'Hoe plaats je dierenleed?'

Via Twitter kwam ik ongeveer afgelopen jaar steeds meer in aanraking met zeer ernstig dierenleed, en daarmee werd je zowel geconfronteerd met de algehele mentaliteit achter dierenleed, als met vragen die je jezelf steeds indringender ging stellen.

Er is iets danig mis met onze wereld, het maakt niet uit met hoeveel dierenleed je wordt geconfronteerd, de mensen zien éérder een medemens -met een gebroken been- dan het meest afschuwelijke dierbeulerige handelen wereldwijd.
Wat is er dus aan de hand?

In China werden miljoenen varkens levend en bewust in kuilen begraven, afschuw angst en verstikkingsdood voor bijna ontelbare dieren, (waarvan een deel nog levend verbrand.) Maar de tv reporters en nieuwsberichten handelen úitsluitend, en dan ook úitsluitend over de barre tijden van de Chinese boeren en hun economische verlies. Is de huidige mens nu echt zo volslagen onverschillig ten aanzien van dieren en gruwelijke diermishandeling (want dit is onmiskenbaar diermishandeling op schaal van de Jodenmoord tijdens de 2de WO)? Daarop zijn énkele antwoorden.

Ten eerste vinden bepaalde of een aantal mensen het vergelijk van de grootschalige dierenmoord met het lot van de Joden in de 2de WO totaal onpassend of onpasselijk, maar het enige wat niet -past- is het onderscheid mens en dier.
De aantallen dieren die worden gemarteld opgesloten in vergelijkbare concentratiekampen en vergast of anderzijds afgeslacht, hebben geen rechten, en dat had het Joodse volk ook niet ten tijde van Hitler. Er vinden elke dag grootschalige genocides plaats jegens dieren. De realiteit hiervan wordt verdoezeld en ontkent of op tal van manieren weggepraat / of weggekeken, opnieuw vergelijkbare situaties met het Joods volk tijdens WO2.
De Duitsers zeiden: Wir haben es nicht gewusst".

Maar dit excuses is niet meer mogelijk, omdat er inmiddels een vrijwel eindeloze reeks aan veelal verborgen opnames bestaat van tal van dierenbedrijven en slachthuizen, die dieren zeer ernstig mishandelen. (Onnoodzakelijk en soms uit pure lust tot wreedheid.)
Dan argument 2. Dieren zijn geen mensen.

Zou je nu zelf geen mens zijn, en zou je behoren tot een diersoort, dan had je wellicht niet dat specifieke van het "mens zijn" // een diersoort is niet in staat te strijden voor zijn soort, zijn soort een eigenwaarde toe te kennen, boven alle andere soorten, (de mens blijkbaar wel, want de mens is God der aarde) : Een dier herkent bepaalt gevaar, misschien van een aankomende wolf, zijn grootste vijand herkent het dier eerst na gruwelijk te zijn mishandelt erdoor, n.l. de mens.

De mens: Die belangrijkste groep sadisten, (die een koe die was gevallen tussen de stangen in een stal slechts schopte, alsof dat hielp dat dier overeind te krijgen) ..
Maar waarom bekommert dit alles de grote meute der mensen niet?

Loshangende vraag hierbij: Weet die grote meute dit allemaal wel?
De veebedrijven en fabrieken doen er blijkbaar alles aan, om de ellende van miljoenen dieren te verstoppen, daarom de zin van Paul mcCartney:
 “Als slachthuizen glazen wanden hadden dan zou iedereen vegetariër zijn”
Daarnaast zie je zelden tot nooit reportages over geweld tegen dieren in de dierindustrie,
het lijkt bijna een verloederde kliek, die hele wereld van politiek tot reporters.

Maar een 3de argument geeft (helaas) veeleer de doorslag.
De mens is volledig geprogrammeerd op uitsluitend de term economie.
Slechts een -paar- mensen kijken daaraan voorbij, zij zien niet alleen de economische belangen winsten en verliezen, en de belangen van de veeboeren.
Zij zien het LIJDEN VAN DIEREN.

Is het dan een kunst om het lijden van dieren te zien?
In zeker zin ja, want als je hersenen volledig zijn geprogrammeerd op slechts termen als economie, menselijke belangen, grootschaligheid, dan kan men volledig voorbij gaan aan de dieren: De dieren spelen dan nul rol. Nog interessanter, de samenhang tussen ópzettelijk voorbij kijken aangaande grootschalig dierenleed, en het sussen, het schoonwassen van het eigen geweten.

'De mens is een ethisch wezen, zolang hij maar deze ethiek óntkent'.

Hoeveel dierenleed moet je niet 'willen' zien, hoeveel dierenleed 'kijk je weg',
want wegkijken heeft een gewichtige -economische- reden, die samenvalt met ethiek en geweten.

De boeren zijn in verzet, die vegetariërs en die veganisten en al die, die opkomen voor dierenrechten en dierenleed, dat doet een continue beroep op hún geweten en ethiek. Dat willen zij natuurlijk niet, want hoe run je een bedrijf met honderden zo niet duizenden dieren, als je 1/moet erkennen voor jezelf, dat dieren een WAARDE in zichzelf hebben, niet alleen een vlees/en/consumenten-waarde:
dat dieren Bewuste pijngevoelige wezens zijn die dicht bij de mens staan (vandaar de horde aan dieren aan planten vergelijkers, want planten staan vooral ver af van ons mensen).

Het erkennen van de WAARDE van dieren, Intrinsiek.. als levende bewuste schepselen met een complex zenuwstelsel, met hersenen, met het vermogen om pijn te ervaren, zou het onmogelijk maken om dieren nog op een of andere manier te schaden, en ze naar de slacht te sturen. Daarom speelt óntkenning bij deze mensen een grote rol.

Op Twitter kom je echt de soms meest absurde en daardoor soms vermakelijke idioterige figuren en zinnen tegen, een heuse Anti Veganistische één man gevechtstroep, die zich blijkbaar door zijn vleeslust dusdanig voelt aangevallen, dat hij in mensen die opkomen voor dieren - een groep vijanden ziet. Hoe kun je met enig verstand, in mensen die opkomen voor dieren en die de dieren ellende uit de wereld willen, nu iets kwaadaardigs zien?

Maar was dit niet dé kwalijke overgangsfase bij elke verandering in mentaliteit, toen men de slavernij wilde afschaffen zorgde dat voor ontzaglijk veel weerstand. (I have A Dream.) Nu gaat het om de afschaffing van de laatste meest uitgebuite slavernij ter wereld, die van de dieren. En wat het als eerste teweeg brengt is weerstand en tegenstand.
Ten eerste, - en zie eens wat een vergelijkbare mensenvoorbeelden wel degelijk ZIN maken - moesten de slaven een MENSWAARDE (terug) herwinnen.
Zolang zij geen waarde hadden, kon men ze grootschalig uitbuiten, onderwerpen en kleineren als ook mishandelen.

De weg naar de dierenwereld is dan maar klein, alleen de mens maakt het verschil door zichzelf te beschouwen als een Afgod, de dieren zouden 'zielloos' zijn, hetgeen al miljoenmaal is weerlegd door biologische feiten.

Pas wanneer dieren niet langer worden beschouwd als uitsluitend voor het economische belang van de boeren, (want dieren vallen altijd als vanzelfsprekend onder het economische belang van boeren en worden gezien als "boeren-waar") en mensen dieren een EIGENWAARDE toekennen - dan krijgen dieren ook een Eigen Plek in het universele bestaan.

Je beseft met de tijd de algehele samenhang, van patronen, over het algemeen zouden vrijwel alle mensen geschokt reageren op ernstige dierbeulerij, en dierbeulerij is AAN DE DAG (het is veeleer gewoonte dan uitzondering in de veesector) : het beste lees je al die reacties vol afschuw onder menige Twitters van plaatjes of opnamen van dierenleed. Dierenleed DOET de mensen wel degelijk wat.

Maar deze wereld lijkt op een samenzwering van óntkenning, en dat alles omdat de politiek en de bedrijven en de multinationals en de banken daar enorme PROFIJT van hebben, niets, echt niets kan momenteel de op het waanzinnige af belangen van ECONOMIE verslaan. Zodat mensen er eindelijk voor kiezen, om hun zelfbenoemde beschaving en civilisatie wáár te maken.

'Hidden camera dairy calf investigation'

 

 

De ene grote smeerlapperij: Dierindustrie...….

'Geen fundamenteel verschil tussen dierlijke en menselijke emoties'

"Mensen en dieren lijken nóg meer op elkaar dan we al denken. Sterker nog: volgens primatoloog Frans de Waal is er geen fundamenteel verschil tussen dierlijke en menselijke emoties. Hij schreef er het boek Mama’s laatste omhelzing over en zit vanavond, samen met zijn leermeester Jan van Hooff, aan tafel bij Pauw."

Dit zeer interessante gesprek bij Pauw kun je in deze link volgen:
(Kies voor GoogleChrome):
https://pauw.bnnvara.nl/media/689516

Mensen en hoger ontwikkelde dieren zijn 99 procent identiek wat betreft DNA (De Waal.)
(Een leuke bijkomstigheid is het taboe dat veelal lag op menselijke termen, zoals 'gevoel',
en die dan anders werden genoemd volgens een of ander wetenschappelijke term.)
Volgens De Waal is dit aan het veranderen, vooral bij jongere generaties.....

(VPRO Tegenlicht) - De aarde draait door // Paul Kingsnorth

"De Britse denker en schrijver Paul Kingsnorth was één van de kopstukken van de milieubeweging en bereikte met zijn vlammende betogen een groot internationaal publiek. Tot hij tot inkeer kwam en van zijn geloof, dat de mensheid de wereld kon redden, viel.  

Kingsnorth vindt dat de groene beweging van nu de nog overgebleven wilde natuur in een overwinningsroes inruilt voor een windmolenpark of zonnepanelenfarm. De strijd is verloren. Hij trok zich met zijn gezin terug op het Ierse platteland om zelfvoorzienend te leven. Een portret van een eindtijddenker die desondanks de hoop niet opgeeft en blijft geloven in de kracht van de natuur."

Hier kun je de (Gemiste) Uitzending bekijken.


Deze uitzending van activist Paul Kingsnorth blijft voor mij een van de meest aansprekende. 
Vandaar ik het aan deze blog toevoeg.

'Wat valt er te lachen om een theodicee?'

Een óud stukje -21 september 2013- van Evolutieblog, dat ik echt toevallig tegenkwam, maar me meteen aanspreekt. In het verleden had ik vaker discussie met evolutiebioloog Korthof, wat soms in wreveligheid ontaarde. Als het over theologische kwesties ging. Want ik weet niks van Gen 213XQ of zoiets. 

Ik voel mijn leven lang toch als levens veranderend, het past wat in de opmerkelijke zin van iemand die pas was in het program Adieu God, waarin een bekende Nederlandse zei: Ik geloof niet in God, maar ik geloof ook niet Niet in God'. Dat is een beetje mijn eigen gevoel in deze, het lijkt wat dubbel en haaks, maar het idee van een God zit toch blijvend gehard in je bewustzijn. Zou iemand mij per direct vragen, geloof je in God, zou ik zeggen, ik weet het niet, geen idee. Dat is geen ja en geen nee.
Daarmee moet men het trouwens doen.

Maar reeds de voor mij eens belangrijke filosofen, waaronder Krishnamurti, die ik nog steeds even veelzeggend vind overigens, zorgde voor een blijvend kritische geest - en die had ik al ten tijde dat ik de wat onbegrijpelijke geweldtaferelen las in een bijbel, en me daar geen God bij kon voorstellen.
Krishnamurti verhaalde het soms op een tekenende manier, neem dit: Stel je vindt een mooi stuk hout, je neemt het mee en zet het op een tafeltje. Dan zet je er kaarsen en bloemen omheen. Vervolgens ga je dat stuk hout aanbidden, op gegeven moment wordt dat hout iets heiligs voor je, het krijgt een betekenis.

Dit klinkt plausibel of niet?
(Het idee dat een stenen Mariabeeld je ook écht toelachte in een kerk of kapel ergens, ligt ook bij de sprookjes.)

Gert Korthof zegt volgende:

"De blogs van de Lachende Theoloog gaan meestal niet over koetjes en kalfjes. De titel van zijn blogspot is niet echt in overeenstemming met de inhoud, want het zijn bijna altijd zeer serieuze onderwerpen. Het blog van donderdag 19 september gaat over een zwaar en belangrijk onderwerp: theodicee. Niet de eerste keer. Vlot, open, eerlijk en begrijpelijk schrijven over een moeilijk onderwerp is zeker een verdienste. Een paar opmerkingen. Hij schrijft

"De eigenschappen die God heeft, zijn dan ook relatief gemakkelijk te bedenken".

Te Bedenken?

Dat is zeer opmerkelijk: bedenken. Niet onderzoeken, maar bedenken. Heeft dat nog iets met de werkelijkheid te maken? Iets verderop wordt het nog duidelijker:

"En dat is niet zo moeilijk: als je in de definitie van God opneemt dat Hij zo verheven is dat Hij onbegrijpelijk is voor ons, dan is dit probleem opgelost."

Definitie? Maar, je hebt alle vrijheid om de definitie te maken zoals je wilt. Geheel naar eigen behoefte. Wat heeft dat nog met de werkelijkheid te maken? Een definitie levert toch geen kennis of inzicht op? Het is een afspraak.

Het doet me ook denken aan een uitspraak die de theoloog Taede Smedes een tijd geleden maakte, dat theologen verhalen vertellen over God. Of: theologen bestuderen de verhalen die mensen vertellen over God. Niet de waarheid, niet de werkelijkheid, niet een theorie over God, maar verhalen."

Bron en hele tekst.

De Lachende Theoloog, inmiddels Wider Útsjoch las ik jaren - bij tijd en wijle.
Ik ben trouwens nog steeds geen fan van evolutiebioloog Korthof, het is een wat arrogant mannetje,
Jan Auke Riemersma krijgt meer mijn sympathie.

Desondanks is hij hier gemakkelijk te volgen. Het is waarheid op zijn eenvoudigs: mensen hebben God en al hun goden bedacht, ze hebben de eigenschappen van God en goden bedacht, de verschillende definities ervan, ze hebben de kerken en kathedralen en georganiseerde Godsdiensten opgericht, om hun zelf bedachte God en goden te vieren en te aanbidden, en ze hebben het uitgeroepen tot hun Waarheid of waarheden.

Ik voor mij ben hier inderdaad klaar. Mocht er desondanks iets bestaan, waar wij onmogelijk enige weet laat staan enig direct bewijs voor hebben, dan zijn we niet in staat om het hoe dan ook in te vullen, nietmaals te benoemen. Daarom vervallen meer moderne gelovigen -eer agnosten- in benamingen zoals "ietsen" / leuk gezegd, in 'ik weet niet watten'.

Het bewijs dat Gert Korthof zoekt is trouwens 'in zichzelf' irrationeel.
Maar ik ga daar beter niet over in discussie met de "ratio".
Want wat niet fysiek is kun je niet onderzoeken, je kunt misschien de vraag opwerpen of er meer bestaat dan uitsluitend het fysieke.
De wetenschapper heeft hier niks te zoeken, want het harde bewijs wat hij eist is tevens een eis naar het belachelijke, en dat weet hij zelf al te goed.

Dat iets "niet" bestaat op grond van "niet te bewijzen" of "bewijsbaar" zegt per definitie niets over het -niet bestaan- ervan, neem als voorbeeld dat er ergens in het zonnestelsel of verder weg een grote planeet ronddwaalt door de ruimte, die tot op heden niet is ontdekt. Kun je dan stellen, een dergelijke planeet bestaat niet? Want er is geen bewijs voor zijn bestaan?

Natuurlijk kan ratio dan tegen voeren, als die planeet bestaat kán hij ooit worden ontdekt, want het is een 'fysiek object'. Klopt. Maar dan ga je voorbij aan het wezenlijke van de vraag.
De vraag is, dat het nonsens is, om ervan uit te gaan dat alleen datgene wat kan worden bewezen BESTAAT.

Dan moet je wel er vanuit gaan dat mensen zelf de ópperste wezens zijn met een verbijsterend verstand en met een technologie die alles maar dan ook alles vermag te ontsluiten en te ontdekken.
Dan het heelal en wat daarbuiten desnoods ligt, niet kan ontsnappen aan zelfs die visjes, die dwars door de visnetten heen gaan van de menselijke onderzoekers.

Zo stelde professor Hans Peter Dürr het, (hij was onderdirecteur van het Max Planck Instituut München) Hij nam het vergelijk van het wetenschappelijk onderzoek als een vissen met een groot visnet, die alles probeerde te vangen wat er was in de zee, en meende daarmee de complete puzzel op te lossen van 'alles wat er was'. Maar niet doorhad dat de kleinste vissen door zijn visnet heen verdwenen.

Korthof is een RATO mens, dat is zijn geloof. Vaak zeggen sceptici dat wetenschap en geloof niks met elkaar hebben te maken - dat verwijt kreeg ik wel vaker - maar wie meent dat ratio het enige instrument is, samen met het onderzoekbare (want het niet onderzoekbare zou dan niet bestaan!) om de waarheid te achterhalen van de realiteit zelf, de gehele realiteit dus te omschrijven, houdt er een 'geloof' op na.

Dus per slot, ik het ene deel ik direct. God en goden zijn menselijke bedenksels. Maar daarmee weten we nog altijd niet, of er niet toch "meer is" (Meer tussen hemel en aarde.)

Welke misdaad beging deze aap?

Je kunt er met je verstand niet bij:
Twitter: Animal Advocate.

'Gedachtes'

-Stel je voor er waren geen slachters, elk mens op de wereld zou weigeren mee te doen aan dierenleed, dan was vlees eten géén optie meer. Het eigenlijke probleem is dus, de menselijke wreedheid/en/brutaliteit. Zou de wereld op een hoger moreel plan liggen, was vlees géén optie.-
(Linkje naar Twitter)

Het is een opvallende gewaarwording, dat vlees eten enkel en uitsluitend mogelijk is, om reden dat er wereldwijd sadisten zijn, en slachters, die dierenleed onverschillig laat. Mensen die blijkbaar geen al te hoge ethiek hebben, misschien houden ze zielsveel van hun vrouw en kind, en doen ze als dagelijks werk dieren slaan en schoppen en in bebloede slachthuizen ombrengen.

Afgelopen jaar heeft het dieractivisme bij mij zulk een indringend bewustzijn opgeroepen, voornamelijk op Twitter, gevolg is mede dat ik hoofdzakelijk dieractivisten ben gaan volgen, maar natuurlijk ben ik nog altijd gegrepen door de meer filosofische/levensbeschouwelijke onderwerpen. Maar dit staat immers niet haaks op elkaar.

Wie de soms onvoorstelbare wreedheden ziet, die de moderne mens begaat wereldwijd jegens dieren, staat eerder stil bij de meedogenloosheid die de mens bezielt, let wel, de met ETHIEK begiftigde mens. De mens die in tegenstellig tot dieren, een scherp onderscheid heeft meegekregen tussen goed en kwaad, die een geweten heeft. Dit heeft mij nog het méést geraakt /en ook beangstigd. Want bestaat er ook in mij, in mijn - mens - een monster?

Bij mij komt meteen de filosofie erbij kijken, ik vind het onvoldoende dat dieractivisten enkel blijven zeggen dat we veganisten moeten worden. Vergeet niet dat mensen zijn opgegroeid in vlees-eet-culturen, tenzij je bij toeval veganistische ouders had.

Vele jaren at je vlees, je begreep wel -als je al daarover dacht- dat voor dat vlees dieren hun leven moesten laten, maar de verschrikkingen van het onvoorstelbare dierenleed drong volledig tot je door, bij de talloze opnames van wereldwijde dierenbeulerij. En dit ga je dan ook niet anders noemen, er is namelijk geen Excuses. (Slachten is het andere woord voor vermoorden, spreek het eens tegen? Een moord pleeg je met opzet, waar is dus het verschil?)

De verrassende conclusie is echter, dat vlees eten géén keus meer ware, als er geen meedogenloze butchers waren, die niet veel op hebben met ethiek en moraal en geweten.

De eigenlijke kwestie betreft dan ook de wreedheid van de mens.

Veganisten en dieractivisten worden beschouwd als opdringerig, ja, ze halen de boterham weg bij de veeboeren, iemand die met een verborgen camera de dieren ellende opneemt ergens in een bedrijf zou moeten worden opgesloten, hij pleegt inbraak, hij schendt de privacy en het eigendom van de boer. Het dierenleed dat hij filmt, is nauwelijks nog een argument. Dierenleed wordt zeer oplettend verborgen gehouden achter tig-stallen en megabedrijven, je zou niet eens een moment beseffen dat er meer varkens en andere dieren in Nederland zijn - zo niet het honderdvoudige - dan mensen, want je ziet ze allemaal niet.

Punt is, ook de veeboer kon kappen met zijn megastal voor duizenden varkens of koeien of tienduizenden kippen op elkaar gepakt, als niemand, geen mens op de wereld zich schuldig dan wel bedrijvig zou maken aan het doden van dieren.

Want schuldig kan een slachter zich niet voelen, dan kon hij zijn 'bedrijf' niet uitvoeren.
Een gewetensvolle moreel zwaar beladen, een diep ethisch mens, zou geen dier ooit kunnen mishandelen laat staan productief doden als dagelijks werk.
Slotconclusie/ Zou het mensdom op een hoger moreel plan bestaan, dan zou vlees eten géén keus meer zijn.

Dat is het constante weerwoord van mensen die vlees eten niet bezwaarlijk vinden, "het is mijn keus".
Zou er geen mens ter wereld zijn die "jouw keus" tegemoet kwam, door 'voor jouw dieren te doden',
dan was vlees géén keus meer. Dan was het een afgelopen zaak.

De kernvraag blijft daarom, wat heeft mensen zo wreed gemaakt en zo meedogenloos? Misschien is het een grote Taboekwestie. Maar je lost het niet op met de slogan: Go Vegan. Al is de reactie 'Go Vegan' de uiteindelijke handeling die daaruit volgt.

Is het misschien de winst en het profijt, de val waarin de hele wereld gevangen zit, van ECONOMIE?
de geldbelustheid, de materialistische schaamteloosheid, het eigenbelang laten profileren boven het belang van miljarden dieren.

Daarom ziet u nooit dierenleed op teevee journaals en in journalistieke programma's, daarom neemt de politiek het niet serieus, de zoveelste stalbrand waarbij honderden dieren omkomen, is nog geen kiekje waard in het dagelijks journaal. Waarschijnlijk omdat "dierenleed" het grootste TABOE is van déze tijd.

Mensen hebben het overdruk, met eindeloze verklaringen van hun 'humane vooruitgang, bevrijdt uit de oertijd vol van geweld en martelingen.'

Mensen willen deze samenleving niet zien als een waarin op gróte schaal dierenleed bestaat, want dat zou betekenen dat BESCHAVING (sorry) 'geen flikker voorstelt'.

We hadden de concentratiekampen toch afgeschaft?
Miljarden dieren wereldwijd bestaan in eindeloze DUURZAME concentratiekampen, Nederland staat als laaglandje van niets aan de hoogste lijst van meeste dieren - vooral voor transport, want Nederland schijnt dé wereldleverancier van vlees te zijn.
De boeren behoren overigens, zoals ik vernam, tot de dikke middenstand (maar ken jij één boer die niet alles bij mekaar klaagt?)

De uiteindelijke vragen gaan veel verder, dan die van het stoppen met vlees eten of het minderen ervan, wat moet de mens beginnen met zijn 'economisch monster'? De wereld gaat elke dag meer kapot, Greta Thunberg en haar duizenden schoolkinderen waarschuwen, maar de wereldpolitiek heeft eerder behoefte aan een tweede wereld, om nog verder in te kunnen uitbreiden.
UITBREIDEN EN UITBREIDEN.

Beelden uit China waar men reeds aan flatten van zoveel etages begint om duizenden varkens in te stoppen.
Dierenleed verliest het, in de wanen van economische uitbreiding van alles, dus ook van geconcentreerde veestapels.

De wereld kan geen centimeter keren, zolang deze wordt gedreven door uitsluitend economische en winstbelangen. De mens moet 'zichzelf paal en grens' stellen.
Om de dieren ellende uit de wereld te krijgen, en om de wereld nog ruimte te kunnen geven voor ECOLOGIE (in plaats van economie) zal de mens moeten indammen.

Maar dit ligt wederom geworteld in zijn behoeftes naar begeerte, de begeerte naar geld, meer en meer, uitbreiding: de wereld kan uitsluitend veranderen 'in jezelf'...…….