'Ray Kurzweil - Is Life and Mind Inevitable in the Universe?' /b

Een ander interessant vraagstuk in Closer to Truth aan Ray Kurzweil, is de vraag naar de 'aard van het universum'. Een tamelijk nieuw modern idee is dat van een "virtueel heelal", waarin wij met alles wat bestaat, inclusief ons bewustzijn bestaan in reeds de machine zelf, dat wil zeggen een in elk geval duizelingwekkend complex virtueel programma. Ook hier gaat Kurzweil nogal wat grenzen te buiten als het gaat om het kúnnen van de gezamenlijke inspanningen van de geest: zij het in dit geval een product van een niet menselijke macht (God of Alien) of een verre toekomstversie van de mens zelf.

 

De mens die zo onvoorstelbaar groot gaat worden, dat hij alle complexiteit die voorhanden is in de realiteit ooit kan herscheppen in een illusionaire vorm, waarin alles wat bestaat zich dit illusionaire niet bewust is. Geen idee wat er zou gebeuren bij een 'kosmische stroomstoring'! Waarschijnlijk zou dit heelal zo zijn ontworpen dat de mens nooit inzage krijgt in zijn eigen essentie, maar wie weet, meer mensen en wetenschappers geloven dat dit een reële mogelijkheid is waarop wij en wereld bestaan.

 

Kurzweil heeft in elk geval filosofische kwaliteiten, hij heeft het tevens over andere mogelijkheden. De fijnafstemming van het heelal die op zich zo complex is en waardoor er uiteindelijk leven mogelijk was, tegelijk bestaande naast misschien ontelbare andere heelallen, waar deze fijnafstemming niet op deze manier heeft plaats gevonden (men zou er niet kunnen existeren.) Net zoals Darwins evolutie zou dit heelal het resultaat zijn van een wel of niet toevallige worp van een dobbelsteen, als men complexiteit in zichzelf althans wil toeschrijven aan 'toeval'.

 

Ten laatste: God zou natuurlijk zelf een Alien kunnen zijn, of een computer programmeur in een verre toekomst (het is zelfs de vraag of wij in het reële "nu" leven, we zouden immers een programma kunnen zijn uit een ver verleden) : 

 

'Ray Kurzweil - How are Brains Conscious?'

In de serie Closer to Truth gaat het over de vraag, in hoeverre men de mens als zodanig, dat wil zeggen zijn hele systeem, zijn persoon en tevens zijn complexiteit kan kopiëren, en kan laten 'voortleven' als een kunstmatige intelligentie.

Al wel Kurzweil in aanvang stelt dat het in gronde een filosofisch probleem is, heeft hij het over de technologische mogelijkheden om verbindingen te leggen tussen mens en machine. (En de mens teneinde 'machinaal' te vervangen.)

 

Voor mijzelf is het telkens verbazingwekkend overigens, als je beseft hoe weinig men feitelijk weet van bijvoorbeeld psychologische aandoeningen, waarmee zoveel mensen te kampen hebben, die worden gedrogeerd met medicijnen die niet fundamenteel helpen omdat ze niks "genezen" maar een en ander wat verdoven en afstompen. De neurologie weet nagenoeg niks van dergelijke processen. Desondanks doen wetenschappers (minder de neurologen maar meer degenen die met kunstmatige intelligentie bezig zijn, meent de programmamaker) voorspellingen, die de mens teneinde volledig degraderen tot automaten.

Laatste zou overigens een filosofische kwestie kunnen zijn. Natuurlijk trekt de informatie-kennis zich niks aan van filosofische kwesties, men meent het eens allemaal te kunnen uitvissen hoe het zit, dit idee gaat in eerste instantie ervan uit dat de mens niet meer is dan zijn brein.

 

Kurzweil meent dat in een nabije toekomst wanneer men alle menselijke eigenschappen en verbindingen en connecties begrijpt, al de processen die plaatsvinden in de hersenen, men een kopie zou kunnen maken van hemzelf. Zonder dat hijzelf daar deel aan heeft. "Kurzweil" blijft een afgezonderd eigen bewustzijn en individu, zoals hij meent. (Al dan volledig toegerust met microchips en andere kunstmatige objecten, de mens zou eerder zelf tot robot worden.)

 

Men zal deze ontwikkeling hooguit kunnen afwachten om de laatste grenzen te doorbreken van wat de mens "in essentie" is, of door juist óp die grenzen te botsen.

 

Zelf geloof ik dat er geen antwoorden zijn op elementaire ervaringen, die juist aspecten hebben van het overstijgende, die transcendente eigenschappen hebben.

Hier ligt nog een belangrijk 'conflict' zo je wil tussen de 'filosofen en techneuten'.

 

Het is wellicht voor een belangrijk deel waar dat hersenen en al de connecties met het zelfbewustzijn tot aan een grens 'machinaal' plaatsvinden. Het brein zou ook kunnen fungeren als een fundamentele verbinding met een diepere essentie, die buiten deze functies treedt, zoals je tv toestel of pc in verbinding staat met de eigenlijke bronnen, waarbij toestellen fungeren als "ontvangers".

 

In elk geval, als deze thematiek je interesseert en dit is bepaalt geen makkelijke materie, hieronder het gesprek met Kurzweil :

 

 

'Onze geest is zoveel meer dan ons brein' ..

'Waar bevindt je geest of bewustzijn zich precies? Wetenschappers zien de geest over het algemeen als het product van hersenactiviteit. Maar er is groeiend bewijs dat de geest veel meer is dan dat.

Het brein speelt een ongelooflijk belangrijke rol, maar onze geest is niet beperkt tot wat er in onze schedel of zelfs ons lichaam zit. Dat stelt professor Dan Siegel van de UCLA School of Medicine, auteur van het boek Mind: A Journey to the Heart of Being Human.

Volgens Siegel strekt onze geest zich uit tot buiten ons fysieke lichaam. Je gedachten, gevoelens, herinneringen, aandacht, de dingen die je ervaart in deze subjectieve wereld zijn onderdeel van de geest.

Siegel zei dat hij zijn boek heeft geschreven omdat hij zoveel ellende in de samenleving ziet. De professor denkt dat dit deels het gevolg is van hoe we onze eigen geest zien.

Afgescheiden

Toen Siegel de vraag kreeg of hij zich thuis voelde in Amerika zei hij: “We leven allemaal zo geïsoleerd en voelen ons zo afgesloten. “In onze moderne samenleving geloven we dat de geest hersenactiviteit is en dat betekent dat het zelf, dat voortkomt uit de geest, afgescheiden en niet verbonden is,” voegde hij toe.'

Bron 9ForNews
[QZ]

Wanneer je geest/bewustzijn reduceert tot een hersenmechanisme, schep je het besef van de mens als zijnde van alles en iedereen losstaande 'automaten'. De ene automaat sterft en de andere automaat leeft voort. Het materialisme is zich nauwelijks bewust van de consequentie van deze opvatting van algehele ontbondenheid.
Je vreest echter dat de moderne samenleving die steeds meer materialistisch is gestoeld hierdoor wordt voort gedreven, mensen leven in moderne samenlevingen waarschijnlijk meer dan in oude tijden ontbonden van elkaar. Dat wil zeggen ten diepste: dat wat mensen met elkaar bindt en verbindt zijn factoren van gezamenlijke interesses en oppervlakkigheden. Maar in essentie hebben waarschijnlijk nooit meer mensen zich geïsoleerd gevoeld. Het besef en gevoel van verbondenheid, dat zich volgens bovenstaande professor uit in zintuiglijkheden, doet er nóg tekort aan.

Je zintuigen verbinden je weliswaar met de wereld buiten je, (of althans met minimale stukjes daarmee, want met wat en wie voel je je uiteindelijk verbonden -?- doorgaans zijn dat die mensen en aangelegenheden die in directe betrekking staan tot je eigen ego..) maar wanneer je uitgaat van een hogere directe verbondenheid waar alles met elkaar in directe communicatie (verbinding) staat, door "onzichtbare draden" geef je bestaan een beduidend andere dimensie erbij.

De diepste armoede heden is juist deze van het materialistisch denken en het zich hebben ontdaan van een meer religieuze/spirituele geest, het materialisme heeft daadwerkelijk niks te bieden. Dat is toch in zeker zin de slotconclusie..

Schitterende Graancirkel

Ansty is een dorp in het Engelse graafschap Wiltshire en telt 117 inwoners. Op 12augutsus afgelopen jaar werd er een prachtige graancirkel gevonden. Zie hieronder:

Deze website over graancirkels noemt het de 'de grand finale' van het graancirkelseizoen. 

Niburu meent:

"Natuurlijk is er nog een deel van de bevolking die gelooft dat dit soort complexe constructies midden in de nacht ongezien worden gemaakt door mensen met plankjes onder de voeten die niets beters te doen hebben.

Anderen zien het als constructies gemaakt door buitenaardsen en dan vooral met een bepaalde bedoeling, namelijk dat ze ons een boodschap willen geven."

Dat het mensenwerk is kan ik mij -daarentegen- goed voorstellen. Natuurlijk gaat het daarbij niet om het "geklungel" van de twee Engelse oudere heren die eens beweerden dat zij al de graancirkels maakte, zoals je Hier leest :

"In september 1991 verklaarden twee Engelsmannen, Doug Bower en Dave Chorley, aan de wereld dat zij verantwoordelijk waren voor alle graancirkels in Engeland sinds 1979. Ze lieten zelfs zien hoe ze graancirkels maakten. Ze gebruikten een houten plank met aan elk uiteinde een stuk touw. Elk met één voet op de houten plank, één voet ernaast en het stuk touw in hun handen drukten de mannen hard genoeg zodat het graangewas gebogen bleef. Zo liepen ze verder in een cirkel."

Het scheen me altijd een grote JOKE dat deze Bower en Chorley met plank draadje en voetstapjes complexe graanformaties konden maken. Het is het werk van kunstenaars, die zuivere meetkunde toepassen. Bijna alle prachtige architectuur en kunst is voor een belangrijk deel bestaande uit zuivere meetkunde of geometrie. Dat mensen tot complexe dingen in staat zijn hoeft feitelijk niet te worden bewezen. Het fantasierijk verhaal dat men hangt rondom deze mooie patronen -zoals Niburu- is allemaal uit de lucht grijperij :

 ("Samenvattend: Ik zie de fig tree in bloei en de metatron cube staat voor een van de twee getuigen, beschreven in de bijbel, die in de laatste generatie terug zal keren naar de aarde. Het is Enoch. De andere getuige is Mozes, zij zijn namelijk de enige mensen die hebben gewandeld met God. De graancirkel geeft aan dat de second comming aanstaande is en ik schrik er niet van dat dit ruimte schepen zullen zijn waar Jezus uit komt. Het nieuw Jeruzalem is niets anders dan een hele grote gouden kubus.")  ...... 

Zijn de aliens dan echt van die kunstzinnige wezens, die allerlei boodschappen achter laten en dan weer in de nacht verdwijnen? Of is/was Jezus een alien? Je moet er niet meer van maken, het zijn ontwerpen die willen verrassen, misschien vinden de makers ervan het leuk wat het allemaal voor reacties oproept, en meest bijgelovige verhalen over allerlei wonderbaarlijke energieën die er in en omheen plaats vinden, en dat graancirkels fungeren als 'ontvangers' van hogere werelden.

Mensen combineren een altijd aan ander, terwijl we, als het erop aankomt, helemaal niet weten waarmee we hebben te maken, als het aankomt op dergelijke aliens of buitenaardsen. Intelligentie is universeel, en het is onbetrouwbaar, het is de weg naar schoonheid en complexiteit en tegelijk de weg naar peilloos diepe afgronden....

Bower en Chorley, ze hebben vast wel een cirkeltje getrokken, maar om alle mooie en complexe formaties op te eisen is nogal zichzelf roemen  :

4 en 5 mei Wat herdenk je?

Als je de oorlog herdenkt, zoals dat vandaag en gisteren weer gebeurde, waarbij wederom de vele archiefbeelden van concentratiekampen, van massagraven, vol met uitgehongerde en uitgemergelde mensen, de opslagplaatsen van al hun goederen, hun kleren, hun haren en zelfs gebitten - die blijkbaar van meer waarde waren dan mensenlevens, wát herdenk je dan eigenlijk?

Wanneer wederom overal de nationale vlaggen uithangen, voel je een zeker ongemak, want vlaggen symboliseren nu juist de eerste oorzaak van oorlogen zelf, ze symboliseren het nationaal socialisme van Duitsland, het grote Duitse rijk, ze symboliseren de afschuwwekkende wereldwijde verdeeldheid, de ooit Berlijnse muur, de éne collectieve groep mensen die een bepaalde nationaliteit aanhangen, tegenover de andere groep mensen die een nationaliteit aanhangen, en al die vlagverheerlijking heeft de gehele wereld ontzaglijk verscheurd, in dit land en dat land, dit volk en dat volk, die ideologie tegenover een andere ideologie, het kapitalisme en het communisme, de Amerikanen en de Europeanen, de Islamieten en de Joden en de Hindoes en de Chinezen. Vlaggen hebben mensen in alle opzichten verdeeld, cultureel, ieder hun eigen ideologie of religie aanhangende.

Wanneer je dus de oorlog herdenkt, wat herdenk je dan?
Wanneer je de gruwelijke beelden uit archieven nogmaals ziet zie je de twee grootste kwaden, die direct te doen hebben met de mens als zodanig. Het ene is het systematisch óntwaardigen van een groep mensen, op grond van  niets anders dan negatieve etiketten, gezamenlijk gedeelde vooroordelen (Jodensterren), het individu van elk mens laten opgaan in het beeld dat men heeft en dat men domweg schaapachtig heeft overgenomen - van de groep mensen als zodanig, als zijnde Joden. Daarmee begint dit ontwaardigen van de mens.

Vervolgens ontdaan van hun persoonlijke levens en geschiedenissen, (elk mens in zichzelf waarvan men geen enkele notie had) kregen deze mensen alleen nog nummers. Dit kun je vergelijken met het nummeren van moderne veestapels, de oren van koeien die worden ontsierd door erin geknipte nummers. In oude boerderijen hadden koeien wellicht nog een lieflijke eigen naam, in de moderne veehouderij waar alleen nog productie telt tellen dieren niet meer als levende schepselen.

Datzelfde onderging het Joodse volk. Het ontwaardigen van een collectieve groep mensen en dan de tweede vorm van het ontwaardigen van het 'eigen mens zijn'.
De Duitse Nazi, het toonbeeld van zelfontmenselijking, meedogenloosheid die men ook heden nauwelijks in de ogen kan schouwen, in de verschrikkingen aangedaan aan zes miljoen Joodse mensen. Niet alleen het ontmenselijken van het Joods volk maar ook het zelfontmenselijken, als een totalitair programma, van een dictator. (De grootsheid van absolute meedogenloosheid.)

Deze gruwelijke beelden laten zien wat er gebeurt, wanneer mensen bepaalde hoedanigheden (om het zo te noemen) toelaten, in hun eigen bestaan, een facet daarvan is het 'jezelf' afscheiden van de ander, afscheiding is een der bronnen van het stoppen van medeleven. Op het moment je een scheidslijn legt, in je vermogen tot meeleven, en dat wil zeggen jezelf kunnen verplaatsen in een ander - wanneer die "ander" iemand wordt, die niet langer behoort tot 'jouw groep', jouw soort, jouw verheven stam of volk, iets waarmee je jezelf kunt vereenzelvigen - wanneer die "ander" een volstrekte vreemde wordt, waar je door propaganda en leugens en heersende domheid nietmaals meer een medemens in ziet, laat staan een mens.

Wanneer is een mens bereid om te moorden?

Tja, wat is herdenken eigenlijk, behalve wat ritueel gedoe elk jaar, opgevolgd door massale feestelijkheden en hier en daar een uithangend vlagje.. is herdenken wel het juiste wat men moet doen? Of moet men zich vragen stellen. Zoveel beter dan alleen 'herdenken'.

De Duitser die zich na de hel die hij bracht ongelofelijk snel weer herstelde, opeens was dit volk weer een braaf burgervolk, dat roept de bijna angstwekkende vraag op, wat moet er gebeuren om 'brave burgers' wederom zo te laten verontmenselijken en zo te laten verworden, dat zij kolossaal genocide plegen? Er schijnt niet veel voor nodig. Mensen zijn een volgzame soort, van individuen laten ze zich onderwerpen tot marionetten.

Oorlog en geweld en brutaliteit, ongekende brutaliteit, waar mensen worden ontmenselijkt door mensen die zelf zijn ontmenselijkt, heeft angstwekkende collectieve wortels en kiemen, en als je niet willende bent de grond van dat alles uit te zoeken, ontdoe je nooit meer de wereld van oorlog..

Spiritualiteit algemeen /B

Het Internet is bijzonder geschikt voor het verspreiden van een groot aantal religieuze en spirituele websites als ook leringen en leraren. Onder andere zijn er veel gesprekken te zien en te volgen van de Indische leraar Jiddu Krishnamurti, ook Eckhart Tolle zijn leringen worden gretig verspreid via Internet, en vele andere. O.a. "Osho" (alias Bhagwan Shree Rajneesh) ,"Sadhguru" en

soortgelijken. (Als je niet gelooft of er iemand is "verlicht" herken je hem wel aan zijn lange gewaden en volle baarden.)

Er is ontzaglijk veel te volgen over alle soorten stromingen, waar je misschien (als je daartoe een roeping voelde) naar India af moest reizen hoef je nu alleen wat te zoeken op internet..

Hoe hoopvol dat allemaal is, vanaf mijn eigen reeds jeugdige zoektocht naar antwoorden en vele onbegrepen levensvragen, heb ik meer het gevoel als eindresultaat volledig te zijn gestrand.

Ik ben altijd wat afstandelijk en sceptisch gebleven, hoe geïnteresseerd ik ook was in allerlei soorten leraren en leringen.
Na een aantal boeken en autobiografieën die ik ooit las van Krishnamurti, vroeg ik me af hoe hij zich in 'real life' zou presenteren, dan was het wel aardig om hem te zien in wat van zijn vele verspreide gesprekken die hij alom voerde. Dat is het fijne van Internet. De van hem vastgelegde gesprekken vonden hoofdzakelijk plaats op reeds oude leeftijd, je kunt daarbij in elk geval concluderen dat de scherpte van de geest van Krishnamurti nooit afnam. (Sommige hersenkundigen beweren dat je de geest kunt behoeden tegen aftakelen en vergeetachtigheid door bewust te blijven en aandachtig, en de geest continue op scherp te houden.)

Daarnaast zou je zo in het rag van een spinnenweb gevangen kunnen raken van noem het maar op: spirituele websites met een hoog zweefgehalte zijn bijvoorbeeld geweldig populair, maar ook de complotten vliegen je om de oren en worden gretig verspreid  (als je dus een wat tegenvallende website hebt wat betreft bezoekersaantallen, verdringen de lezers zich om je, zodra je begint over zweverijen en complotten.) Waarschijnlijk heeft dit als hoofdoorzaak een stuk dagelijkse verveling, complotten maken het spannend..

Iedereen wil dan opeens meepraten, wat dat aangaat leven wij in een ronduit belachelijke tijd. De meest serieuze websites die kritisch en afstandelijk levensvraagstukken opwerpen, krijgen nauwelijks bekijks. Dat is eigenlijk een teken aan de wand, want als het bestaan je inhoudelijk weinig zegt, wat maakt het dan uit wat voor onzin en nonsens je leest, het gaat dan allemaal om vermaak en het zoeken van sensatie.

-

 

Op meer serieus front, en daar voel ik me zelf zoals al gezegd gestrand - is het helaas bijna uitsluitend ook alleen maar zoete koek, niet meer dan een bagage aan woorden. Als het erop aankomt bestaat er niets zoiets als "radicale verandering", waar Krishnamurti op aansprak, door te vragen of een mens ooit wel radicaal kan veranderen, spreek je de totale structuur aan van het leven, de structuur van de werking van het leven, dat wil zeggen ook die van het brein, de geest/bewustzijn. Deels betreft dat een neurologische kwestie, je kunt aan dat alles niet voorbij gaan. Kan een mens de algehele psychologische werking die gaande is in hemzelf ingrijpend wijzigen? Overigens zou Krishnamurti dat tevens ontkennen, want dat is wat mensen altijd en aldoor hebben geprobeerd, het veranderen van a in b en van b in c, van het lagere zelf naar het zogeheten hogere zelf, dat is een belangrijk deel van het algeheel menselijk conflict.

De oplossing zou nog radicaler zijn, want 'kan de mens als ego eindigen'?
Veel van deze grote geesten, want daar doe ik niets vanaf - confronteren menig mens om die reden uiteindelijk met het onmogelijke, als je onmogelijke vragen of kwesties oproept, kunnen mensen hooguit radicaal worden geconfronteerd met hun eigen onmacht..

(Persoon a die persoon b wil zijn heeft moeite om te accepteren dat hij persoon a is, en persoon b is als "gewenst persoon" in algeheel conflict met persoon a, persoon a stelt zichzelf allerlei doelen, en als hij die eenmaal heeft verwezenlijkt kan hij als persoon b verder gaan, totdat ook persoon b verveelt geraakt met die, die hij is. Een oneindige zinloze weg. Het concept in zichzelf dat veelal door geestelijke/spirituele leraren wordt opgeroepen is de kwestie van willen/moeten veranderen. De beweging in zichzelf reeds van "moeten veranderen" veroorzaakt een innerlijk conflict en kan menig mens confronteren met wezenlijke onmacht. Want is een mens überhaupt wel in staat om te veranderen, (vanaf de grond wel te verstaan?)

/ Eindigen, alleen NU, dat wat IS enzovoort..

Andere leringen die al jarenlang worden verspreid op internet zijn onder andere die van Eckhart Tolle - van oorsprong een Duitser die zich naderhand vestigde in Engeland en in de USA - en daarnaast het non-dualisme als geheel.

Bij nogal wat teachers krijg je het onaangename gevoel dat zij niet alleen op de top van de stoel zitten, maar ook op de top van hun gemakzucht.
Wanneer je positie in het volgens Tolle zo belangrijke "NU" rijk gezegend is, wat zou je dan nog willen verstoren aan die illusie van vrede en gelukzaligheid? Maar hoe zou het "NU" eruit zien, als je verkeerde midden in een oorlogsgebied, of te kampen had met armoede of een ernstige ziekte? Het is niet verbazingwekkend dat de Amerikaanse Oprah Winfrey Tolle ontdekte, zij is ongeveer de rijkste zwarte Amerikaanse die er is. (Hoe gezapiger kan het nog.)

Veel spiritualiteit lijkt eerder op een samen zich onttrekken aan juist de realiteit, aan een zeker randje van de wereld, waar het lekker toeven is in kleine clubjes. Waar men wat naar binnen kijkt en wat onderzoek verricht naar hoe men zich momenteel nu eigenlijk "voelt".. en of dat aangenaam genoeg is of misschien dat er een methode bestaat om zich nog wat aangenamer te voelen..

Wat heeft dat eigenlijk allemaal te maken met diepgaande bewogenheid?
Spiritualiteit wat nog iets had van het karakter van onzelfzuchtige religie, heeft in tegenspraak met haar eigen claims van het zichzelf juist willen ontkoppelen van zelfgerichtheid - de hoogste zelfgerichtheid als hoofddoel (gekregen.)

/ Hoeveel fixaties..

Wat moet je voorstellen bij bewoordingen als lager zelf en Hoger ZELF (behalve dat tweede met hoofdletter wordt genoemd) en zogeheten Awakening, ofwel ontwaking, ontwaakt van wat, in wat of door wat?

Het ego is onafgebroken bezig, daar lijkt het veel meer op - met zijn eigen ego al het mogelijke wijs te maken, door zich bijvoorbeeld op te delen in lagere en hogere zelven. Ook het ontwaakte zelf is een verdere variant, van een zelfverbeelding. Aan wat herken je de ontwaakte mens? Aan zijn stilzitten in meditatie ??

Zelfontkenning als centraal thema in het non-dualisme is overigens niet verschillend van een verdere fictie, als je al weinig kunt doen of veranderen aan het bestaande zelf, ontken je dat het bestaat, je verzint in zeker zin een plek ergens in het brein, waar een andere werking zou plaats vinden dan die van het 'zelf'..

-



Je moet alles Im Frage stellen: Je hebt een wezenlijk andere positie als je een gemakzuchtig bestaan kunt leiden in overvloed, veel geestelijke/spirituele leraren leefde feitelijk een weelderig bestaan. Ook Krishnamurti leefde een weelderig bestaan, hij kreeg ongelofelijke schenkingen zoals destijds landgoed Ommen en haar kasteel Eerde. Mensen, en dan voornamelijk een vaste kring toehoorders hebben er vaak veel voor over wanneer iemand anders hun tot allerlei of bepaalde inzichten kan helpen of brengen, dat een ander dit kán is daarbij nog maar de vraag, veel mensen geloven dat alleen ideeën woorden en het denken over... voldoende zijn om als mens een zekere transformatie te ondergaan. Die vervolgens een grote invloed zou hebben op hun verder leven. Zo leven wellicht verreweg de meesten een illusionair leven met een hoop 'schijnhoop'..

Dat doet overigens niet perse iets af van de boodschap van bepaalde mensen en hun inzichten.
Krishnamurti vind ik nog steeds een van de weinig echte bewogen mensen, al dan wijlen. Hij blijft actueel, (de verdeeldheid van destijds die de hele wereld verscheurde is heden ten dage alleen nog verergerd. Ook het nationalisme blijft een ongekende opbloei handhaven. Wanneer je - zoals ikzelf gisteren (4 mei) - de zeer schokkende beelden zag van de talloze uitgemergelde uitgehongerde lijken van Joodse mensen die bij stapels op elkaar lagen, zou je verwachten dat mensen eindelijk hebben afgerekend met nationalisme, en vooroordelen en het negatief etiketteren van mensen als een collectief maar niets is minder waar.)

'De wereld ben jij', herhaalde Krishnamurti, de wereld is de afspiegeling van het eigen zelf, het in zichzelf verdeelde 'zelf' schept de uiterlijk verdeelde wereld. Zolang de mens verdeeld is, is de wereld verdeeld, en alles wat verdeeld is, is de bron van al het conflict en alle mensen minachting.

Dit staat ergens op een verschillend vlak, dan de bijna ontelbare hedendaagse geestelijk/spirituele stromingen, die het ego-gericht aan zichzelf werken teneinde een staat van bewustzijn te bereiken die voldoet aan een of ander gevoel van geluk - centraal stellen, en zich niet echt bewogen bekommeren om wat er gaande is in de wereld.

/ De eindeloze lessen van eindeloze ego's ..

Duizenden mensen menen dat zij oplossingen hebben, middels boeken of middels uitvoerige programma's websites en leringen, die gretig worden verspreid op Internet, ieder persoon die meent voor zichzelf iets als een oplossing, of een weg naar het geluk of het succes gevonden te hebben meent dat dit meteen openbaar moet worden gemaakt. Elke fantasie van de een kan de fantasie van velen worden. (Focus je op de Kosmos en de Kosmos werpt je geschenken en zegeningen toe.)

Misschien moet je eerst een hoop van deze 'leringen' geluks/fantasieën en verdere esoterische contacten met de kosmos, of anders een paar jaar non-dualisme hebben bestudeerd en doorleefd, om erachter te komen welk een zolder vol met lege onzin het allemaal is.

De mens is onmachtig.
In religieuze stromingen leerde je in elk geval dat je uit jezelf niets vermocht, maar dat er altijd een reden was om te geloven, (het geloven dat net zo hard zou stranden overigens..) Je mocht je voorstellen dat er een macht was hoger dan die van de mens (die zo hard bezig is aan 'zelfverwerkeijking' en meer van dies) die in staat was en is om de mens boven zichzelf uit te tillen.

Uiteindelijk is er alleen je bestaan, dat elke dag zichzelf in stand houdt en leidt, met tevens zijn onmacht en diepste onvermogens, je kunt niet meer dan daarin meegaan.

Je hoofd te rusten leggen, de meest doodgewone dingen die vaak meer doen (en helen) dan heel die uitputtende zoektochten die duizenden wel of niet 'teachers'  voorschrijven of die menen dat ze oplossingen kunnen aanbieden.....

/ Op het slot
Bij zo ontzaglijk veel kennis en wetenschap van zoveel mensen, niet alleen wetenschappelijke kennis, die je in elk geval niet hoeft te betwijfelen voor een belangrijk deel (zo is zwaartekracht net zulk een feit als een stabiele wat zware asbak op je tafel) maar ook kennis van wie je als mens bent of beter behoort te zijn, zou kunnen zijn, en wat je daar allemaal aan tig-  kunt veranderen en hoeveel methodes oefeningen inzichten en bezoekjes bij leraar a en b en leraar z / tig zelfhulpboeken, de tien regels naar noem het maar (opperst succes, geluk, een goed mens zijn?) de talloze wegen uit het lijden, en ter bevrijding... hoe kan het dan bij dat alles, dat we nog altijd Anno 2017 leven op een bedroevend miserabele wereld?

'Tony Parsons: Wonderfully Gloriously Meaningless' / Over het Non dualisme

Tony Parsons is in de stroming van non-dualiteit mogelijk wel de meest opvallende persoon, al zou hij het met de term persoon oneens zijn. 'There is no me' zegt hij. Het non-dualisme spreekt me aan, zonder dat ik verlang daarin te overdrijven. Bij de vele gesprekken o.a. , je kunt ook nonstop non dualiteit volgen (Hier) kun je dit het beste beschrijven als een spirituele stroming, na christendom en Boeddhisme non dualiteit als het ware. Religie spreekt mensen niet mee zo aan, het zoeken in het leven concentreert zich daardoor meer op het eigen ik. Meer het ik dat worstelt met zichzelf, en zoekt naar verlichting, zonder zich daarbij nog te bedienen van het geloof in een transcendente macht, die deze 'verlichting' schenkt. In plaats van de verwachting op religieuze verlichting, die tot je komt in de vorm van een bevrijdende macht (God) zoeken non dualisten bevrijding in zichzelf, via wegen van inzicht, zelfbesef, en allerlei leringen.

Dit is al lang een aard nieuwe trend, in plaats van de 'vroegere ootmoed' ,waarbij je als mens besefte dat je slechts bent/was overgeleverd aan de willekeur van de natuur of van het leven zelf, terwijl niets je uit de ketens daarvan kan bevrijden. Dit staat tegenover het hedendaagse "geloof" dat bevrijding kan komen vanuit een innerlijke bron of gewaarwording.

Tony Parsons komt in deze weinig succesvol over, als het erom gaat wat hij mededeelt, hij doet hoofdzakelijk (feitelijk onmogelijke) uitspraken, je zou die uitspraken met wat kritische beschouwing makkelijk zelfbedrog kunnen noemen, want als er geen "ik" aanwezig is, wat is dan de instantie die zichzelf uit in deze? (Als je deze vragen niet wenst op je vragenlijst kun je non dualisten wel in alles geloven.) Zonder ik-vorming was er geen taal, geen geheugen, geen herinnering, je zou dat het beste kunnen vergelijken met een staat van algehele dementie. Dementie is weinig in het voordeel van iemand. Men weet de weg niet meer naar het eigen huis of kent zijn naam niet meer. Dat zou de opperste staat kunnen zijn van "there is no me".  Als je, zoals Tony Parsons, de opperste verbazing opwekt bij vragenstellers, en dan wat vreemde lachende trekken vertoont, brengt dat ook niet meer helderheid. Als je jezelf graag wilt verhullen in een waas van mysterie, bereik je misschien wél wat nieuwsgierig publiek.

Het heeft nul zin, om uitingen te doen die reeds liggen in wat schijnt een vér stadium van bewustzijn of zogeheten awakening (ontwaking) omdat niemand je dan meer begrijpt. Een kritisch mens kan het ook een stadium noemen van zelfontkenning, het zelf gewoonweg ontkennen in zijn existentie, en dan beweren dat je zogeheten bent bevrijdt van een 'zelf'. Je zult in elk geval bij het begin moeten beginnen en je in de plaats van toehoorders moeten 'verplaatsen' als je nog begrijpelijk wilt zijn. Dat doet Parsons niet.

Blijkbaar, en laat ik daarbij beter beginnen - is het "zelf" of het ego voor -bepaalde- mensen een grote last, het ego is beladen met heugenis, herinneringen, die lange niet alle gelijk positief zijn, het verleden drukt op menig mens, zoals een locomotief met een groot aantal vol beladen wagons achter zich mee sleurend. Het menselijk brein schijnt er niet op gemaakt, om een "wis" programma mee te dragen. (Zoals je op je pc nog een prullenbak tot je beschikking hebt.) Het leven werkt alles behalve bevrijdend, je ziet tevens de talloze werkingen van elk ego zowel in zichzelf als op het wereldgebeuren. Overal domineert de alles beheersende verscheurdheid, zowel op het innerlijk als uiterlijk vlak, en waar verdeeldheid bestaat, bestaat onvrede, dreiging, oorlog, er is disharmonie en conflict.

Het zelf schijnt niet bij te dragen aan oplossingen, eerder schijnt het de bron van het tegendeel, de mens lijdt aan zijn zelf. Om dan te beweren vanuit het non dualisme, er is geen mijzelf, doet meer lijken op de grote barbatruc, van het doen verdwijnen van een 'zelf'.
Wat minder radicaal dan dit, kunnen de vele inzichten weliswaar bijdragen aan een manier om naar jezelf (het zelf) te kijken.

Tony Parsons zegt en herhaalt vaak, er is geen zelf, er is alleen dat wat gebeurt en gebeurende is. Het punt in deze is, dat Parsons wellicht een staat wil oproepen van niet handelen, ofwel passiviteit, de menselijke geest is eigenlijk nooit in staat om alleen gade te slaan, ogenblikkelijk worden gedachtes en emoties in alles betrokken, en volgt een of ander handelen. Dat is de werking van het ego-gebeuren. Parsons zegt onder meer 'niet ik denk, er is alleen denken', voor doorsneemensen die wij eigenlijk zijn, is dat moeilijk te bevatten. Omdat wij denken ogenblikkelijk koppelen aan het eigen ik, je zegt automatisch "ik denk", je gaat nooit een stap verder door denken te ervaren als iets dat uit zichzelf gebeurt.

Het idee dat hierop berust is -lijkt mij- controle, als mens wil je alles onder controle hebben, door ervan uit te gaan dat "ik" denk, ontsnapt er geen enkel -denken aan dat controlerende ik- Er is geen vreemde mogendheid die denkt, er is niets wat jouw doet denken of jouw denken overneemt of vóór jouw denkt.

Vanuit het zicht van hersenen werkt het wellicht heel anders, wanneer je regelmatig spontaan schrijft, zonder dat je daar eerst lastig over nadenkt en elke zin herhaalde keren voor jezelf herhaalt, en probeert telkens weer na te gaan of de puzzelstukjes in elkaar overgaan - niks van dit, bemerk je dat schrijven zichzelf leidt, en ook kloppend maakt. Je ik of ego schijnt hooguit een controlerende factor te zijn. Veel spontane gebeurtenissen hebben een verloop dat je niet voorop gegeven kon vermoeden. De beste auteurs of componisten werken waarschijnlijk exact zó (ze laten het gegeven, dat wat men aan het doen is, gewoon over aan zichzelf.)

Het denken denkt zichzelf, er is geen ik dat denkt, er is alleen denken, er is alleen wat is - de ideeën lijken ietwat op mensen als Eckhart Tolle, Tony Parsons ontkent echter de betekenis van het NU dat bij Tolle zó centraal staat. Omdat het nu nog steeds onderdeel is van de tijd zelf - verleden heden toekomst - en Parsons beziet alles 'tijdloos'. Er is alleen wat is, (het tijdloze.)

Je krijgt bij veel van deze concepten of ideeën (hoe je ze maar wilt benoemen) iets van versimpeling, is versimpeling de troostvolle weg naar gelukzaligheid? Je geest terugvoeren in een staat van alleen nog nu, (Eckhart Tolle)  of "wat is" (Tony Parsons.) Zulke momenten ervaart echter misschien iedereen wel eens, momenten waarbij je in iets specifieks hier en nu opgaat, terwijl alles om je heen min of meer vervalt,  je geest ontkoppeld als het ware van al zijn ballast en dat voelt bevrijdend.

- In vervolg  :