"Megachurches, Televangelists, and the Prosperity Gospel... those were things that I had never heard of before... until I stumbled across an infamous interview with Kenneth Copeland by Lisa Guerrero from Inside Edition.
What ensued after was a dive into rabbit hole unlike any other, from corrupt preachers, to lavish lifestyles, to claims of miracle healings, to cult-ish followings, and New Age/New Thought concepts. This... is the dark world of Megachurches."
'Scott Drummond deelt zijn verbazingwekkende ervaring van wat hij voelde en zag toen hij gedurende 20 minuten dood werd verklaard.
Het is een heel persoonlijk en teder moment in zijn leven, een moment dat de rest van zijn leven voor altijd drastisch heeft veranderd.
Hij heeft besloten dit verhaal nu te delen vanwege de gebeurtenissen van de wereldwijde pandemie, het coronavirus / COVID-19. Hij hoopt alle mensen te helpen die lijden en zich afvragen wat er met hen en hun dierbaren zal gebeuren.
De serie Prioritize Your Life belicht ervaringen van geweldige mensen om ons allemaal te inspireren om een beter leven te leiden. Een leven waarin we gefocust zijn op wat er echt toe doet. Laten we deze wereld zonder spijt verlaten.' (Tekst onder bron-film) :
In deze bijzondere serie, veelal uit het Duits naar het Engels vertaalde verhalen, berichten mensen zeer geloofwaardig van hun bijna dood ervaringen.
Deze beleving raakt zeer na aan de realiteit, omdat de man tijdens een hartstilstand - van wat een eenvoudige operatie leek - buiten en boven zijn lichaam verkeert, en van daaruit - in alle rust, behoorlijk exact kan vertellen wat er allemaal gebeurt rondom de weder opwekking van zijn lichaam. Dit verhaal komt zelf ná aan de ratio:
De skeptische wereld blijft ontkennen dat BDE belevingen een harde realiteit inhouden, daarbij is het behoorlijk ongeloofwaardig te blijven stellen, dat mensen geen - Wel Degelijk - verifieerbare ervaringen hadden/of hebben. Vaak komen beschrijvingen van allerlei handelingen die men Buitenlichamelijk waarneemt overeen met de reële gebeurtenis.
De uittreding speelt een essentiële rol bij vrijwel alle bijna dood ervaringen, deze man had een opmerkelijke uittreding. Zijn ervaring was ook minder complex, met een eenvoudige verhaallijn.
Kenmerkend voor deze ervaringen is ook, dat mensen het vaak hun vrijwel hele leven voor zichzelf behouden, deels omdat het hun eigen 'schat' is, anderzijds omdat het nog steeds weinig geloofwaardigheid krijgt..
"Vlees is cruciaal geweest voor de ontwikkeling van de mens, was de theorie. Maar dat blijkt niet te kloppen.
Homo erectus, de rechtoplopende, die zo’n 2 miljoen jaar geleden opdook in het oosten van Afrika, was een bijzonder mens. Hij zette beslissende stappen op weg naar de moderne mens, met de ontwikkeling van grotere hersenen, een groter lijf, een kleiner darmstelsel en smallere heupen.
Hoe kon Homo erectus dat doen? Door vlees te gaan eten. Dat was althans een gangbare theorie onder paleontologen. Vlees heeft de moderne mens gemaakt. Maar Amerikaanse onderzoekers hebben nog eens goed gekeken naar de bewijzen voor die theorie. En die zijn niet overtuigend, laten ze zien in vakblad PNAS.
Groeiend aantal sporen van vleesconsumptie
Het klopt dat er vanaf 2 miljoen jaar geleden een groeiend aantal sporen te vinden is van vleesconsumptie. In de opgravingen in Afrika zijn botten gevonden, die duidelijk door de mens zijn bewerkt, met stenen gereedschappen. De opgegraven bewijzen wekken de indruk dat de mens rond die tijd zijn dieet heeft aangepast en vlees op het menu heeft gezet. En omdat de mens van toen, Homo erectus, een opmerkelijke anatomische ontwikkeling doormaakte, is de relatie snel gelegd.
Maar het beeld, zeggen de Amerikaanse onderzoekers nu, wordt vertekend door de intensiteit van de opgravingen. Er zijn in Oost-Afrika archeologische vindplaatsen die tussen 1 en 2 miljoen jaar teruggaan, en die door wetenschappers tot op de bodem zijn uitgespit. Vindplaatsen ouder dan 2 miljoen jaar zijn er ook, maar die zijn vaak minder intensief onderzocht.
Geen plotse omschakeling
Als je het aantal geconsumeerde dierresten afzet tegen die intensiteit van de opgravingen, dan blijft er van die carnivore revolutie niets over. Zeker, de mens is dieren gaan slachten en vlees gaan eten. Maar dat is een geleidelijke vernieuwing van het menu geweest, en geen plotse omschakeling die de anatomische vlucht van Homo erectus kan verklaren.
Het is in ieder geval niet de énige verklaring, zeggen de onderzoekers. Er zijn in de wetenschap eerder al andere factoren geopperd die Homo erectus op het pad hebben gezet naar de moderne mens. Bijvoorbeeld de evolutie van de familieverhoudingen, waarin grootmoeder, die zich niet meer voortplant, de familie van eten gaat voorzien. Of het gebruik van vuur, waarmee voedzamere maaltijden bereid konden worden.
Voor die factoren zijn er ook nog onvoldoende bewijzen, zeggen de onderzoekers. Maar het idee dat vlees de moderne mens heeft gemaakt moet van tafel...."
"Per jaar dragen Nederlanders direct of indirect bij aan het vergassen van honderden miljoenen dieren.
In een van mijn klassen heb ik een leerling zitten die ik niet anders kan omschrijven dan geniaal. Ze zou zichzelf nooit zo omschrijven, omdat ze het typische voorbeeld is van een verlegen en bescheiden meisje. Haar verdere gedrag en cijfers geven dan ook een ander beeld dan haar eigen zelfbeeld. Op eenzelfde manier is het gesteld met Nederlanders als het gaat om hoe ze met dieren omgaan. Geen Nederlander zal zeggen een hekel te hebben aan dieren. Ik durf zelfs te beweren dat de meeste Nederlanders zouden zeggen dierenvriend te zijn als je het ze op de man af zou vragen. Opvallend genoeg zegt ons gedrag iets heel anders.
Weer meer vlees, hoe dan?
Onderzoekers van de Universiteit van Wageningen hebben voor het tweede jaar op rij geconstateerd dat er in Nederland meer vlees wordt gegeten dan het jaar daarvoor. Vorig jaar kwam bij hun onderzoek al het verrassende resultaat naar voren dat de toegenomen populariteit van vegetarisme en veganisme geen zoden aan de dijk zet. Daarover schreef ik toen dat de resultaten om moedeloos van te worden waren. Nu schieten mij wederom alle superlatieven te kort. Nederland eet zelfs een halve kilo vlees meer per jaar dan de dramatische 39 kilo per jaar van het jaar daarvoor. Hoe is dat mogelijk?
Deze nieuwe toename is domweg absurd omdat niemand die ook maar iets om dieren of het milieu geeft aan deze toename zou bijdragen. Het is namelijk niet zo dat we niet weten wat de kwalijke gevolgen zijn. De media staan bomvol artikelen over misstanden in de slachthuizen, klimaatveranderingen en niet te vergeten de stikstofcrisis. Daarbij komt dat werkelijk iedere malloot weet dat het stuk vlees op zijn of haar bord van een dier dat tegen zijn of haar wil is gedood vandaan komt. Waar komt een varkensrollade of kalfsdöner anders vandaan? De dood van zo’n dier gebeurt op afschuwelijke wijze. De traumatische beelden van varkens die kermend om hun leven worden vergast staan mij nog levendig bij. En dat is dan nog een van de zogenaamd ‘diervriendelijke’ manieren. Want wat te denken van varkens die bij bewustzijn in een vat kokend water worden gedompeld? Helaas komen zulke horror praktijken ook voor.
Het roept bij mij vragen op: Hoe zijn mensen tot zulke gruwelijkheden in staat? Het antwoord gaf ik eerder: emotionele afstomping. Maar misschien nog wel belangrijker: Waarom dragen mensen hieraan bij door massaal vlees te consumeren? Hierop is mijn antwoord: cognitieve dissonantie.
De ongemakkelijke waarheid over onze cognitieve dissonantie
Cognitieve dissonantie treedt op wanneer iemand handelt in strijd met zijn of haar waarden. Op dat moment activeert de mens een psychologisch verdedigingsmechanisme om de mentale last te verlagen. We verzinnen dan excuses, goedpratertjes voor gedrag waarvan we weten dat het eigenlijk slecht is. U herkent het vast ook uit uw dagelijks leven: een vriend is bezig met een dieet, maar wordt ook verleid door iets lekkers op een verjaardag. Op zo’n moment zegt uw vriend iets als ‘gezelligheid is ook belangrijk’, ‘voor een keertje mag wel’ of ‘je moet jezelf ook belonen’ en peuzelt het lekkers op. Hij doet daarmee iets waarvan hij eigenlijk weet dat het slecht is. Vanwege de cognitieve dissonantie verzon hij een smoesje om zijn foute gedrag goed te praten.
Bij vleesconsumptie gebeurt hetzelfde op massale schaal. Gedragseconoom Jan Stoop stelde een paar maanden terug in de Volkskrant al vast dat we juist als het om vleesconsumptie gaat bijzonder goed – of moet ik eigenlijk zeggen slecht? – zijn in het verzinnen van smoesjes. Volgens hem weet iedereen met enig gezond verstand donders goed dat het consumeren van vlees slecht is – niet alleen voor het dier, maar ook voor het milieu en daarmee de mens. Hoog tijd om ermee te stoppen zou je zeggen.
Maar om dat te doen moeten we eerst uit onze veilige illusie stappen en onze cognitieve dissonantie erkennen. Weg met ons zelfbeeld, hallo realiteit: Nederlanders zijn geen dierenvrienden, hoe graag we het ook zelf willen geloven. In plaats daarvan voelen Nederlanders zich superieur aan de dieren.
Gelooft u mij niet? Dat komt omdat u vasthoudt aan ons zelfbeeld en niet kijkt naar ons foute gedrag. Dat gedrag spreekt boekdelen. Per jaar dragen Nederlanders direct of indirect bij aan het vergassen van honderden miljoenen dieren. Niemand vindt dat normaal. Want zeg nou zelf, als een van de kleinste landen ter wereld iedere dag ruim 1,7 miljoen dieren (!) op industriële wijze ombrengt, dan valt toch niet aan de conclusie te ontkomen dat de inwoners van dat land geen dierenvrienden, maar een stel hypocriete dierenhaters zijn?
Het is een ongemakkelijke waarheid, maar daarmee niet minder waar: een dierenleven zal de gemiddelde Nederlander letterlijk een worst wezen."
In een undercoveronderzoek van PETA US werden 5000 beagles en pups aangetroffen die in een enorme fokfabriek in de VS 24 uur per dag, zeven dagen per week intensief werden opgesloten in kleine, kale kennels en kooien. Het bedrijf dat eigenaar is van deze fokkerij heeft ook een faciliteit in Nederland :
"De manier waarop mensen momenteel dieren gebruiken is moreel ontoelaatbaar. Maar dit inzicht is nauwelijks terug te vinden in politiek beleid, constateren filosoof Eva Meijer en bioloog Frans de Waal met tal van andere wetenschappers uit verschillende disciplines.
Wetenschappelijke inzichten over dieren veranderen razendsnel. We leren steeds meer over de complexiteit van hun innerlijke levens. Dat heeft normatieve consequenties: de manier waarop dieren momenteel door mensen gebruikt worden is moreel ontoelaatbaar. Bovendien hangen vormen van diergebruik, zoals de vee-industrie, samen met problemen die mensen treffen: het verband tussen de intensieve veehouderij, verlies van biodiversiteit en ecosystemen, klimaatverandering en zoönosen staat buiten kijf.
Tot nu toe zijn deze inzichten nauwelijks terug te vinden in politiek beleid. Dat is problematisch voor dieren en zeker ook voor mensen. Wij willen de nieuwe regering vragen om in het regeerakkoord dieren serieus te nemen. De maatschappelijke opinie is de politiek momenteel ver vooruit vanuit een breed gedeeld besef dat dieren niet slechts grondstoffen of gebruiksgoederen zijn.
Dieren behoren we serieus te nemen, zij zijn wezens met belangen. Net als mensen hebben zij een leven dat voor hen het belangrijkst is. Van veel dieren, zoals kippen, koeien, varkens, konijnen en vissen, weten we dat ze ervaring hebben van hun leven. Ze zijn iemand, niet iets. Onderzoek naar hun taal, muziek, cultuur en moraliteit staat in de kinderschoenen maar laat zien dat hun ervaring dieper reikt dan we dachten.
Koploper in verlies van biodiversiteit
Ook moeten we hen serieus nemen omdat we een planeet delen. Verlies van biodiversiteit (Nederland is daarin koploper in Europa) treft niet alleen de wilde dieren die afhankelijk zijn van gezonde ecosystemen: mensen zijn dat ook.
De manier waarop we dieren en de natuur behandelen zal ons opbreken, zeker in een klein land als Nederland met zo’n intensieve en grootschalige veehouderij. De coronapandemie laat zien hoe verstrekkend de impact van het verstoren van natuurlijke systemen kan zijn.
Aan de huidige politieke houding liggen paradoxen ten grondslag. Erkend wordt dat dieren wezens zijn met belangen, maar die belangen worden opgeofferd aan de economie. Dat is inconsequent, niet passend bij een democratische rechtsstaat. Principes die alleen voor de eigen groep gelden, in dit geval mensen, zijn weinig waard.
Daarom onze oproep: neem wetenschappelijk onderzoek naar dieren en de planeet serieus, ook uit de vakgroepen ethiek, filosofie, recht en taalkunde. Betrek dat niet alleen op toepassing van beleid, want dan is het al te laat, maar ook in het vormgeven van wetten en beleid dat daadwerkelijk voortbouwt op wat we weten over de dieren, om te beginnen met het regeerakkoord. Uit oogpunt van rechtvaardigheid en de ecologische crisis moet de omgang met dieren echt anders. Ons aller gezondheid, welbevinden en voortbestaan hangt ervan af."
Krishnamurti sprak me op jonge leeftijd al meteen aan, met sprekende boektitels, doorgaans van opgenomen gesprekken. Wie hem in levende lijve ziet raakt door hem gefascineerd, dit kan momenteel door de veelheid aan opgenomen gesprekken op You Tube. Hij blijft een van de meest originele mensen ter wereld, zijn bewoordingen zijn niet overgenomen, maar ontstaan uit zijn eigen geest.
In dit filmpje praat een welgeleerde Boeddhistisch man met hem, Krishnamurti raakt echter niet onder de indruk van zijn bewondering door zijn vergelijkingen met Boeddha's leringen. En stapt daar meteen van weg. Zijn originaliteit is dusdanig dat men hem vaak niet kan volgen naar zijn eigenlijk punt.
Het Boeddhisme is eigenlijk van alle religieuze overtuigingen het minst gekoppeld aan geloof in een god of goden, en komt na aan de realiteit. Vandaar deze Boeddhist de eenheid zag tussen Krishnamurti en Boeddha. Maar hij gaat zoveel verder.
De wezenlijke vraag die waarschijnlijk veel mensen weleens bezig houdt, heeft er wel een transformatie plaatsgevonden in deze wereld? Krishnamurti maakt geen onderscheid tussen de 'persoon' en de wereld, alle mensen dragen dezelfde kenmerken in zich, conditioneringen en verlangens naar geluk of gevoelens van angst en lijden. Daarom praat hij altijd in termen van het 'geheel'.
Opvallend zijn er al wat filosofen geweest die allerlei vergelijkingen maken, zoals bv. Steven Pinker die in zijn boek, The Better angels of our nature beschrijft dat mensen 'betere mensen' zijn geworden. Heb je daarvoor twee gruwelijke wereldoorlogen nodig gehad, en een lange weg naar afscheid van slavernij (al de mensen zijn toch nog steeds de slaven van hun talloze werkbazen) en middeleeuwse barbaarsheid? Krishnamurti heeft het met name over deze tweedeling, je moet dus eerst een onnoemelijke agressie gebruiken, om 'daarna' te komen tot een minder agressieve mensensoort? En is dat waar? Hij komt dan tot een bepaalde zinsnede in dit anderhalf uur durend gesprek: Je kunt niet een voet links hebben en een ander voet rechts, je moet met beide op één plek staan. Ofwel je kunt niet agressief en gewelddadig zijn en tegelijk non-agressief en gewelddadig.
Een van beide is wat Krishnamurti noemt een 'faxt' - een feit - Hij vraagt telkenmale, en onvermoeibaar naar hetzelfde, kunnen mensen blijven bij het feit, het feit is dat wat feitelijk is. Maar zonder het feit te beoordelen/veroordelen, of meteen actie te ondernemen. Actie ondernemen tegen het feit is wat mensen aldoor doen. Wellicht omdat ze het plaatsen onder afkeurenswaardig gedrag.
Om dat bij te staan, staan er wel talloze filosofen en therapeuten en goeroes en leraren klaar, je vertoont agressief gedrag of je vertoont jaloers afgunstig gedrag of je bent hebberig, of je voelt angst, het is deel van conditionering om menselijk gedrag te plaatsen in wel of niet goedgekeurd gedrag. Wat is het echter dat mensen niet bij dat kunnen blijven wat 'feit' is?
Die vraag komt telkens terug bij K. Wellicht vinden we bepaalt gedrag fout of verkeerd, en menen meteen dat actie daartegen ondernemen van belang is. Mensen verlangen alle naar geluk en overal staan bewegingen klaar die je daarmee willen opvangen. Je bent het ene maar zoekt naar het andere. Dat wil zeggen dat je continue aan het vluchten bent. De mens is als het ware constant op de vlucht, in zeker zin voor zichzelf.
Daarentegen vraagt Krishnamurti indringend of je bij iets kunt zijn en blijven zonder al dat andere: Er is alleen het feit, de rest bestaat uit veelal illusionaire vluchtwegen, om daarvan wég te geraken.
Dat noemt hij de tijdlijn van verleden heden en toekomst. De mens is niet alleen evolutionair/biologisch in een voorwaartse spiraal gekomen -van voorouderlijke aapachtige naar mens- naar heeft dat psychologisch overgedragen, als kind leer je al dat alles wat je wilt gaan worden, in een steeds verder proces, en als je bepaalde leringen klaar hebt, ben je de weg gegaan en ben je daar waar je wilt zijn. Dat wat is -zoals Krishnamurti de taal gebruikt- wil men aldoor ombuigen, veranderen, verbeteren. Krishnamurti gaat daar niet in mee, en komt meteen terug bij de essentie: je bent dat wat je bent, kun je dat waarnemen zonder enige vertekening?
Zoals je bv. ook een boom waarneemt zonder enige vertekening, of naar een landschap kijkt. Blijkbaar is dat de 'hele weg die men dus moet gaan'. (Geen weg(?) :
