun je in elk geval vaststellen, dat bewijs na bewijs zich opstapelen, elke maal dat je het weer ervaart ervaar je opnieuw het feitelijke van datgene wat zulke ervaringen je meedelen. Voor mijzelf was de constante herhaling van deze ervaringen wat een tal jaren aanhield een proefondervindelijk bewijs van de realiteit van het gebeurde. Bij proeven geldt per slot altijd de regel dat iets een feit is wanneer je het proefondervindelijk kunt herhalen met hetzelfde resultaat, ziedaar..
 
Ondanks Susan Blackmore daarvoor tevens bewustzijnverruimende middelen gebruikte, is niets van dien aard noodzakelijk, er zijn tig voorbeelden van mensen die zulke ervaringen volledig spontaan bij helder niet gedrogeerd bewustzijn ervoeren. Dat de hersenen bij dit soort ervaringen een rol spelen, is overigens verre van onredelijk, dat de hersenen de ervaringen veroorzaken is evenwel een andere kwestie :
 
 



Hoe de geest werkt :